Αιδώς Αργείοι!!!

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ, 30 Μαρτίου 2008

Καταγγέλλουμε την στάση της Πολιτείας να φιμώσει με βίαιο τρόπο την ειρηνική διαμαρτυρία εκ μέρους πολιτών και εκπροσώπων οργανώσεων κατά την άφιξη της Ολυμπιακής φλόγας στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, σήμερα και ώρα 3 μ.μ., ενάντια στην εγκληματική πολιτική της Κίνας εις βάρος του λαού του Θιβέτ, του περιβάλλοντος, και των ζώων. Πριν ακόμα εκδηλωθεί οποιαδήποτε κίνηση διαμαρτυρίας, οι προτιθέμενοι να διαμαρτυρηθούν, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών, χωρίς τους να δοθεί καμιά εξήγηση εκ μέρους των οργάνων, υπό το πρόσχημα της εξακρίβωσης των στοιχείων τους.
Όταν σε παγκόσμια κλίμακα εκδηλώνεται ελεύθερα η κατακραυγή εις βάρος της Κίνας, η Ελλάδα είναι η μόνη «δημοκρατική» χώρα, η οποία την φιμώνει με καταστολή. Από τη δική μας πλευρά δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας.
Θεωρούμε ότι η Ελλάδα είχε μια ευκαιρία να δώσει μάθημα δημοκρατικής συνείδησης, αρνούμενη να παραδώσει την ολυμπιακή φλόγα στην χώρα που συγκεντρώνει την παγκόσμια κατακραυγή για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την καταστροφή του περιβάλλοντος και την ανατριχιαστική βία εις βάρος των ζώων. Θεωρούμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 παρωδία.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Συλλήψεις

Δεν πρόλαβαν να σηκώσουν πανό διαμαρτυρίας για τους βασανισμούς ζώων στην Κίνα έξι μέλη-φίλοι της ΠΟΦΥΖΩ -πολίτες για τα δικαιώματα της φύσης- γιατί τους πρόλαβε η Αστυνομία που τους συνέλαβε χθες στην είσοδο του Παναθηναϊκού Σταδίου καθώς εξελισσόταν η εκδήλωση για την αφή της ολυμπιακής φλόγας.Η Ρόζα Μηνακούλη, μέλος της ΠΟΦΥΖΩ, των Πράσινων και του ΠΑΝΔΟΙΚΟ (Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων) είπε ότι «μετά την προσαγωγή μας στη ΓΑΔΑ μάς πήραν τα στοιχεία και μας άφησαν ελεύθερους» και πρόσθεσε: «Αν είστε βιαστές της φύσης, αν είστε υπέρ της καταπάτησης των δικαιωμάτων των ανθρώπων, αν είστε βασανιστές των ζώων, τότε ο δρόμος σας είναι η Κίνα». Ο δικηγόρος Αγγελος Αγγελέτος και υπερασπιστής των δικαιωμάτων των ζώων δήλωσε «Αναρωτιέμαι αν ζω σε δημοκρατία ή δικτατορία».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 31/03/2008
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=74385216

Επιστράτευσαν 2.000 αστυνομικούς για μια «χούφτα» διαδηλωτές
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Λία Νεσφυγέ
Με την εντολή «συλλάβατε ό,τι κινείται» παρατάχθηκαν χθες οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. γύρω από το Παναθηναϊκό Στάδιο

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «συλλάβατε ό,τι κινείται» έστησε η ΕΛ.ΑΣ. κατά τη χθεσινή τελετή παράδοσης της ολυμπιακής φλόγας στους διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Προκειμένου να αποτραπούν ενέργειες ακτιβιστών ανάλογες εκείνων που διαδραματίσθηκαν στην Αρχαία Ολυμπία κατά την αφή της ολυμπιακής φλόγας, η Αστυνομία προχώρησε σε 21 «προληπτικές» συλλήψεις πολιτών, με το αιτιολογικό ότι «εκδήλωσαν πρόθεση να δημιουργήσουν προβλήματα». Οι 2.000 και πλέον αστυνομικοί που είχαν «επιστρατευθεί» σχημάτισαν έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από και μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο και οδήγησαν τελικά στην Ασφάλεια 21 ακτιβιστές, όταν εκείνοι επιχείρησαν να ξεδιπλώσουν το πανό διαμαρτυρίας που κρατούσαν και να φωνάξουν συνθήματα διαμαρτυρίας για την κατάσταση στο Θιβέτ. Το δόγμα που επικράτησε στον σχεδιασμό των αστυνομικών μέτρων ήταν «συλλάβατε όποιον μιλήσει», μετά την ψυχρολουσία που είχε υποστεί η ΕΛ.ΑΣ. στην Αρχαία Ολυμπία. Τη στιγμή που η τελευταία λαμπαδηδρόμος- ολυμπιονίκης Πηγή Δεβετζή έμπαινε στο Καλλιμάρμαρο, ομάδα περίπου 15 ακτιβιστών βρισκόταν απέναντι από την είσοδο και κινήθηκε προς τον αστυνομικό κλοιό. Τα μέλη της πρόλαβαν να φωνάξουν «Σώστε το Θιβέτ» και μέσα σε ελάχιστα λεπτά είχαν κυκλωθεί από αστυνομικούς και οδηγήθηκαν σε κλούβα της ΕΛ.ΑΣ. Μια άλλη, μικρότερη ομάδα διαδηλωτών επιχείρησε να ξεδιπλώσει πανό και να ρίξει φυλλάδια, αλλά κι εκείνοι πολύ γρήγορα βρέθηκαν στην κλούβα. Συνολικά, 21 άνθρωποι, 13 Έλληνες, 7 Ινδοί και ένας από το Νεπάλ, οδηγήθηκαν στο αστυνομικό μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με το αιτιολογικό από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ. ότι «εκδήλωσαν πρόθεση να δημιουργήσουν προβλήματα στην τελετή παράδοσης της ολυμπιακής φλόγας». «Στόχος μας ήταν να εκφράσουμε τη γνώμη μας και να κάνουμε μια ειρηνική διαμαρτυρία για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την καταστροφή του περιβάλλοντος στην Κίνα. Είναι λυπηρό στη χώρα της Δημοκρατίας, οι πολίτες να μην έχουν δικαίωμα να εκφράσουν την άποψή τους», λέει στα ΝΕΑ η κ. Ρόζα Μηνακούλη, πρόεδρος της Κίνησης ΠΟΦΥΖΩ (Πολίτες για τα Δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής) που ήταν μία από τους προσαχθέντες στην Ασφάλεια. Τελικά, νωρίς το απόγευμα, μετά την εξακρίβωση των στοιχείων της ταυτότητάς τους, όλοι αφέθησαν ελεύθεροι, χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Ωστόσο, τα αστυνομικά μέτρα για την τελετή είχαν μετατρέψει σε φρούριο το Παναθηναϊκό Στάδιο και μετέτρεψαν σε κόλαση το κέντρο της Αθήνας σε ακτίνα χιλιομέτρων. Οι διακοπές στην κυκλοφορία κατά μήκος της διαδρομής που ακολούθησε η ολυμπιακή φλόγα μέχρι να φθάσει στο Καλλιμάρμαρο άρχισαν περίπου στη μία το μεσημέρι.

TA NEA - 31.3.08

http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080331&nid=8020880&sn=&spid=876

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΝΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΜΜΕ, ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΜΑΣ, ΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΝΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΜΑΣ!

Η ΝΕΤ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΣΤΙΣ 30/03/08 ΑΝΕΦΕΡΕ ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΜΠΟΔΙΣΗΣ ΤΗΣ ΦΛΟΓΑΣ(!) ΕΝΩ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ, ΕΝΩ, ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ (ΓΙΑ) ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΠΑΝΩ (*ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΙΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ 7 ΣΟΦΩΝ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΥΣΑΝΙΑ, ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΜΗ ΒΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΟΝΟ, ΕΛΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ) ΚΛΠ, ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΜΑΣ ΣΥΝΕΛΑΒΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ ΟΤΙ ΠΡΟΣΒΑΛΑΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΕΝΩ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΑΝΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΦΙΣΕΣ ΜΑΣ!!!! ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗ ΚΙΝΑ!

ΤΗ ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΤΗ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΛΛΑ Η ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ!!!! ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΜΕΤΕΡΝΙΧ ΤΟ 1821;; ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΟΡΘΙΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΙΑΣ; ΤΙ ΘΛΙΨΗ…. ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ, ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΙ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟ!!!
Ο Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ, Η ΕΡΤ ΟΜΩΣ ΤΙ ΛΟΓΟΥΣ ΕΧΕΙ;

Oλυμπιακής Παρωδίας συνέχεια...

Aυτή η παρωδία ηλιακής τελετής, που θέλουμε να ονομάζουμε αφή της ολυμπιακής φλόγας, απόκτησε χθες για πρώτη φορά, μετά από αιώνες, νόημα και ουσία. Η επίκληση στον θεό του εσωτερικού ήλιου Απόλλωνα είχε επιτέλους σύνδεση με την πραγματικότητα και εισακούστηκε. Για πρώτη φορά το νόημα του ολυμπιακού ιδεώδους, πήρε υπόσταση μέσα από τις διαμαρτυρίες των ακτιβιστών υπέρ του Θιβέτ, όπως αυτές έλαβαν χώρα διακόπτωντας έστω για λίγο τη ροή λόγων ξύλινων και ψευδών, συμφερόντων οικονομικών και σειρές ολόκληρες αυτοκινήτων πολυτελών με σκοπό τη διαφήμιση.

Το Φως, το πνευματικό φως που ευαγγελίζονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι και Δράση. Είναι κίνηση, είναι διαμαρτυρία απέναντι σε ό,τι σκοτεινό έρπει στις συνειδήσεις μας και κατατρώει τη βεβαρυμένη και επίπλαστη ηθική μας. Πέρα από χλαμύδες, και κορίτσια όμορφα, που αμφιβάλλω αν ξέρουν ποιες δυνάμεις επικαλούνται, η Δράση, το Φως, η Ελευθερία βρίσκουν διέξοδο και έκφραση με ένα πανώ, με μπλουζάκια βαμβακερά και παντελόνια τζιν. Ενας ολόκληρος πνευματικός κόσμος, ζητάει τη βοήθεια μας, ζητάει χώρο ύπαρξης και αυτονομίας πέρα από τις πολιτικές κινήσεις μιας χώρας που θέλει να λέγεται σοσιαλιστική. Δεν νοείται ελευθερία, κοινοκτημοσύνη και εκσυγχρονισμός που στηρίζεται στη βία και την επιβολή. Το φως έλαμψε για λίγο χθες στην Ολυμπία, μην αφήσετε την ελπίδα να σβήσει.

http://isisveiled.wordpress.com/2008/03/25/250308/

Τζένη και Τζακ - Tαξίδι δίχως Επιστροφή

Πέμπτη το πρωί, Σεπτέμβρης μήνας. Η νύχτα ακόμη δεν είχε παραχωρήσει τη θέση της στη μέρα, η Τζένη πίσω στην καρότσα, του κόκκινου Datsun και εγώ στη θέση του συνοδηγού, ξεκινάγαμε γιά το ταξίδι δίχως επιστροφή της Τζένης. Από την Τζένη δεν έχει απομεί­νει τίποτα εκτός από την αλυσίδα της, πού βρίσκεται κρεμασμένη στα γραφεία της Φυσιολατρικής Αντικυνηγετικής Πρωτοβουλίας και το βιβλιάριο υγείας της, με την φωτογραφία της, πού το έχω εδώ μπροστά μου, τώρα πού γράφω.

Όνομα: Τζένη Ημερομηνία γέννησης: 1/8/87 Φύλο: θήλυ Ράτσα: Λυκόσκυλο Αλσατίας Χρώμα: Ξανθό, μαύρο Κτηνίατρος: Μαρία Καραπανόγη, Θερμοπυλών 6, Αίγινα, τηλ.: 22307 Διεύθυνση: Περιβόλλα Αίγινα Ημερομηνία Θανάτου: 27/9/91 Αιτία: Ευθανασία.

Τέσσερα χρόνια έζησε η Τζένη, έγινε δύο φορές μητέρα, έζησε σε μία αυλή, στα Βροχεία της Αίγινας, με την αγάπη των ανθρώπων, με την αγάπη πού οι άνθρωποι δείχνουν στα ζώα, και όχι με την αγάπη πού δίνουν τα ζώα στους ανθρώπους. Πολλά σκυλιά, μετά το θάνατο του αφεντικού τους, μαράζωσαν και βρέθηκαν νεκρά πάνω στον τάφο του. Πρόσφατα ένα σκυλί πέθανε δίπλα στο φέρετρο του αφεντικού του...

Η Τζένη είχε αρρωστήσει, είχε χάσει την όρεξη της, είχε ουρία, ουρικό οξύ, σάκχαρο. Η κτηνίατρος είχε υποψίες για καλαζάρ. Είχαν στείλει το αίμα της Τζένης για εξέταση στην Αθήνα, αν η απάντηση ήταν θετική, θα της έκαναν ευθανασία. Μία λύση πού βρήκαν οι άνθρωποι για τα ζώα, όχι όμως και για τον εαυτό τους. Ποια τραγική μοίρα, μ' έστειλε εκείνη την Τετάρτη στην Αίγινα, δεν ήμουνα τ' αφεντικό της, όμως η άτυχη Τζένη μ' ακολούθησε πιστά, δεν της είχε απομείνει κανείς, μου αφοσιώθηκε, ακούμπησε πάνω μου και πέθανε...
Τετάρτη βράδυ, φθάνω στην Αίγινα, για μια επίσκεψη αστραπή, στον γέρικο σκύλο μου τον Τζακ, πού άρχι­σαν τα γεράματα να τον ενοχλούν και θα τελειώσει ήσυχα τη ζωή του, στο μικρό κηπάκο, χωρίς βία και θα ταφεί στη γη πού έζησε. Χαρές, αγκαλιές και φιλιά με τις γειτόνισσες.

Αγκαλιές και φιλιά με την φίλη μου: - Να ποιος θα πάει τη Τζένη στην Αθήνα.
-Τι έχει η Τζένη;
-Είναι πολύ άρρωστη, έχει Καλαζάρ, η κτηνίατρος περιμένει νά’ρθει η απάντηση, για να της κάνει ευθα­νασία.
-Ε, τότε γιατί να πάει στην Αθήνα;
-Μα θα κολλήσουμε, την έχουμε σ' απομόνωση, τι θα την κάνουμε όταν "ψοφήσει"; (Οι άνθρωποι πεθαίνουν, τα ζώα "ψοφούν").
-Μα άστην εδώ τόσο χώρο έχετε, να την θάψετε εδώ. Άστην, δεν σκέπτεσαι το ψυχολογικό της πρόβλη­μα, να χάσει το σπίτι της, τους ανθρώπους της. Εσύ δεν σκέπτεσαι το ψυχολογικό των παιδιών μου; (Τα παιδιά της 25 χρονών και άνω).
- Άστην εδώ. -Να σου δώσω 5.000 να την πάρεις και να την αφήσεις, στο λιμάνι του Πειραιά.
-Μα είσαι καλά;!
-Να την πας στην προστασία ζώων, τηλεφώνησα και μου είπαν, ότι αν γίνεται καλά θα την κρατήσουν, να την θεραπεύσουν ή δ' άλλως θα της κάνουν ευθανασία. -Λες αυτό πού είναι στην Ιερά οδό, στον Βοτανικό; εγώ άλλα ξέρω γι' αυτό, εκεί είναι Νταχάου.
-Όχι, όχι, είναι οι μόνοι πού μού μίλησαν ευγενικά. Τέλος πάντων, την Τζένη δεν την ήθελαν πια, η αγάπη τους είχε τελειώσει εδώ. Ήταν ένα αντικείμενο πού είχε χάσει την χρησιμότητα του. Κι εγώ θα έπαιζα το ρόλο του Ιούδα. Κατεβαίνουμε από το Datsun στην προβλήτα του Αγ. Νικολάου, οι ανέγγιχτοι, η Τζένη κι εγώ, περιμένουμε υπομονετικά, να φορτώσει το οχημα­ταγωγό για ν’ανεβούμε να διεκδικήσουμε ταπεινά μια θέση μ’επιστροφή για μένα και χωρίς επιστροφή για κείνη.

Ακόμα δεν έχει φέξει και το ταξίδι μας αρχίζει, η Τζένη με κοιτάζει, μ' αυτό το μοναδικό βλέμμα, πού μας κοιτούν αυτά τα πλάσματα, μ' αυτό το βλέμμα πού χτυπάει κατ' ευθείαν στην καρδιά. Την κοίταγα κι εγώ και βυθιστήκαμε στις σκέψεις, του είδους μας, η κάθε μια μας...
Πως μπορούν και βασανίζουν αυτά τα ζώα; πως τυφλώνονται και δεν βλέπουν αυτά τα εκφραστικά τους πονεμένα μάτια; Αυτά τα μάτια, πού σε κάποιο πειραματικό εργαστήριο, οι πειραματιστές άρχισαν να πιέζουν τους βολβούς τους, για να μελετήσουν κάποια αντίδραση και δεν σταμάτησαν, παρά αφού συνέθλιψαν τα μάτια τους και ανακάλυψαν ότι τα ζώα ήταν νεκρά.
Άλλοι πάλι ευσεβείς θεράποντες της «επιστήμης», για να ανακαλύψουν φάρμακα ικανά, να προλαμβάνουν τα αιματώματα στον εγκέφαλο, πήραν σφυριά και άρχισαν να κοπανάνε τα ζώα στο κεφάλι, άλλοι πάλι «ευσεβείς» τους ξερίζωναν τα σωθικά, άλλοι... Όμως Τζένη μου είσαι λύκος Αλσατίας και η ράτσα σου θα επιζήσει...
Οι απάζωες πόλεις μας θα εξαφανίσουν τους «κό­πρους» από τους δρόμους και τα ζώα ράτσας θα κοσμούν τις γυάλινες κλούβες των Pet Shop. Ευθανα­σία για τα αδέσποτα, εκτροφεία για τις ράτσες... Η μέρα φώτισε για τα καλά και νά’μαστε στην εταιρεία προστασίας ζώων, φυσικά τη λέξη προστασία την χρησιμοποιούν κατ’ευφημισμόν.

-Τι θέλετε;, τους εξηγώ.
-Μα ποιος σας τα είπε αυτά, εσείς θα της κάνετε τις εξετάσεις και αν έχει Καλαζάρ, θα υπογράψετε και θα την θανατώσουμε. Μπρος εγώ και πίσω η Τζένη στην Ιερά Οδό να βρούμε τηλέφωνο...
-Ντρρρν...
-Το και το...,
-Ρε παιδί μου, το ζώο είναι πολύ άρρωστο, να του κάνουν ευθανασία.
-Μα να την φέρω πίσω, μέχρι να βγει η απάντηση.
- Άστην, είναι άρρωστο το ζώο, αμόλα την. Ξανά στην προστασία.
-Δεν την θέλουν οι δικοί της. Έχει Καλαζάρ.
-Υπογράψτε..., ένα χιλιάρικο. Δώστε την μέσα...

Υπογράφω το χαρτί της ντροπής μου και μ' ένα χιλιάρικο λύθηκε το πρόβλημα της Τζένης, όχι της Τζένης, της φίλης μου και το δικό μου, η Τζένη δεν έχει καμμιά επιλογή, δεν είναι αδέσποτη, άλλοι αποφασί­ζουν γι' αυτήν...
Παίρνω το δρόμο για τα μπουντρούμια. Σκύλοι ουρλιά­ζουν, βρωμόνερα τρέχουν και η θανατίλα χτυπά τα ρουθούνια μου. Η Τζένη κοντοστέκεται, δεν θέλει να προχωρήσει. Ο άνθρωπος με την μουσαμαδένια ποδιά, ανοίγει ένα μπουντρούμι.
-Φέρτην, έλα φέρτην.
-Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Κάνω στροφή, η Τζένη ξαναβρίσκει το ρυθμό των ποδιών της και πάλι οι δυο μας στην Ιερά Οδό.
-Πάμε σπίτι μου, Τζένη!!
Η μέρα είχε ζεστάνει για τα καλά. Κόψαμε το δρόμο με τα πόδια, εσύ κι εγώ μέσα στο βούισμα της απάζωης πόλης μας, περνάγαμε ανάμεσα από ανθρώπους πού κυκλοφορούν τ' αυτοκίνητα τους και τρέχουν.
Μπρος εγώ και πίσω εσύ, αργά, κουρασμένα, δεν ενδιαφερόσουν για τίποτε, δεν αντιδρούσες, δεν ου­ρούσες, με το κεφάλι κάτω και την ουρά κάτω από τα σκέλια, αργά, αργά, δεν ξέρω πόση ώρα περπατάγα­με... Ιερά Οδός, Λεωφόρο Κων/πόλεως, Αχιλλέως, Μεταξουργείο, Ψαρών, Νεοφύτου Μεταξά, Ηπείρου, Αλκιβιάδου.

Ούτε φαγητό, ούτε νερό ήθελες, ήξερες ότι η μικρή ζωούλα σου τελείωνε, ήθελες να είσαι στην αυλή σου, στα Βροχεία με τους ανθρώπους σου, τον Βασίλη, τη Νεκταρία, τη Λενιώ...
Σκληρός ο θάνατος, μα σκληρότερος ακόμα όταν είσαι μακριά από αυτούς πού αγαπάς, ξένος σ' άξενο τόπο. Ο Σκύλος, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ένας φίλος υποτελής και υπάκουος ή θα ζει με τον άνθρωπο, όπως θέλει ο άνθρωπος, ή θα πεθαίνει με το σκεπτικό: καλύτερα η ευθανασία, παρά η πείνα και η παγωνιά, το κλωτσίδι και το φώλιασμα, η δίψα και ο θάνατος κάτω από τις ρόδες. Όμως ο άνθρωπος δεν τον αφήνει ήσυχο, τον κάνει φονιά, καμικάζι, ανιχνευτή στρατιώ­τη, στις φονικές μάχες της Μόσχας του Στάλινγκραντ και του Κούρσω έλαβαν μέρος εκπαιδευμένα τσοπανό­σκυλα. Τώρα εκπαιδεύουν σκύλους για το ενδεχόμενο ενός χημικού πολέμου.

Ο σκύλος στάθηκε πάντα δίπλα στον άνθρωπο, στο ρόλο του υποτελή, υπομένοντας το περιλαίμιο και το λουρί. Το πρώτο τράβηγμα του. λουριού είναι και η πρώτη μορφή βίας, πού γνωρίζει στη ζωή του, και όχι μόνο έχει αποδεχθεί το λουρί, αλλά κουνάει την ουρά του και χοροπηδάει σαν τρελό όταν το βλέπει, γιατί ξέρει ότι ήρθε η ώρα ν' αλαφρώσει και να χρησιμοποιή­σει λίγο τα πόδια του, να περπατήσει, να προσπαθήσει να τρέξει έστω και σερνάμενος από το λαιμό. Κι αυτή τη βία τη γνωρίζει από αυτούς πού αγαπά και τον αγαπούν. Τους εμπιστεύτηκε τα κουταβάκια του και οι άνθρωποι τά’πνιξαν, τα τσουβάλιασαν, τα πέταξαν στα σκουπί­δια, σε λίμνες, σε ποτάμια, στη θάλασσα. Τώρα οι άνθρωποι ευνουχίζουν το σκύλο και αφαιρούν τη μήτρα της σκύλας, για να μην αναγκασθούν να σκοτώσουν τα κουτάβια, το καλύτερο απ' όλα τα κακά πού παθαίνει ο φίλος του ανθρώπου από τον άνθρωπο;...

Με το πού έφθασα στο σπίτι, άρχισα τα τηλέφωνα, αποτέλεσμα να έρθει το αυτοκίνητο της φιλοζωικής να πάρει την Τζένη. Την άλλη μέρα το πρωί ήρθε και η απάντηση είχε Καλαζάρ, λίγο πριν από το γιόμα θα της έκαναν ευθανασία. Καϋμένη Τζένη, η τελευταία σου ελπίδα ήμουν εγώ κι όμως...
Πόσες μέρες ζωής θα είχες ακόμα; δεν έτρωγες, δεν έπινες, θα μπορούσα να σε κρατήσω, θα με κοίταγες, θα σε κοίταγα και θα έφευγες ειρηνικά. Μόλις με είδε στην φιλοζωική, άρρωστη και ανήμπορη, σηκώθηκε, την αγκάλιασα, την σηκώσαμε τη βάλαμε στο τραπέζι, με κοίταζε στα μάτια, σίγουρη για μένα, κι εγώ άφησα να την σκοτώσουν, ευθανασία η ωραιοποίηση του θανά­του.

Μετά από λίγες μέρες πέθανε φυσιολογικά και ο γερο-Τζακ. Με την φίλη μου την Ευγενία τον θάψαμε, στομικρό κήπο, ο Τζακ έζησε, πέθανε και θάφτηκε εκεί πούμεγάλωσε, τον θάψαμε νύχτα και με φακούς, γιατί οικαλοί μου γείτονες δεν ήθελαν να τον θάψω στον κήπομου, φοβόντουσαν.
Τώρα στον κήπο μου υπάρχει, ο χορταριασμένος τάφος του Τζάκ και η πικρή ανάμνηση της Τζένης, της Τζένης πού δεν της στάθηκα στο λιόγερμα της ζωής της.

Ρόζα Μηνακούλη