Επίσημη Λήξη Κυνηγετικής Περιόδου 29/02/2008

Αν και το κυνήγι λήγει στις 29/02/2008 ανεπισήμως συνεχίζεται όλο το χρόνο. Η κυνηγετική δραστηριότητα δε διαρκεί έξι μήνες (20 Αυγούστου – 29 Φεβρουαρίου) αλλά δώδεκα.

Η πύρινη λαίλαπα που μας έπληξε το καλοκαίρι δεν κατάφερε ούτε και αυτή να αναχαιτίσει τους παθιασμένους κυνηγούς, κ’ έτσι μετά τις φωτιές, πήραν φωτιά οι κυνηγετικές καραμπίνες κι άρχισε το μακελειό της άγριας ζωής, ό,τι πετούσε ή έτρεχε έπρεπε να σκοτωθεί για τη χαρά του κυνηγιού. Σκότωναν για να σκοτώσουν, όποτε ήθελαν, όπου ήθελαν, όσα ήθελαν και μάλιστα συναγωνιζόντουσαν, για το ποιος θα φορτώσει πρώτος την πουλιάστρα του.

Απ’ όλη την Ελληνική περιφέρεια μας ερχόντουσαν καταγγελίες για καταιγισμό πυροβολισμών, από Αττική, Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Βόρεια Ελλάδα, Νησιά και ουκ έσται τέλος. Στα δε νησιά μετακινούνταν με ταχύπλοα σκάφη για να κυνηγήσουν λαγούς κι αγριοκούνελα από νησί σε νησί και από περιοχή σε περιοχή. Στην Πελοπόννησο όπου υπήρχαν αγριογούρουνα τα κυνηγούσαν ομάδες 30,40 …… ατόμων, ενώ από το νόμο επιτρέπεται να τα κυνηγούν ομάδες 10 ατόμων. Η πρώτη καταγγελία μας ήρθε από τον Μπυσκινόκαμπο της Ζαχάρως. «Ακόμα κι έξω από τα σπίτια μας κυνηγούν. Θα μας σκοτώσουν, κάντε κάτι να τους σταματήσετε». Δυστυχώς δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, γιατί ο καταγγέλλων δεν ήθελε να αποκαλύψει το όνομα του, μιας και ανήκει σε κλειστή κοινωνία όπως μας είπε (αυτό μας το λένε όλοι). Εμείς απλά ενημερώσαμε το δασαρχείο της Ζαχάρως.

Η τελευταία καταγγελία μας ήρθε από ένα χωριό του νομού Μαγνησίας «κυνηγοτόπι για τσίχλες» (με τις τσίχλες λήγει το επίσημο ρεπερτόριο των κυνηγών) «έρχονται οι πρωτευουσιάνοι στα χωριά μας με πούλμαν και δεν λογαριάζουν τίποτα, κυνηγούν στους δρόμους, έξω από τα σπίτια μας, στα χωράφια μας, τσαλαπατούν το βιος μας, μας βρωμίζουν και φεύγουν». Αυτά μας είπε μια αγανακτισμένη φωνή. Πέρυσι από το ίδιο χωριό μας είχαν πει ότι στην πλατεία τους οι κυνηγοί περιέφεραν τα πτώματα μικρών αγριογούρουνων. Τα μικρά αγριογούρουνα απαγορεύεται να τα σκοτώνουν. Περίπου τα ίδια καταγγέλλουν και αγανακτισμένοι κυνηγοί στην εκπομπή τους «Πρωινές Ιχνηλασίες» κάθε Σαββατοκύριακο. Μόνο που θεωρούν υπεύθυνο, το λαθροκυνήγι και όχι το κυνήγι. Εμείς δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ κυνηγιού και λαθροκυνηγιού, αφού και τα δύο στόχο έχουν την αφαίρεση της ζωής για απόλαυση και ψυχαγωγία.

Σύμφωνα με τον John Muir τον πατέρα της οικολογίας του βάθους:

Η ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΟΡΓΑΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΣΠΟΡ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ…) ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ.

Kαι λίγη ποίηση...

Άλλοι αγαπούν το γεωργό,
τον ποιητή,
τον στρατηγό,
μα εγώ αγαπώ τον κυνηγό!

Πώς αγαπώ τον κυνηγό!
Σαν τρέχει με ημιφορτηγό και άδεια από τον υφυπουργό,
το λόγγο πάνω κάτω οργώνει,
άγρια θηρία εξοντώνει: ορτύκι, φάσα και τρυγόνι.

Πώς αγαπώ τον κυνηγό!
Νάτος! – Κρατάει ένα λαγό και περπατάει βήμα γοργό.
Ψηλός, χοντρός, σωστό ντερέκι- μπότες, μαχαίρια και ντουφέκι –
και μούρη όλο αίμα σαν μπιφτέκι.

Στη ζώνη του έχει περασμένα δέκα πουλάκια,
κουρασμένα απ΄ το ταξίδι τους στα ξένα.
Ακόμα κι ο λαγός σπαράζει, θολό το μάτι του κοιτάζει,
το αίμα του στη γη σταλάζει.

Κι απ΄ τα πουλιά το πιο μικρό,
δεν είναι ολότελα νεκρό,
μα βγάζει τσίρισμα πικρό.
Ο κυνηγός ακούει, σκύβει κι αμέσως το λαιμό του στρίβει.

Γενναίος που ΄ναι ο κυνηγός!
Τον τρέμει ο σπίνος κι ο λαγός,
η τσίχλα κι ο μελισσουργός.
Όταν χιονίσει και παγώνει κάθε πουλάκι μες στο χιόνι,
ο κυνηγός τ ό τ ε σκοτώνει.

Την προσευχή μου όταν κάνω,
τον κυνηγό δεν τον ξεχάνω,
πάντα στη σκέψη μου τον βάνω.
Παρακαλώ το Θεό να κάνει,
την ώρα που το όπλο πιάνει να σ κ ά σ ε ι η γεμισμένη κάννη.

Του Νίκου Δήμου, από τη συλλογή «Σάτιρες», εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ, 1993

Των κυνηγών τα φουσάτα

Των κυνηγών τα φουσάτα περάσαν
Σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά
Ψαρόνια τσίχλες αητούς «κατεβάσαν»
Ξεσκιστήκανε στην τουφεκιά

Με μπερέτες και τζιπ εφορμούνε
Κάθε Σάββατο και Κυριακή
Με φορμίτσες των λοκ να φορούνε
Παρελαύνουνε στην Εθνική

Τα βουνά και οι λόγγοι στενάζουν
Και τα σκάγια σφυρίζουν παντού
Τι είν’ αυτό που ετούτοι θαυμάζουν
Απ' το σκότωμα ενός λαγού;

-«Είναι η αγάπη για τη φύση
Και το ένστικτο του κυνηγού
Το μπαρούτι που θα μυρίσει
Απ’ το πυρ του τουφεκιού»

Μα η αγάπη αυτού που σκοτώνει
Δε μου μοιάζει πολύ… ζωντανή
Νιώθεις πως καλά και σώνει
ψάχνει για να δικαιολογηθεί

Το βλέπεις άλλωστε στο βλέμμα
Που στη λάμψη του επικροτεί
Της αθώας πανίδας το αίμα
Που έτρεχε για να κρυφτεί

Κι όλοι αυτοί που περνιούνται για άντρες
Γιατί σκότωσαν ένα πουλί
Του γελοίου γίνονται λάτρες
Και η σκέψη μου είναι απλή:

Άμα θέλεις να είσαι γενναίος
Μη γυρίζεις και ψάχνεις αλλού
Στην καρδιά σου να είσαι ωραίος
Και συμπόνια να έχεις στο νου.

Κι αν αυτό που σου λέω το γράφεις
Σε αυτά που καλείς αχαμνά
Θύματά σου να βγουν να στα φάνε
Αλεπούδες, λαγοί, πετεινά

Γιώργος Μαυρουλέας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-Λήξη Κυνηγετικής Περιόδου 29.2.2008

«Η ζωή ξεκινά εκεί που σιγούν τα όπλα». Η λήξη της κυνηγετικής περιόδου αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη φύση. Εκατοντάδες χιλιάδες πουλιά και θηλαστικά από την πλούσια ορνιθοπανίδα της ελληνικής φύσης χάθηκαν από το κυνήγι, σ΄ ένα από τα πιο παράλογα, ανήθικα, βάναυσα «σπoρ» που η σύγχρονη κοινωνία πρέπει να βρει τις ηθικές δυνάμεις και τον ορθολογικό προσανατολισμό ώστε να το αποβάλλει ως πρακτική εξάσκηση μιας «εκτόνωσης» από την καθημερινότητα, που δυστυχώς πολλοί ακόμα θεωρούν ως σύνδεση με το απώτερο παρελθόν μιας «φυσικής» οικολογικής συνέχειας.

Η σημερινή κοινωνία, ο σύγχρονος κόσμος έχει καταλήξει στο γεγονός ότι η φύση είναι για όλους. Καθένας μας είναι μέτοχος και κοινωνός αυτού του πολύτιμου και ανεκτίμητου αγαθού που ονομάζεται φυσικός πλούτος της άγριας πανίδας. Το ζητούμενο είναι ότι για τους κυνηγούς το κυνήγι αποτελεί αυτοσκοπός, μια ενέργεια αυτοϊκανοποίησης, και εγωιστικής έξαρσης όπου η θηραματική «διαχειριστική» πολιτική συμβαδίζει με μορφές «αναψυχής». Για το οικολογικό κίνημα αποτελεί μια «αξία»-έκτρωμα που καταπατεί οικολογικές αρχές και κανόνες. Η φύση προσδιορίζεται μόνη της, διαχειρίζεται την ύπαρξη ή όχι των ειδών της με δικές της διεργασίες, και αφήνεται να θεραπεύσει τις πληγές της χωρίς καμιά ανθρωπογενή επέμβαση.

Η ΠΟ.ΦΥ.ΖΩ. από της ιδρύσεως της εδώ και δεκατρία χρόνια διεκδικεί την άμεση κατάργηση του κυνηγιού. Πρότεινε και με αφορμή τις περσινές καταστρεπτικές φωτιές, μια σειρά από μέτρα αποτροπής της κυνηγετικής δραστηριότητας, ανάκαμψης των πληθυσμών της ορνιθοπανίδας αλλά και της πανίδας γενικότερα, δημιουργίας ειρηνικών περιοχών διέλευσης των ειδών, σεβασμού στην ύπαρξη του πιο μικρού, «αμελητέου σε αξία!!», θηλαστικού ή πτηνού.

Ο σύλλογος "Πολίτες για τα δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής" δεν θα πάψει να ζητά την οριστική κατάργηση του κυνηγιού γιατί το κυνήγι, το σκότωμα, η σύλληψη, η δηλητηρίαση, η εισαγωγή και ο εμπλουτισμός, η άμεση ή έμμεση ανθρωπογενή παρέμβαση στα ζώα μόνο δυσοίωνες αλλαγές στους βιοτόπους και υποβάθμιση της βιοποικιλότητας μπορεί να επιφέρει.
Ας αφοπλιστεί επιτέλους η πλεονεξία και η εγωϊστική συμπεριφορά των χιλιάδων κυνηγών για να μπορούμε να ατενίζουμε έναν κόσμο πιο ηθικό που δεν θα στηρίζεται στον άδικο φόνο της πέρδικας, της μπεκάτσας, των τρυγονιών, της πάπιας, του λαγού, του αγριογούρουνου, του ζαρκαδιού και τόσων άλλων πανέμορφων πλασμάτων της Φύσης.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ - ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ!

Αγάπης Αγώνας Άγονος

Ο Μένανδρος έλεγε: «Τι ωραίος που είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος». Ο ωραίος άνθρωπος του Μενάνδρου θα γίνει άνθρωπος, όταν επαναπροσδιορίσει τη σχέση του και με τα άλλα όντα του πλανήτη, ζώντας παράλληλα με αυτά και αφήνοντας τα, ελεύθερα να χαράξουν τη δική τους πορεία προς το μέλλον. Αν σήμερα φτάσαμε εδώ που είμαστε, αυτό το οφείλουμε στα ζώα. Άγριες κλιματολογικές συνθήκες μας έκαναν να πεινάσουμε, να παγώσουμε, τότε σκοτώσαμε τα ζώα και χορτάσαμε, τα γδάραμε και ζεσταθήκαμε. Χώσαμε τα δόντια μας στις σάρκες τους και επιβιώσαμε. Οι αιώνες κύλησαν και φτάσαμε αισίως στο 2006. Τώρα δεν πεινάμε. Δεν κρυώνουμε, όμως προσπαθώντας να χορτάσουμε τις απύθμενες και πολυποίκιλες ορέξεις μας, χώνουμε όλο και πιο βαθιά τα δόντια μας σε αυτά.

Η ζωή των ανθρώπων πλέον εξαρτάται από το χρήμα. Η παγκόσμια οικονομία τρέφεται με το αίμα των ζώων, δίχως αυτά ο γυάλινος πύργος της θα κατέρρεε. Ο άνθρωπος το θαυμαστό αυτό πλάσμα έχει δύο όψεις, από τη μια είναι ένα φιλεύσπλαχνο ον γεμάτο αγάπη και αλτρουισμό και από την άλλη ένα καταστροφικό ον που σπέρνει τον όλεθρο. Και αυτό γιατί ο ανθρωποκεντρικός πολιτισμός μας, ο πολιτισμός των απάζωων πόλεων μας θεώρησε τον άνθρωπο κυρίαρχο ζωικό είδος και όχι αυτό που είναι, ακόμα ένα θηλαστικό στον πλανήτη μας και τον ώθησε να αυθαιρετεί στο ζωικό-και φυτικό κόσμο.

Κατηγορήθηκε η χώρα μας, για τη σκληρή συμπεριφορά της απέναντι στα ζώα, ειπώθηκε ότι η φιλοζωία στην Ελλάδα βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο. Μα η ανθρωπότητα ολόκληρη βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο. Οργιάζει στα πειραματικά εργαστήρια και θεωρεί τα ζώα εμπορεύματα, πρώτες ύλες, εργαλεία, σφάγια. Στη Γαλλία στον Μολώχ της επιστήμης το 2005 θυσιάστηκαν 2.212.294 ζώα, στην Γερμανία 2.071.518, στο Ηνωμένο Βασίλειο 1.817.485. Η Ελλάδα κατέχει την όγδοη θέση με 515.423 θύματα και την τελευταία το Λουξεμβούργο με 5.320. Σε λίγες μέρες θα αρπάξουμε τα κατσικάκια ή τα αρνάκια και πιστοί στις παραδόσεις μας θα τα σφάξουμε, θα τα γδάρουμε, θα τα σουβλίσουμε, θα τα ψήσουμε, θα τα λιανίσουμε και θα τα φάμε με λαδωμένα χέρια και πασαλειμμένα στόματα. Όχι, φιλοζωία δεν υπάρχει, υπάρχουν όμως υπερασπιστές των δικαιωμάτων των ζώων, άνθρωποι που θυσιάζουν τη ζωή τους γι'αυτά, άνθρωποι που πετάγονται στους δρόμους, γιατί δεν έχουν πλέον χρήματα να συντηρήσουν τον εαυτό τους και τα ζώα που περιθάλπουν, ακτιβιστές και φιλόζωοι με σισύφειους αγώνες.

Ήρθε πλέον η ώρα εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνα να αναλογιστούμε αν είμαστε φιλόζωοι και άνθρωποι ή απάνθρωποι. Και πώς να είμαστε όταν εξακολουθούμε να γεμίζουμε τα τραπέζια μας με αυτά και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η εθνικότητα τους, η καλή τους ποιότητα και η τιμή τους και αν μάλιστα είναι και προϊόντα της βιολογικής κρεατοπαραγωγής ακόμα καλύτερα, τουλάχιστον σφάζονται «βιολογικά».
Όταν παρά το καίριο πλήγμα που δέχθηκε η βιομηχανία της γούνας από τις φιλοζωικές οργανώσεις αναβιώνει και πάλι στις μέρες μας. Χιλιάδες γουνοφόρα ζώα και αγέννητα έμβρυα σφαγιάζονται και γδέρνονται μισοζώντανα για να στολίσουν και να κοσμήσουν εκατοντάδες κορσάζ, τσάντες, παπούτσια, εσάρπες, ποδόγυρους, καπέλα κα παλτά. Και αυτό που ενδιαφέρει είναι να μην προέρχονται από την άγρια φύση αλλά από τα εκτροφεία γουνοφόρων ζώων. Η λευκή αρκούδα του Καναδά κινδυνεύει με εξαφάνιση γιατί με την γούνα της στολίζουν τα καπέλα της βρετανικής βασιλικής φρουράς. Ο κυβερνήτης του Καναδά για τις ανάγκες της βιομηχανίας της φρίκης (γούνας) θα επιτρέψει να σκοτωθούν μόνο 325.000 νεαρές λευκές φώκιες φέτος. Και πώς να είμαστε φιλόζωοι και άνθρωποι όταν δεν τολμούμε να καταργήσουμε το κυνήγι, αλλά εξακολουθούμε να το θεωρούμε, νόμιμη και «φιλοπεριβαλλοντική» δραστηριότητα που διεξάγεται για επιστημονικούς παραδοσιακούς ψυχαγωγικούς και άλλους λόγους και μάλιστα στα πλαίσια της αειοφορικής ανάπτυξης οι μελετητές ορίζουν, που, πότε και πόσα είδη θηλαστικών και πτηνών επιτρέπεται να κυνηγηθούν ώστε να εξασφαλιστεί η αειφορία της θηραματοπανίδας. Παρόλο που το κυνήγι των φαλαινών απαγορεύτηκε από το 1985 με συνθήκη που ψήφισε η διεθνής επιτροπή φαλαινοθηρίας, η Ιαπωνία φέτος για λόγους ερευνητικούς έχει ως στόχο τη θανάτωση 935 ρυγχοφαλαινών και 10 πτεροφαλαινών, για τους ίδιους λόγους θα κυνηγήσει και η Ισλανδία, η δε Νορβηγία έχει στόχο για παραδοσιακούς λόγους να σκοτώσει 1820 ρυγχοφάλαινες. Οι Ιάπωνες φαλαινοθήρες δε εκσυγχρονίστηκαν, προσάρμοσαν στα καμάκια τους χειροβομβίδες και έτσι το καμάκι καρφώνεται στην φάλαινα, ανοίγει και η χειροβομβίδα σκάει μέσα της. Βέβαια ο βάρβαρος αυτός τρόπος προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή. Και αυτό ήταν όλο.
Και πώς να είμαστε άνθρωποι όταν χιλιάδες ζώα βασανίζονται απάνθρωπα στα πειραματικά εργαστήρια στο όνομα της ιατρικής και της κοσμετολογίας. Ας μάθουμε τέλος πάντων να γερνάμε και να πεθαίνουμε με αξιοπρέπεια. Ας αποδεχθούμε επιτέλους ότι έχουμε μία ζήση και μία θανή και ας φύγουμε από αυτό τον κόσμο ειρηνικά, χωρίς να βλάπτουμε τα άλλα πλάσματα γύρω μας. Ο Επίκουρος έλεγε: «ένα τίποτε είναι για εμάς ο θάνατος» γιατί «όταν υπάρχουμε εμείς ο θάνατος είναι απών και όταν ο θάνατος είναι παρών δεν υπάρχουμε εμείς».

Η ελευθερία δεν είναι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα των ανθρώπων αλλά και των ζώων. Χρόνια στη χώρα μας οι φιλοζωικές οργανώσεις αγωνίζονται για την απελευθέρωση των ζώων από τους ζωολογικούς κήπους τα δελφινάρια, τα ερπετάρια, τα ενυδρεία και τα τσίρκο. Το τσίρκο, το μετακινούμενο αυτό μπουλούκι βασανισμένων ζώων, που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αντί να καταργήσει, με μη νομοθετικό ψήφισμα που εξέδωσε στις 13/10/2005 ψάχνει φόρμουλες επιβίωσης του «ως μέρος του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού». Και ενώ με τους ζωολογικούς κήπους κάτι κατόρθωσαν, σαν κεραυνός εν αιθρία τον Μάιο του 2000 άνοιξε το αττικό ζωολογικό πάρκο. Αρχικά ξεκίνησε ως ορνιθολογικό πάρκο το 2001 προστέθηκε ο κόσμος των ερπετών το 2002 ακολούθησε και η Ελληνική πανίδα και σήμερα ζουν σ' αυτό αιχμάλωτα ζώα από όλο τον κόσμο. Και τον Νοέμβρη του 2005 εγκαινιάστηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης ο «Θαλασσόκοσμος» το μεγαλύτερο ενυδρείο της Ανατολικής Μεσογείου με 4.000 είδη του θαλάσσιου κόσμου. Και τα σχολεία στα πλαίσια μιας λανθασμένης περιβαλλοντικής εκπαίδευσης επισκέπτονται το πάρκο και το ενυδρείο. Μια εντεκάχρονη μαθήτρια του Χέλμιου δημοτικού σχολείου της Αγ. Παρασκευής, έγραψε ότι στεναχωρήθηκε για τα ζώα και λυπήθηκε πολύ τα φίδια γιατί είχαν μικρό χώρο και δεν θα ήθελε να ξαναπάει ποτέ. Ένας μικρός προσχολικής ηλικίας σε μια πρωινή παιδική εκπομπή ζωγράφισε μια πόλη όλο δρόμους, δρόμους για ανθρώπους για ποδήλατα αλλά και για σκύλους. Αυτό και αν ήταν μάθημα φιλοζωίας. Ο μικρός δεν ξέρει ότι στις μέρες μας μια χώρα θεωρείται απολίτιστη αν έχει αδέσποτα στους δρόμους. Οι μόνοι σκύλοι που επιτρέπεται να κυκλοφορούν είναι οι δεσποζόμενοι και συρόμενοι από το λουρί τους και οι αδέσποτοι στειρωμένοι που τους έχουμε στερήσει το ένα από τα δύο βασικά τους ένστικτα. Η στείρωση μια βίαιη πρακτική που διάλεξε ο άνθρωπος για να μειώσει το πρόβλημα των αδέσποτων είναι ένα αναγκαίο κακό ίσως το καλύτερο κακό, αλλά κακό που παθαίνει ο σκύλος από τον άνθρωπο, σώζοντας του έτσι από την βία των δρόμων τα αγέννητα παιδιά του. Ας ελπίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για το σκύλο, το θείο αυτό δώρο του θεού προς τον άνθρωπο όπως έλεγε ο Κικέρων. Στο σκύλο αποδίδονταν στην αρχαιότητα θεραπευτικές ιδιότητες και τον κατέτασσαν δίπλα στον θεό της ιατρικής Ασκληπιό. Αν θέλουμε να λεγόμαστε φιλόζωοι και άνθρωποι, τότε θα πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τα ζώα εμπορεύματα, προϊόντα, πρώτες ύλες και να τα βγάλουμε έξω από το σύστημα της παραγωγής και της κατανάλωσης κάνοντας τα αληθινούς συντρόφους μας σε μια πόλη βιώσιμη για όλους μας.

Με βάση τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, δεν είμαστε ένα μοναδικό ον αλλά είμαστε το μοναδικό είδος που διέπεται από ηθικούς κανόνες και το μόνο είδος που μπορεί να αγωνιστεί για την σωτηρία των άλλων ειδών. Ο αγώνας μας είθε να μην είναι, ένας αγάπης αγώνας άγονος αλλά ένας γόνιμος αγώνας αγάπης γεμάτος σεβασμό για τη γη που φιλοξενεί όλους μας.

Ομιλία Ρόζας Μηνακούλη στην Ημερίδα "Άνθρωποι, Πόλεις, Ζώα" που διοργάνωσαν στις 1.4.2006 οι οργανώσεις: ΠΑΝΔΟΙΚΟ, ΠΟΦΥΖΩ, ΣΟΛΩΝ

Τα «Γκουαντάναμο» των ζώων

30.000.000 ζώα θανατώνονται ετησίως για το τρίχωμα και το δέρμα τους

Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Αφάνταστος ο πόνος στα «Γκουαντάναμο» των ζώων, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα μεγάλο γούνινο παλτό, που ισοδυναμεί με τη φρικτή θανάτωση έως και 400 ζώων.

Περίπου 10.000.000 λύγκες, αρκτικές κόκκινες και ασημένιες αλεπούδες, ρακούν, κογιότ, σκίουροι, βιζόν, μινκ, μαύρες αρκούδες και άλλα θηλαστικά πιάνονται κάθε χρόνο στο φυσικό τους περιβάλλον. Ξεπερνούν τα 30.000.000 τα ζώα που εκτρέφονται και θανατώνονται ετησίως για το φυσικό τους τρίχωμα και το δέρμα τους.Οι μέθοδοι θανάτωσης, κτηνώδεις. Μόνο και μόνο για να διατηρηθεί η γούνα σε καλή κατάσταση πολλά από τα άτυχα ζώα, προκειμένου να γλιτώσουν αυτοακρωτηριάζονται όταν συλλαμβάνονται στα δόκανα θανάτου. Πεθαίνουν όμως από αιμορραγία, αφού αφήνουν το ένα ή δύο από τα μέλη τους στην παγίδα ή παθαίνουν γάγγραινα υποφέροντας μέχρι το τέλος.

Αυτό όμως δεν βόλευε τους κυνηγούς, λέει η Ρόζα Μηνακούλη από τους πολίτες για τα δικαιώματα των ζώων ΠΟΦΥΖΩ, γι' αυτό ανακάλυψαν έναν τρόπο για να μη χάνουν το θήραμά τους.«Ειδικές παγίδες,ανυψώνονται αμέσως μόλις φυλακίσουν στα κοφτερά σιδερένια δόντια τους το ζώο που ούτε το "δικαίωμα" του αυτοακρωτηριασμού έχει, καθώς κρέμεται ανήμπορο αιμορραγώντας μέχρις ότου έρθουν οι κυνηγοί».

Μετά αρχίζουν άλλα βασανιστήρια με χτυπήματα μπαστουνιού για τα μικρότερα και με κλοτσιές στο θώρακα μέχρι θανάτου για τα μεγαλύτερα από την μπότα των κτηνών που θέλουν να λέγονται άνθρωποι. Στα εκτροφεία συνεχίζεται ο πόνος: Προκειμένου η γούνα να έχει τη φυσική της εξέλιξη, τα τοποθετούν σε συρμάτινα κλουβιά σχεδόν ακίνητα, εκτεθειμένα σε όλες τις καιρικές συνθήκες, βροχή, χιόνι, παγετό. Οταν περάσουν 7 έως 8 βασανιστικοί μήνες στα κλουβιά, που έχουν επίσης συρμάτινο υπερηψωμένο πάτο για να μην καθαρίζονται από τα περιττώματα, τότε τα βγάζουν ένα-ένα και εφαρμόζουν τους εξής τρόπους θανάτωσης: Με χτυπήματα από σφυρί στο κεφάλι, ή στην μουσούδα ασφυξία με τοξικό αέριο, ηλεκτροπληξία στον πρωκτό, πνίξιμο από κρεμάλα.

Όλα αυτά, με το επιχείρημα ότι έτσι παραμένει άθικτη η γούνα!Στην Κίνα, τη Ρωσία και σε χώρες της Απω Ανατολής το εμπόριο γούνας ανθεί λόγω ανύπαρκτης πληροφόρησης. Η γλώσσα των αριθμών τα λέει όλα: «Το παγκόσμιο εμπόριο της γούνας αγγίζει τα 13 δισ. δολάρια. Μεγαλύτερη καταναλώτρια γούνας είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση».Το 25-30% από τις γούνες που εξάγει η Κίνα προέρχεται από άγρια ζώα και το 70-75% από εκτροφεία. Το 80% των αιματηρών προϊόντων εξάγονται από το Χονγκ Κονγκ προς χώρες της Ευρώπης, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι και το ΠΟΦΥΖΩ ζητούν να συστρατευθείτε στον αγώνα εναντίον του εμπορίου γούνας. Στέλνετε μηνύματα στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.ecogreens.gr (για τους Πράσινους) και με επιστολές στις οργανώσεις «Δικαίωμα ζωής», Ελευθέρου Ανθρώπου 53, 165 62 Γλυφάδα, και ΠΟΦΥΖΩ, Αλκιβιάδου 24, 104 39 Αθήνα.

Επιδότηση«Στην Ελλάδα το κέντρο γούνας ζήτησε από το υπουργείο Ανάπτυξης επιδότηση για τη δημιουργία νέων εκτροφείων γουνοφόρων ζώων, αλλά εμείς», λέει η Ρόζα Μηνακούλη, «θα αντιταχθούμε και ζητάμε εσάς αρωγούς στην προσπάθειά μας αυτή. Στην Ιταλία οι εγκαταστάσεις βιζόν και τσιντσιλά κλείνουν (αν δεν έχουν ήδη κλείσει) χάρη στις διεθνείς κινητοποιήσεις των φιλοζωικών οργανώσεων και κυρίως της LAV στη Ρώμη. Αυτό σημαίνει ότι θα σωθούν 300.000 ζώα. Επιτέλους, η ανθρώπινη ματαιοδοξία ας πάψει να είναι η αιτία της επώδυνης θανάτωσης εκατομμυρίων πλασμάτων που κατακρεουργούνται για τον καλλωπισμό μας, την ένδυσή μας, όπως προκλητικά επιμένουν να την ονομάζουν οι έχοντες συμφέροντα, οι ασυνείδητοι ή οι αφελείς».

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=42665960
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/02/2008

Το Κυνήγι Άλλοτε και Τώρα...

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, το κυνήγι για τον πρωτόγονο άνθρωπο υπήρξε μια πράξη απόλυτα συνυφασμένη με την ύπαρξη του. Η χρονική στιγμή κατά την οποία ο πρωτόγονος καρποτροφοσυλλέκτης άνθρωπος αναγκάζεται να σκοτώσει τα ζώα για να τραφεί και να βιώσει μια εποχή αγριότητας "bellum omnium contra omnes" (πόλεμος πάντων κατά πάντων) χάνεται στις απαρχές της προϊστορικής του εξέλιξης.


Όταν στην προϊστορική εποχή αρχίζει να αναπτύσσεται η γεωργία και η κτηνοτροφία, το κυνήγι χάνει τη σημασία του ως βιοτική ανάγκη. Μάλιστα ο νεοπλατωνιστής φιλόσοφος Πορφύριος, αναφερόμενος στην ακρεοφαγία, μας λέει ότι στα προϊστορικά κοινόβια, όταν μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη διατροφή τους με άλλο τρόπο, απέφευγαν να σκοτώσουν τα συγγενή προς τον άνθρωπο είδη.

Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν κυρίως ένας αγροτικός λαός, συνεπώς το κυνήγι δεν συνδεόταν άμεσα με την επιβίωση τους. Το θεωρούσαν ηρωική πράξη και το ασκούσαν ως πολεμικό γύμνασμα, όμως δεν το επαινούσαν. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι το κυνήγι έδειχνε την άγρια και μαύρη πλευρά του ανθρώπου. Ο Αθηναίος έφηβος πριν ενσωματωθεί στη δύναμη των ανδρών της πόλης, έπρεπε να ζήσει λίγα χρόνια άγριας ζωής, ζώντας μακριά από την πόλη και χωρίς καμία σχέση με αυτή. Θα ασκούσε το σώμα του ώστε να γίνει υπερασπιστής της πατρίδας του, όμως όσα μάθαινε στην άγρια φύση (π.χ. κυνήγι) θα έπρεπε να τα ξεχάσει όταν θα ενσωματωνόταν στην πόλη. Στην περίφημη συζήτηση στον Ηρακλή του Ευριπίδη για τις αρετές του οπλίτη, σε σύγκριση με τον τοξότη, καταδικάζεται ο τοξότης ως κυνηγός άγριων θηρίων. Ο Πλάτων καταδίκαζε το κυνήγι των πτηνών γιατί δεν ήταν ίδιον ελευθέρων ανθρώπων και επαινεί τους καταδιώκοντας εφίππως μεγάλα θηράματα. Για να υπερασπιστεί το κυνήγι, που τόσο περιφρονούσε το αθηναϊκό πνεύμα, ο Ξενοφώντας έγραψε τον περίφημο Κυνηγετικό (κεφ. XII, 10) «λέγουσι δε τινές ου χρη έραν κυνηγεσιών» (λένε δε μερικοί ότι δεν πρέπει να αγαπούμε το κυνήγι...)

Ο πιο γνωστός πόλεμος της αρχαίας εποχής, ο Τρωικός θα εμποδιστεί από τη θεά Άρτεμη, προστάτρια της άγριας ζωής γιατί ο αρχηγός της εκστρατείας, ο βασιλιάς των Μυκηνών Αγαμέμνων σκότωσε το ιερό ελάφι της. Η θεά ζητά τη θυσία της κόρης του Ιφιγένειας. Άλλοι κυνηγοί, όλοι βιαστές της άγριας ζωής θα τιμωρηθούν με θάνατο από την Άρτεμη, όπως ο Ακταίων, ο Ωρίωνας, ο Άδωνις, κα.

Στη Ρωμαϊκή εποχή, το κυνήγι ήταν υποχρέωση των δούλων αρχικά. Αργότερα η επαφή τους με τους Έλληνες μετέβαλε αυτή την αντίληψη και το κυνήγι έγινε «ίδιον (προνόμιο) των ελευθέρων ανθρώπων». Επίσης, το Ρωμαϊκό δίκαιο χαρακτήριζε τα ζώα ως αντικείμενα "res nullius" (αδέσποτα αντικείμενα), νομική αντίληψη η οποία μέχρι και σήμερα ισχύει. Ο όρος αυτός σήμαινε ότι τα άγρια ζώα δεν ανήκαν σε κανένα, συνεπώς ανήκαν σε αυτόν που τα σκότωνε ή τα αιχμαλώτιζε. Αργότερα τα διεκδικούσαν οι κάτοχοι των μεγάλων εκτάσεων βασιλείς, ευγενείς, τσιφλικάδες, ...

Στον Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση, εποχές των μεγάλων βασιλικών κυνηγιών, το κυνήγι είναι αποκλειστικό προνόμιο των ισχυρών της εποχής, οι οποίοι και καθορίζουν τους κανόνες του κι έτσι καθιερώνεται πλέον ως διασκέδαση και επίδειξη ανδρειοσύνης. Ο απλός και πεινασμένος άνθρωπος αποκλείεται του κυνηγιού, ενώ αν συλληφθεί τιμωρείται σκληρά ακόμη και με θάνατο.

Το ίδιο λίγο πολύ συμβαίνει και στην Ελλάδα, στην Βυζαντινή εποχή, στο ακριτικό έπος, στην Τουρκοκρατία. Στην απελευθέρωση, οι άγραφοι νόμοι που αποκαλούνται κώδικας τιμής των κυνηγών, είναι τα πρώτα μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία των θηραμάτων. Το κυνήγι είναι πλέον μέρος της Ελληνικής παράδοσης. Όμως κάθε λαός από τις παραδόσεις του οφείλει να κρατά τις καλές και το κυνήγι ως πράξη ζωοκτονίας δεν είναι μια από αυτές.

Στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος το κυνήγι διεξαγόταν μέχρι το 1923 και τύγχανε απεριόριστης ελευθερίας σε όλη τη χώρα, εκτός από ελάχιστα αστυνομικά μέτρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την οριστική απώλεια πολλών ειδών της ελληνικής πανίδας καθώς και την πληθυσμιακή συρρίκνωση των άλλων ειδών.

Το 1923, ο «Κυνηγετικός Σύνδεσμος Αθηνών» εκπόνησε σχέδιο νόμου για το κυνήγι, το οποίον εγκρίθηκε από το τότε Υπουργείο Γεωργίας και ο πρώτος νόμος του κράτους περί θήρας δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβέρνησης στις 26 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς.

Το κυνήγι από τότε ως τις μέρες μας, θεωρείται μια καθ' όλα νόμιμη ψυχαγωγική δραστηριότητα η οποία διέπεται από τους θεσμοθετημένους κανόνες της πολιτείας, οι οποίοι και τηρούνται με απόλυτη ευλάβεια!!!!!!????? από τους «νόμιμους» θανατολάτρες κυνηγούς.

Κάθε χρόνο πριν την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου, υπογράφεται από τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων η ρυθμιστική για το κυνήγι, η οποία καθορίζει τη χρονική διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου, τα επιτρέποντα να κυνηγηθούν είδη, τις μέρες θήρευσής τους, καθώς και τον μέγιστο αριθμό των ατόμων τους που επιτρέπεται να καρπωθεί ο κυνηγός κατά την κυνηγετική του έξοδο.

Πριν την έκδοση της ρυθμιστικής ο εκάστοτε Υφυπουργός καλεί για το θεαθήναι τους κυνηγετικούς συλλόγους, την ΚΣΕ (Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος) και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις να υποβάλλουν τις προτάσεις τους για το κυνήγι. Σύμφωνα δε με την πάγια τακτική του Υπουργείου, οι εκδιδόμενες ρυθμιστικές διατάξεις δεν περιλαμβάνουν ποτέ τις προτεινόμενες περιβαλλοντικές προτάσεις. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τη ρυθμιστική του 2007-8, γεγονός το οποίο και κατήγγειλαν με κοινό δελτίο τύπου στις 9-8-2007, οι οκτώ περιβαλλοντικές οργανώσεις που είχαν κληθεί στη σύσκεψη με το Υπουργείο. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη ρυθμιστική κυνηγιούνται 5 είδη θηλαστικών, 18 είδη δενδρόβιων και εδαφόβιων πουλιών και 14 είδη υδρόβιων και παρυδάτινων πουλιών. Το πλήθος των πουλιών που επιτρέπεται να κυνηγηθεί δυνητικά για τη ψυχαγωγική ανάγκη των κυνηγών είναι πολλαπλάσιο των πουλιών που υπάρχουν στη χώρα μας, και με το δεδομένο ότι υπάρχουν είδη που έχουν αρχίσει το μεταναστευτικό τους ταξίδι καθώς και είδη που έχουν νεοσσούς στη φωλιά τους, ένας είναι ο χαρακτηρισμός της όλης επιχείρησης: πράξη γενοκτονίας των πουλιών. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένας κυνηγός δυνητικά να σκοτώνει νόμιμα 20.000 πουλιά κατά τη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου.

Μερικά νούμερα:

Μπεκάτσες 1670, Καλημάνες 1080, Σφυριχτάρια 1656, Νερόκοτες 1650, Μπεκατσίνια 1650, Τρυγόνια 2338, Σιτηρήθρες 1750, Ορτύκια 2338, Τσίχλες 4950

καθώς και απεριόριστο αριθμό άλλων ειδών.

Η μελέτη του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (Ε.ΘΙ.ΑΓ.Ε) η οποία δημοσιεύθηκε στην περιοδική έκθεση του ιδρύματος (στο τεύχος Απρίλιος- Ιούνιος 2003) προειδοποιεί ότι σε περίπτωση που δεν ληφθούν άμεσα μέτρα προστασίας τα επόμενα 5 με 10 χρόνια θα εξαφανιστούν περισσότερα από 100 είδη και στα επόμενα 20 χρόνια άλλα 200 είδη.

Η κυνηγετική δραστηριότητα της περιόδου 2007-2008 ανεστάλη με απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας κατόπιν προσφυγής που είχε καταθέσει ο πρόεδρος της Ζωοφιλικής Οικολογικής Ένωσης Ελλάδος, κ. Άγγελος Αγγελέτος, με το σκεπτικό ότι η ρυθμιστική δεν προέβλεπε μέτρα προστασίας της άγριας ζωής στις περιοχές που επλήγησαν από τις πυρκαγιές. Όμως, σε χρόνο ρεκόρ, ο αρμόδιος Υφυπουργός υπέγραψε νέα ρυθμιστική την οποία και συνυπέγραψε, επίσης σε χρόνο ρεκόρ, ο Υπουργός.

Ενώ η κοινή λογική δεν μπορεί να αποδεχθεί το κυνήγι ως δραστηριότητα αναψυχής, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, κατανοώντας πλήρως την ψυχαγωγική ανάγκη των κυνηγών, επιθυμεί τη διατήρηση όλων των ειδών της "άγριας" ζωής, ώστε να ευφραίνεται η καρδιά των κυνηγών σκοτώνοντας τα. Επιπλέον, ο αρμόδιος Υπουργός θέλοντας να ενισχύσει τον κυνηγετικό κορβανά, πήρε την απόφαση να μειώσει τα δημόσια τέλη της έκδοσης και ανανέωσης των κυνηγετικών αδειών.

Στο παρελθόν, ο αφανισμός των περισσότερων ειδών οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στο κυνήγι. Σήμερα η εξαφάνιση των ειδών οφείλεται και σε άλλες ανθρωπογενείς αιτίες. Αλλά το κυνήγι είναι μια δραστηριότητα που δεν διέπεται από ηθικούς κανόνες και προβαίνει σε αναίτιες εκτελέσεις δισεκατομμυρίων ζώων χάριν ψυχαγωγίας.

Ήλθε πλέον η ώρα να κατανοήσει η ανθρωπότητα ότι το κυνήγι ανήκει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

Aπάνθρωπη Μεταχείριση των Ζώων στην Κίνα

Η νέα χρονιά είναι χρονιά Ολυμπιακών Αγώνων. Η Κίνα όμως, η οποία είναι διοργανώτρια χώρα, δεν έχει εναρμονιστεί σε τίποτα που να αφορά τις Συμβάσεις των Δικαιωμάτων και Προστασίας των Ζώων. Απεναντίας με άπειρο κυνισμό εξολοθρεύει δισεκατομμύρια ζώα, με οποιοδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε μέσο.

Στις διατροφικές τους συνήθειες, οι Κινέζοι γίνονται ωμοί βασανιστές των ζώων. Οτιδήποτε πέσει στα χέρια τους πριν πεθάνει θα βασανιστεί, θα ταλαιπωρηθεί αφάνταστα. Οι γάτες, για παράδειγμα, τοποθετούνται ζωντανές, έχοντας πλήρως τις αισθήσεις τους, σε κατσαρόλες με ζεματιστό νερό για να χάσουν το τρίχωμά τους, ενώ ταυτοχρόνως "προστίθεται" γεύση στο κρέας!!! Τίποτα δεν πηγαίνει χαμένο. Το δέρμα του σκύλου της γάτας, του λαγού καταλήγει στο εμπόριο γούνας, όπου επεξεργάζεται και γίνεται κουκούλα τζάκετ ή επένδυση αντιανεμικών.

Στη διατροφή τους οι Κινέζοι περιλαμβάνουν σαύρες, φίδια, σκορπιούς, κοριούς, σκαθάρια, οτιδήποτε τέλος πάντων που κινείται, τρώγεται ζωντανό ή νεκρό. Στις διατροφικές τους συνήθειες, συνηθίζουν να προσδίδουν γελοίες αντιλήψεις περί βελτίωσης των "αντρικών τους ικανοτήτων"!

Τα ζώα παραμένουν στο τέλος τους ολόκληρες ημέρες στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο σε στενά κλουβιά, χωρίς τροφή και νερό, βλέποντας μπροστά τους να βασανίζονται και να δολοφονούνται αράδες άλλων ζώων με το χειρότερο τρόπο. Με τις μύτες τους οσμίζονται τη φρίκη του πόνου και του θανάτου και τα ίδια τα πλημμυρίζει το άγχος, ο φόβος και η απόγνωση.

Δίχως άλλο αυτό πρέπει να σταματήσει. Πρέπει οι φωνές των οικολόγων, των ζωόφιλων, των vegetarians, των ανθρώπων με περιβαλλοντικές ευαισθησίες, να εξυψωθούν ως φωνές αγανάκτησης και διαμαρτυρίας για τις ανήκουστες βαρβαρότητες που διαδραματίζονται σε μια χώρα που κάκιστα της παραχωρήθηκε το δικαίωμα της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008.

ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ (ΠΑΝΔΟΙΚΟ)

ΖΩΩΦΙΛΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΑΓΓ.ΑΓΓΕΛΕΤΟΣ)

ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (ΠΟΦΥΖΩ)

Επιστολή προς Γουνοποιούς και Γουνεμπόρους

Τι χαρακτηρίζει ένα ρούχο, μια τσάντα ή ένα παπούτσι ωραίο; Το χρώμα του; Το σχέδιό του; Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο; Δυστυχώς, όμως, χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε τα όμορφα σχέδια και χρώματα που έχουν τα παλτά και τα αξεσουάρ που πουλάτε, το υλικό από το οποίο φτιάχτηκαν στάζει αίμα και κραυγάζει τον πόνο και τη φρίκη των ζώων που θανατώθηκαν με τον πιο φρικαλέο τρόπο για να γίνουν.

Τα 30 περίπου εκατομμύρια ζώα που θανατώνονται κάθε χρόνο για τη γούνα τους, θανατώνονται με τους πιο φριχτούς τρόπους που έχει ποτέ επινοήσει ανθρώπινος νους για μια τέτοια περίσταση: χτυπήματα με σφυριά και μπαστούνια στο κεφάλι ή τη μουσούδα, πνίξιμο με κρεμάλες ή σε νερό, ασφυξία με τοξικά αέρια, ηλεκτροπληξία στον πρωκτό, κλωτσιές μέχρι θανάτου στο θώρακα, χωρίς βεβαίως να παραλείψουμε, το πιο φρικτό ίσως όλων που είναι το ζωντανό γδάρσιμο. Τι να πούμε δε για το παλτό αστρακάν που φτιάχνεται ξεκοιλιάζοντας το έγκυο ζώο και γδέρνοντας ζωντανό το έμβρυο; Βασανιστήρια που ακόμα και οι μετρ των ταινιών τρόμου και φρίκης θα ζήλευαν για την ευρηματικότητά τους!

Αλλά και πριν ακόμα φτάσουν τη λυτρωτική στιγμή του θανάτου τους, τα ζωάκια αυτά που έχουν την ατυχία να έχουν μια ωραία γούνα - για λόγους καθαρά επιβίωσης (!)- ζουν σε συνθήκες αθλιότητας, συνωστισμού, δυσοσμίας και διαρκούς στρες.

Εκείνα δε τα ζώα που πιάνονται στις παγίδες, έχουν πολλές φορές έναν αργό και βασανιστικό θάνατο που μπορεί να διαρκέσει κι αρκετές ημέρες. Σχεδόν ένα στα τέσσερα παγιδευμένα ζώα δραπετεύει μασώντας τα πόδια του, αυτο-ακρωτηριαζόμενο δηλαδή, για να πεθάνει μόνο αργότερα από τον πυρετό, τη γάγγραινα ή την αιμορραγία. Γιατί τόσο δυνατό είναι το ρεύμα της ζωής...το ρεύμα που διαπερνά κάθε ζωντανό οργανισμό σε αυτόν τον πλανήτη και που ο άνθρωπος δεν χάνει την ευκαιρία να το αφανίσει, να το εξοντώσει, να το συντρίψει.

Υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να καταργηθεί το εμπόριο γούνας, όσοι δηλαδή είναι και τα ζώα που θανατώνονται κάθε χρόνο για να μετατραπούν σε γούνες, και ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ για να συνεχιστεί: η ανθρώπινη ματαιοδοξία. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία που θέλει πλούσιους αυτούς που πουλάνε τη γούνα και επιθυμητούς, ωραίους και κομψούς αυτούς που την αγοράζουν. Αρκεί να αναφέρουμε ότι το κέρδος από το εμπόριο γούνας ανήλθε στα 13 δισεκατομμύρια δολάρια το 2005, ενώ «κομψές» κυρίες ποζάρουν με περίσσια χάρη, κενοδοξία και ματαιοφροσύνη, αποτελώντας την ενσάρκωση του «ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ ΖΩΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΓΟΥΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΦΟΡΕΣΕΙ»!

Ο δεύτερος λόγος που θα ήταν, φυσικά, το κρύο, φοβόμαστε ότι δεν ευσταθεί πλέον διότι «οι γούνες είναι τόσο περιττές» στην εποχή του θερμοκηπίου που διάγουμε «όσο είναι και τα μαγιό στο Βόρειο Πόλο». Άλλωστε, η μοντέρνα τεχνολογία έχει δημιουργήσει πολύ περισσότερο ζεστά υφάσματα, εξίσου ωραία σε σχήματα και χρώματα, ενώ τα ισοθερμικά έχουν και πολύ χαμηλότερο βάρος. Κανένας ορειβάτης δεν ανεβαίνει στα βουνά φορώντας γούνα.

Μπορεί, λοιπόν, το εμπόριο γούνας να δικαιολογείται από οικονομικούς λόγους καθώς επίσης και από λόγους «κοινωνικής προβολής», όμως δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από ηθικούς. Διότι ούτε όλο το χρυσάφι του κόσμου δεν μπορεί να δικαιολογήσει το γεγονός ότι υποβάλλουμε ζώντα όντα σε πόνο, στρες, φρίκη, δυστυχία κι αθλιότητα, οδηγώντας τα σε αργό και βασανιστικό θάνατο, για να βγάλουμε εμείς κέρδος και να φανούμε κομψοί και όμορφοι στα μάτια των άλλων.

Η ηθική της συνεπειοκρατίας ορίζει ότι «εάν ένα οποιοδήποτε ον υποφέρει, δεν υπάρχει κανένας ηθικός λόγος να μην λάβουμε υπόψη μας» τα πάθη του και... «Δεδομένου πως τα ζώα εμφανώς αντιδρούν στον πόνο...έχουμε την ηθική υποχρέωση να μην τους υποβάλλουμε τον πόνο, όπως ακριβώς θα πράτταμε και για έναν άνθρωπο».

Έτσι, όσο κέρδος κι αν αποφέρει το εμπόριο γούνας ή όση ματαιοδοξία κι αν επιδαψιλεύσει στους αγοραστές του, το γεγονός είναι ότι έχει παραμείνει στη λίθινη εποχή για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, γιατί η γούνα ήταν η φορεσιά του ανθρώπου του νεάντερταλ και, δεύτερον, γιατί ο ψυχικός κόσμος του εμπορίου της γούνας είναι επίσης «λίθινος». Ψυχικές αξίες όπως είναι η ενσυναίσθηση, η ευσπλαχνία και η συμπόνια προς τα πλάσματα που πονούν, υποφέρουν, ψυχορραγούν, ματώνουν, βαριανασαίνουν και αγωνιούν απολλύοντας τη ζωή τους, απουσιάζουν όπως ακριβώς απουσίαζαν κι από τον άνθρωπο της λίθινης εποχής όταν τα σκότωνε για να ντυθεί.

Μόνο που τότε δικαίως δεν μπορούσε να τα συναισθανθεί και να τα συμπονέσει αφού προσπαθούσε να εξασφαλίσει την επιβίωσή του!

Εάν αυτό το γράμμα έχει ένα μήνυμα να μεταφέρει, αυτό θα θέλαμε να είναι το εξής:

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να σκοτώσει κάποιο ζωντανό ον για οποιοδήποτε λόγο, πολύ περισσότερο δε για να το κάνει γούνα, εάν συνειδητοποιήσει ότι αυτό υποφέρει με τον ίδιο τρόπο που υποφέρει κι αυτός. Εάν το κάνει, τότε απλώς δεν μπορεί να ανήκει στο είδος που θέλει να αποκαλείται «άνθρωπος»...

Μάριζα Χριστοδούλου

http://fe-mail.gr/pages/posts/greece_europe_world/greece_europe_world2699.php