Η μάζα ζητωκραυγάζει όταν το καστανό άλογο μπήγει τα δόντια στο λαιμό του αντίπαλου ζώου. Ματωμένα μάτια, αφρός στο στόμα, δυνατά χτυπήματα στο κεφάλι μέχρι που τα μάτια του αντίπαλου ζώου σκάζουν και βγαίνουν από τις κόγχες. Η διαφυγή του ζώου που καταρρέει είναι αδύνατη.

Το παραδοσιακό έθιμο των αλογομαχιών γίνεται μόνο στις Φιλιππίνες (Μindanao) και σε κάποιες επαρχίες της Κίνας. Τα άλογα ψυχορραγούν πάνω από 6 ώρες. Για να αρχίσουν να μάχονται μεταξύ τους, εφαρμόζονται κάποιες σκληρές τεχνικές. Ρίχνουν μια φοράδα στην αρένα. Το θηλυκό ζώο εξαναγκάζεται σε συνουσία πάνω από 30 φορές για να διασκεδάσει το πλήθος. Στην προσπάθεια τους να δραπετεύσουν τα άλογα σπάζουν τα πόδια τους. Η κτηνιατρική φροντίδα είναι συνήθως ακριβή για τους ιδιοκτήτες των αλόγων. Τα ζώα σκοτώνονται και το κρέας τους ψήνεται σε σχάρα δίπλα στην αρένα, όπου περιμένει το πλήθος στη σειρά. Οι αγώνες που χαρακτηρίζονται ως «παραδοσιακό έθιμο μονομαχίας αλόγων», φέρνουν μεγάλαχρηματικά ποσά που ελέγχονται από συνδικάτα εγκλήματος.

http://www.naftemporiki.gr/photos/photo.asp?id=6920

Εσύ ρωτάς για ποιο λόγο ο Πυθαγόρας απέφευγε να τρώει κρέας, εγώ, αντίθετα, απορώ τι έπαθε και τι ένιωθε ο πρώτος άνθρωπος και ακούμπησε το στόμα του σε αίμα σκοτωμένου πλάσματος, πλησίασε τα χείλη του σε σάρκα πεθαμένου ζώου και, παραθέτοντας σε τραπέζι μπαγιατεμένα πτώματα, ονόμασε λιχουδιές και νοστιμιές τα μέρη που λίγο πριν βρυχιόνταν, μιλούσαν, κινούνταν και έβλεπαν. Πως τα μάτια του άντεξαν να δουν το αίμα πλασμάτων που σφάζονταν, γδέρνονταν, διαμελίζονταν, πως η όσφρηση του άντεξε την αποφορά, πως η σκέψη του μιάσματος δεν απέτρεψε τη γλώσσα να αγγίζει ξένα έλκη και να απολαμβάνει τους χυμούς και τα υγρά θανάσιμων τραυμάτων.

«Τα δέρματα ανατρίχιασαν και τα κρέατα γύρω στις σούβλες μούγκρισαν, ψημένα και ωμά, όταν ακούστηκε η φωνή των βοδιών».1

Τούτο βέβαια είναι πλάσμα της φαντασίας και μύθος, το δείπνο όμως είναι στα αλήθεια τερατώδες, να πεινάει κάποιος για ζώα που μουγκρίζουν ακόμη, να υποδεικνύει με ποια ζώα πρέπει να τρεφόμαστε, ενώ αυτά είναι ακόμη ζωντανά και μιλούν, και να επινοεί μεθόδους για την άρτυση, το ψήσιμο και το σερβίρισμα των φαγητών. Την περίπτωση εκείνου που εγκαινίασε την τακτική τούτη2 πρέπει να εξετάσει κάποιος και όχι αυτού που τη σταμάτησε έστω και αργά.

Ή μήπως, όσον αφορά εκείνους που πρώτοι δοκίμασαν να φάνε κρέας, θα πρέπει να πούμε πως τους έσπρωξε η φτώχεια, διότι ούτε τον καιρό τους περνούσαν με την εκπλήρωση άνομων επιθυμιών ούτε, έχοντας σε υπεραφθονία τα αναγκαία, ξεπέρασαν τα όρια προς ηδονές παρά φύση, αδιαφορώντας για τα άλλα ζωντανά πλάσματα, και κατέληξαν σε αυτή την πρακτική, αλλά θα έλεγαν, αν τώρα δα ανακτούσαν αίσθηση και φωνή: «Ευλογημένοι κι αγαπημένοι των θεών εσείς οι τωρινοί, τι εποχή σας έλαχε να ζήσετε, να καρπώνεστε και να απολαμβάνετε κληρονομιά τα άφθονα αγαθά! Πόσα φυτρώνουν για σας και πόσα τρυγάτε! Πόσο πλούτο από τους κάμπους, πόσες ηδονές μπορείτε να δρέπετε από τα φυτά! Έχετε τη δυνατότητα να καλοπερνάτε χωρίς να λερώνετε τα χέρια σας με αίμα! Εμάς όμως δέχτηκε μέρος του χρόνου της ζωής πολύ σκυθρωπό και φοβερό, αφού από την ώρα που γεννηθήκαμε πέσαμε σε μεγάλη πνιγηρή φτώχεια. Τότε αέρας έκρυβε ακόμη τον ουρανό και τα άστρα, ανακατεμένος με θολή και αδιαπέραστη υγρασία, φωτιά κι ανεμοζάλη. Ο ήλιος ακόμη δεν είχε σταθεί ακίνητος και, σταθερό

«έχοντας δρόμο, τη αυγή και τη δύση να διακρίνει τις γύριζε πάλι, αφού τις στεφάνωνε με τις καρποφόρες Ώρες που φορούν λουλούδια στο κεφάλι, ενώ η γη γνώριζε μεγάλη αδικία»

από ποταμούς που χύνονταν εδώ κι εκεί, πολλές περιοχές της «δεν είχαν μορφή λόγω των νερών που λίμναζαν», και η ίδια ήταν σε άγρια κατάσταση με τις παχιές λάσπες, τις άφορες λόχμες και τα δάση. Συγκομιδή ήμερων καρπών δεν υπήρχε, ούτε εργαλείο τέχνης, ούτε ίχνος επινοητικότητας. Η πείνα δε μας έδινε χρονικά περιθώρια ούτε ο σπόρος .... 3 μπορούσε τότε να περιμένει τις εποχές του έτους. Που το παράξενο λοιπόν, αν φάγαμε σάρκες ζώων παρά τις επιταγές της φύσης, τότε που η λάσπη τρωγόταν «και φλοιός δένδρου φαγώθηκε» και το «να βρεις άγρωστη με βλαστάρια ή καλαμιού» ρίζα ήταν ευτύχημα; Όταν γευτήκαμε και φάγαμε βαλανίδια, χορέψαμε από τη χαρά μας γύρω από μια βαλανιδιά, αποκαλώντας τη δωρήτρια ζωής, μητέρα και τροφό. Αυτή ήταν η γιορτή που γνώριζε τότε η ζωή, ενώ όλα τα άλλα ήταν μελαγχολικά και άγρια. Εσάς τους τωρινούς όμως ποια λύσσα και ποια αχόρταγη λαχτάρα σας οδηγεί να βάφετε τα χέρια σας με αίμα, τη στιγμή που σας προσφέρονται τόσα για τις ανάγκες σας; Γιατί κατηγορείτε άδικα τη γη πως δεν μπορεί να σας τρέφει; Γιατί ασεβείτε προς τη θεσμοφόρο Δήμητρα και προσβάλλετε τον ήμερο και μειλίχιο Διόνυσο, λες και δεν παίρνετε αρκετά από αυτούς; Δεν ντρέπεστε να ανακατεύετε τους ήμερους καρπούς με αίμα από σφαγή; Αποκαλείτε άγρια ζώα τα φίδια, τις λεοπαρδάλεις και τα λιοντάρια, ενώ οι ίδιοι σφάζετε και σκοτώνετε χωρίς να τους αφήνετε περιθώρια να σας ξεπεράσουν σε ωμότητα. Για εκείνα τα σκοτωμένα ζώα είναι τροφή, για σας λιχουδιά.

Πλούταρχος, Λόγος Α΄

1 Βλ. Όμηρος Οδύσσεια Μ 395-396.
2 Σύμφωνα με τον Πλίνιο (Ηistoria Naturalis, vii, 209), ο Υπέρβιος ήταν ο πρώτος που σκότωσε ζώο και ο Προμηθέας ο πρώτος που σκότωσε βόδι.
3 Στο σημείο αυτό το σπόρος ών είναι προβληματικό, για τούτο ο Helmbold, ακολουθώντας τον Diels, διορθώνει σε πυρών (σπόρος σιταριού)

Τα τσίρκο χρησιμοποιούν πολλά είδη ζώων. Από όσα παρουσιάζουν στις παραστάσεις τους λίγα είναι δικά τους. Άλλα ανήκουν στους παρουσιαστές και άλλα είναι νοικιασμένα από εταιρίες προμηθευτών ζώων, οι οποίες αγοράζουν, εκπαιδεύουν, νοικιάζουν ζώα και διαθέτουν χειμερινά καταλύματα για αυτά όταν τα τσίρκο παύουν τις παραστάσεις τους.

Στην φάρμα της εταιρίας “ΜΑRΥ CHIPPERFIELD ENTERPRISES” στην Αγγλία, καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη αφού αρπάχτηκαν από την άγρια φύση, ο ΤΕΜΒΟ, αρσενικός ελέφαντας από την Ζάμπια. Η ΟΡΑL, θηλυκός ελέφαντας από την Zιμπάμπουε, η ROSΑ από τη Nότια Αφρική, η FLORA ένα ορφανό από ένα πάρκο της Αφρικής όπου οι γονείς της θεωρήθηκαν υπεράριθμοι και σκοτώθηκαν από τους «προστάτες» του πάρκου, και η RHANEE από την Ινδία. Στην φάρμα ο χώρος που τους έδωσαν ήταν ο στάβλος των αλόγων και εκεί αλυσοδεμένοι θα περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους, μακριά από τον ήλιο, τον αέρα, την μυρωδιά, την πανίδα και την χλωρίδα της πατρίδας τους. Μακριά από τους δρόμους των Ελεφάντων, την κοινωνία τους, τις τελετουργίες τους, τις εμπειρίες και τις διδαχές της γηραιάς ελεφαντίνας. Κι όταν πεθάνουν, κανένας ελέφαντας δεν θα τους αγγίξει με την προβοσκίδα του, και ούτε θα σκεπάσει το σώμα τους με φύλλα και κλαδιά αλλά θα πεταχτούν στην χωματερή της φάρμας και θα σκεπαστούν με σκουπίδια. Στη φύση οι ελέφαντες ζουν πάνω από εξήντα χρόνια σε μεγάλες αγέλες. Μετακινούνται συνεχώς ταξιδεύοντας μέχρι είκοσι μίλια την ημέρα. Κατά την διάρκεια της ημέρας τους αρέσει να τσαλαβουτούν να βυθίζουν το κορμί τους και να πλατσουρίζουν σε νερόλακκους, σε λίμνες, σε ποτάμια... Είναι πολύ κοινωνικά ζώα, ιδιαίτερη μέριμνα έχουν για τα παιδιά τους, όλη η αγέλη τα προστατεύει και κάθε ελεφαντίνα προσέχει τα μωρά της άλλης. Οι ελέφαντες βοηθούν και προστατεύουν ο ένας τον άλλον. Αν κάποιος αρρωστήσει όλη η αγέλη σταματάει τον ρυθμό της και περιμένει να γίνει καλά, αν κάποιος πεθάνει τότε ένας-ένας οι ελέφαντες της αγέλης θα τον αποχαιρετήσουν με ένα άγγιγμα της προβοσκίδας τους, θα σχηματίσουν κύκλο γύρω από το νεκρό του σώμα, θα γυρίσουν το κεφάλι τους από την άλλη μεριά, θα μαζέψουν φύλλα και κλαδιά για να σκεπάσουν το σώμα του συντρόφου τους και μετά θα συνεχίσουν το ταξίδι τους ακολουθώντας τα προγονικά τους μονοπάτια. Στην φάρμα αυτή ο ΤΕΜΒΟ, η ΟPAL, η ROSA, η FLORA και η RHANEE έπρεπε να μάθουν να υπακούουν, να εκτελούν τα διάφορα προστάγματα και να δίνουν παραστάσεις για να διασκεδάζουν τα παιδάκια των ανθρώπων, που με τους γονείς τους θα τις παρακολουθούν, τρώγοντας και πίνοντας. Για να γελούν τα παιδάκια ο ΤΕΜΒΟ, η ΟPAL, η ROSA, η FLORA και η RHANEE μαστιγωνόντουσαν μέρες ατελείωτες, ούρλιαζαν, προσπαθούσαν να αποφύγουν το μαστίγιο αλλά αυτό ήταν αδύνατον. Δεν υπήρχε έλεος για αυτούς, έπρεπε να δαμαστούν με καρφιά τους τρύπαγαν τα αυτιά, το σώμα τους τα πόδια τους. Μάταια τα δύστυχα αυτά πλάσματα προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα ατέλειωτα τρυπήματα και από την θηριωδία των βασανιστών τους. Από το φόβο τους κόπριζαν και ουρούσαν. Βουκέντρες, μαστίγια, σιδερολοστοί, καρφιά, φτυάρια, πιρούνες, κατσαβίδια, κι ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς χρησιμοποιούνταν μέχρι που τα δύστυχα ζώα έμαθαν να υπακούουν στα μικροσκοπικά δίποδα κτήνη που εξουσίαζαν την ζωή τους. Ακόμα και την ώρα που έπιναν κι έτρωγαν έπρεπε να μάθουν να υπακούουν στην διαταγή «προβοσκίδα επάνω» και μετά να φάνε και να πιούνε. Αν δεν το έκαναν, ακολουθούσε ξυλοδαρμός ανάλογα με το κέφι και την όρεξη του εκπαιδευτή. Τους στερούσαν ακόμη και την ανακούφιση της σωματικής τους ανάγκης. Τους μαστίγωναν μέχρις ότου μάθουν να κοπρίζουν όταν τους διατάσσουν, ώστε να είναι «ευπρεπείς» την ώρα της παράστασης. Εξημερωμένοι πλέον, απομεινάρια του εαυτού τους και με χαμένη την αξιοπρέπεια τους ο ΤΕΜΒΟ, η ΟPAL, η ROSA, η FLORA και η RHANEE, θα ζήσουν στο ανήλιο στάβλο της φάρμας. Δεμένοι από το μπροστινό και πίσω τους πόδι με αλυσίδες και με τέτοιο τρόπο που τους αναγκάζει να στέκονται μόνο όρθιοι, να σέρνουν τα πόδια τους λίγο πίσω και λίγο μπροστά χωρίς να μπορούν ούτε να ξαπλώσουν ούτε να γυρίσουν. Και έτσι αλυσοδεμένοι θα ζήσουν για είκοσι τριάντα ίσως και σαράντα χρόνια μέχρι να τους λυτρώσει ο θάνατος.
Οι μόνες ώρες που δεν είναι αλυσοδεμένοι οι ελέφαντες του τσίρκο, είναι οι ώρες που μαθαίνουν το νούμερο τους και δίνουν παραστάσεις. Τα πόδια τους από τις αλυσίδες πληγιάζονται, κι από την ακινησία πρήζονται οι αρθρώσεις τους και ατροφούν οι μύες τους. Το σώμα τους από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και τρυπήματα γεμίζει πληγές και κύστεις. Ο εγκλεισμός τους και οι κακές συνθήκες διαβίωσης, τους κάνουν νευρωτικούς. Αποκτούν στερεοτυπική συμπεριφορά και αρχίζουν να κουνούν το κεφάλι τους σ’ένα τραγικό πέρα δώθε. Οι νεότεροι ελέφαντες σταματάνε τις στερεοτυπικές κινήσεις όταν τους βγάζουν τις αλυσίδες ή όταν τους ταΐζουν. Σιγά-σιγά όμως και όσο περνούν τα χρόνια, η στερεοτυπική συμπεριφορά δεν σταματά ποτέ, ούτε την ώρα του φαγητού. Ένας πρώην εκπαιδευτής ελεφάντων έλεγε ότι οι ελέφαντες δεν είναι επιθετικοί από την φύση τους, αλλά γίνονται επιθετικοί με την κακοποίησή τους κατά την εκπαίδευση κι ότι προκαλούν τους εκπαιδευτές τους, να τους φέρονται όσο πιο βάναυσα μπορούν. Ένας άλλος έλεγε, ότι στο επάγγελμα εκπαιδευτών ελεφάντων, μαζεύονται όλα τα αποβράσματα της κοινωνίας και καταλήγει ότι οι ελέφαντες των τσίρκο δεν έχουν ζωή, έχουν χάσει την υπόστασή τους σαν οντότητες κι έχουν μεταβληθεί σε νευρωτικές υπάρξεις.
Η RHANEE έδινε παραστάσεις για το τσίρκο της εταιρίας CHIPPERFIELD και μετά νοικιάστηκε στο τσίρκο SANTUS. Εκεί ήταν αναγκασμένη να μένει συνεχώς κλεισμένη και ακινητοποιημένη στο βαγόνι μεταφοράς. Την έβγαζαν λίγο πριν την παράσταση και μετά πάλι πίσω. Αν κατά την διάρκεια της περιοδείας υπήρχε ελεύθερος χώρος, την έβγαζαν λίγο αλλά πάλι αλυσοδεμένη και σπάνια μπορούσε να κάνει μια πλήρη περιστροφή. Μόλις επέστρεψε στη φάρμα, οδηγήθηκε αμέσως στο χώρο εκπαίδευσης όπου την μαστίγωσαν άγρια μέχρι που έσπασε το μαστίγιο και της επαναλάμβαναν συνεχώς «Τώρα δεν είσαι στο SANTUS». Aυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να μάθει καινούρια νούμερα για το τσίρκο της εταιρίας CHIPPERFIELD. Η RHANEE μόλις την καθάριζαν για την παράσταση, βρομίζονταν αμέσως, αν και έτρωγε ξύλο γι αυτό, δεν σταμάταγε να το κάνει. Όποτε της δινόταν η ευκαιρία έσπρωχνε τους πασσάλους, τράβαγε τα σκοινιά και προσπαθούσε να δραπετεύσει. Η RHANEE, 27 χρονών σήμερα, είναι πλέον ένα ψυχονευρωτικό πλάσμα, ένα πλάσμα με χαμένο το λογικό που κουνάει αδιάκοπα το κεφάλι της πάνω κάτω...πάνω κάτω...πάνω κάτω... δεξιά αριστερά...δεξιά αριστερά...και πάλι πάνω κάτω...σταματάει μόνο για να φάει και να πιει ή να αγγίξει τους άλλους ελέφαντες και μετά πάλι βυθίζεται στην ανυπαρξία της, πάνω κάτω...δεξιά αριστερά... Ο ΤΕΜΒΟ και η ROSΑ έτρωγαν πολύ ξύλο όταν έσπευδαν να βοηθήσουν τους κακοποιημένους συντρόφους τους, την ΟΡΑL, τη FLORA και την RHΑΝΕΕ. Σήμερα ο ΤΕΜΒΟ, 12 ετών, η ROSA 14 ετών, η ΟΡΑL 15 ετών και η FLORA 10 ετών, είναι νευρωτικά πλάσματα και με το σώμα τους γεμάτο πληγές και κύστεις. Η FLORΑ κουνάει το κεφάλι της πάνω κάτω, δεξιά αριστερά, το ένα αυτί της έχει χάσει το δέρμα του και φαίνεται μια τεράστια πληγή. Όταν την ξυλοκοπούν πέφτει κάτω και κλαίει ενώ το κορμί της σφαδάζει από τους λυγμούς.
Ο ΤΕΜΒΟ έχει μια μεγάλη πληγή στην πλάτη από ένα σιδηρολοστό που έσπασε πάνω του. Έχει χάσει τα λογικά του, συνεχώς κάνει υποκλίσεις, σταματά για μια ώρα και μετά συνεχίζει να σκύβει και να σηκώνει ρυθμικά το κεφάλι του και την προβοσκίδα του. Σταματάει τις στερεοτυπικές του κινήσεις, όταν τρώει και πίνει και τις αυξάνει σταδιακά όσο προχωράει η μέρα. Όταν κοντά του βρίσκονται η ROSΑ και η OPAL ενδιαφέρεται γι’αυτές και ελαττώνει τις στερεοτυπικές κινήσεις. Η ROSA με πληγές στην πλάτη της παρουσιάζει μια ασυνήθιστη συμπεριφορά. Κινείται μπρος πίσω, και όσο μπορεί κυκλικά κάθε 7 δευτερόλεπτα. Μόλις της αφαιρέσουν τις αλυσίδες σταματά αυτές τις κινήσεις και τις ξαναρχίζει όταν ο φροντιστής βρίσκεται κοντά της και καθαρίζει, όταν αυτός απομακρύνεται τις σταματάει. Αργά το απόγευμα, την ώρα του φαγητού δεν παρουσιάζει αυτή την συμπεριφορά, την ξαναπαρουσιάζει όμως μόλις την αλυσοδέσουν για το βράδυ. Όλη την νύχτα βυθισμένη στην τρέλα της κινείται αργά μπρος πίσω...μπρος πίσω...
Η ΟPAL με πληγιασμένα πόδια προσπαθεί πάντα να κρυφτεί πίσω από την ROSA ή τον ΤΕΜΒΟ. Δεν παρουσιάζει ακόμα στερεοτυπικές κινήσεις, μερικές φορές μόνο θεάθηκε να κουνά το κεφάλι της πέρα δώθε...
ο ΤΕΜΒΟ, η ΟPAL, η ROSA, η FLORA και η RHANEE, με χαμένη πλέον την οντότητά τους, ώσπου να πεθάνουν θα σέρνονται από παράσταση σε παράσταση, με μαστιγώματα και τρυπήματα θα εκτελούν το νούμερο τους κι εμείς με γέλια θα χειροκροτούμε. Αν το γέλιο είχε παγώσει στα χείλη μας κι αν είχαμε παύσει να είμαστε χειροκροτητές του πόνου τους, τότε ο ΤΕΜΒΟ, η ΟPAL, η ROSA, η FLORA και η RHANEE, ελεύθεροι στην άγρια φύση θα πλατσούριζαν στις λίμνες, στους νερόλακκους, στα ποτάμια της Ζάμπιας, της Ζιμπάμπουε, της Νότιας Αφρικής και της Ινδίας.

Μια φορά και ένα καιρό, ζούσαν σ’ένα τσίρκο, ένα ελεφαντάκι, ο Τέμπο, από μια χώρα της Αφρικής, και ένα παιδάκι ο Τζόϋ, που ο μπαμπάς του ήταν ο ιδιοκτήτης του τσίρκο. Ο Τζόϋ αγαπούσε πολύ τον Τέμπο, του έκανε μπάνιο, τον βούρτσιζε, του έδινε ζαχαρωτά. Ο Τέμπο πάλι τον έσπρωχνε με το κεφάλι του και τον γαργαλούσε με την προβοσκίδα του. Ατέλειωτες ώρες παίζανε μαζί και χάλαγαν τον κόσμο με την φασαρία τους. Μια μέρα ο Τζόϋ είδε τον Τέμπο να κλαίει.

- Τι έχεις Τέμπο μου και κλαις; Τον ρώτησε.
- Θέλω να πάω στο σπίτι μου, απάντησε ο Τέμπο, βλέπεις, εσύ είσαι στο σπίτι σου, εγώ όμως είμαι πολύ μακριά από το δικό μου σπίτι. Δεν ξέρω που είμαι και γιατί είμαι εδώ...φοβάμαι...θυμάμαι τον μεγάλο νερόλακκο που έπαιζα με τους φίλους μου, τον όμορφο μπλε ουρανό, τον καυτό ήλιο και την γιαγιά μου, την σοφή ελεφαντίνα, που μου διηγούνταν ωραία παραμύθια για ελέφαντες και με μάλωνε γιατί ήμουνα πολύ ζωηρούλης.
Ο Τζόϋ εκείνη την μέρα δεν μπορούσε να καταλάβει καθόλου τον Τέμπο που μεγάλωνε στο τσίρκο τους με τόση αγάπη και φροντίδα. Ο Τζόϋ ονειρεύονταν να γίνει ένας μεγάλος θηριοδαμαστής και μαζί με τον Τέμπο θα έδιναν τις πιο όμορφες παραστάσεις του κόσμου. Εκείνος θα διέταζε και ο Τέμπο θα εκτελούσε τα πιο δύσκολα νούμερα. Κανένας ελέφαντας δεν θα είχε κάνει τόσο δύσκολα νούμερα και δεν θα είχε στολιστεί τόσο όμορφα όσο ο Τέμπο. Όμως τα όνειρα του Τέμπο ήταν άλλα. Εκείνος, ονειρεύονταν ότι μια μέρα θα έρχονταν η γιαγιά του να τον πάρει πίσω, στο σπίτι τους, στον νερόλακκο, στους φίλους του...
Μια μέρα ο Τζόϋ, κάτω από μια τέντα του τσίρκο, είδε την Ρανή, την ελεφαντίνα από τις μακρινές Ινδίες, να έχει πληγές στο σώμα της και να κλαίει. Οι άνθρωποι του τσίρκο την είχαν τιμωρήσει πολύ σκληρά. Αυτό όμως δεν το ήξερε το μικρό αγοράκι.
- Τι έχεις; Τι έπαθες Ρανή μου! Της είπε.
- Αχ! καλό μου παιδάκι, γέρασα, ξεχνώ το νούμερο μου και τρώω πολύ ξύλο, του είπε η Ρανή.
- Πολύ ξύλο; απόρησε ο Τζόϋ, μα γιατί;
- Aχ! Μικρούλη μου, του είπε η Ρανή, όλα τα ζώα που είμαστε εδώ στο τσίρκο, πρέπει να κάνουμε ότι θέλετε εσείς οι άνθρωποι. Αν δεν το κάνουμε τότε για τιμωρία, θα φάμε πολύ ξύλο, θα μείνουμε νηστικά και διψασμένα. Δεν φαντάζεσαι, πόσο δύσκολα είναι αυτά που μας ζητάνε να κάνουμε, πόσο πονάμε, υποφέρουμε και είμαστε και πολύ μακριά από την πατρίδα μας, είμαστε φυλακισμένα για πάντα στη δική σας πατρίδα. Βοήθησέ μας, βοήθησε τον Τέμπο, τον φίλο σου, που τόσο αγαπάς.
Το αγοράκι περιποιήθηκε πολύ την Ρανή. Της έδωσε πολλά ζαχαρωτά για να της γλυκάνει τον πόνο, όπως νόμιζε, μετά έτρεξε στον πατέρα του και κλαίγοντας με λυγμούς τον παρακαλούσε, να ελευθερώσει τον Τέμπο και να τον στείλει πίσω στην πατρίδα του, την Ζιμπάμπουε, στην Αφρική.
Εκείνη την νύχτα, αντάμωσαν τα όνειρα του Τέμπο και του Τζόϋ και έγιναν αληθινά. Ο Τέμπο ταξίδεψε πολύ στον αέρα, στη θάλασσα και στη στεριά και έφτασε στην πατρίδα του, την Ζιμπάμπουε, βρήκε τον μεγάλο νερόλακκο που έπαιζε με τους φίλους του, τον μπλε ουρανό και την γιαγιά του, την σοφή ελεφαντίνα. Έγινε ένας μεγάλος ελέφαντας και χαίρονταν τον ήλιο και τη ζωή με τους άλλους ελέφαντες. Ο Τζόϋ έγινε ένας μεγάλος ακροβάτης. Ελευθέρωσε όλα τα ζώα τους και δημιούργησε το ωραιότερο τσίρκο του κόσμου χωρίς ζώα. Ένα τσίρκο, που ο πολύχρωμος μαγευτικός του κόσμος, οι ακροβάτες, οι κλόουν, οι μάγοι και οι ταχυδακτυλουργοί του, χάριζαν το γέλιο και την χαρά στα παιδάκια, σε όλον τον κόσμο.
Ο Τέμπο και ο Τζόϋ δεν θα έβλεπαν ποτέ πια ξανά ο ένας τον άλλο. Κάθε βράδυ όμως ανταμώνουν στα όνειρα τους και παίζουν με γέλια και χαρές, στον μεγάλο νερόλακκο της Αφρικής...

Ρόζα Μηνακούλη

H ΠΟ.ΦΥ.ΖΩ, το Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων GAWF, και το Δίκτυο για τα δικαιώματα των ΖΩΩΝ,

- Καταγγέλλουν ότι το τσίρκο MEDRANO λειτουργεί στο Δήμο Πειραιώς πίσω από το στάδιο Καραϊσκάκη άνευ αδείας, πράγμα που σημαίνει ότι ουδείς εγγυάται για την ασφάλεια των θεατών, πλην ίσως, όσων καναλιών που εξακολουθούν με τον τρόπο τους να διαφημίζουν το τσίρκο, παρόλο που γνωρίζουν ότι λειτουργεί χωρίς άδεια, και ότι η λειτουργία των τσίρκων με ζώα επιβραβεύει το βασανισμό τους και διαιωνίζει την ιδέα ότι τα ζώα δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή, παρά υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τους δικούς μας κερδοφόρους σκοπούς.
- Ζητούν από τον αρμόδιο υπουργό να προωθήσει επιτέλους το σχέδιο νόμου, που του έχει κατατεθεί από το Νοέμβριο του 2007, ώστε δια νόμου να απαγορευθεί πλέον, η είσοδος στην χώρα μας των τσίρκων με ζώα.
- Κάνουν έκκληση στους ανυποψίαστους γονείς να μην πηγαίνουν με τα παιδιά τους στο τσίρκο γιατί έτσι συμβάλλουν, άθελά τους στον εσαεί βασανισμό των ζώων, μια και τσίρκο δεν σημαίνει, έξυπνα ζωάκια, φώτα και λαμπιόνια, χαρές και πανηγύρια, αλλά τρελαμένα ζωάκια από την αιχμαλωσία και το φόβο τους, ζωάκια που έχουν μάθει με τον πιο απάνθρωπο τρόπο ότι αν δεν κάνουν σωστά το νούμερό τους, τα περιμένει ανελέητο ξύλο με μαστίγια ή σιδηρολοστούς, πείνα και δίψα και όποια άλλη σαδιστική τιμωρία σοφιστεί ο δήμιος τους, που κατ’ευφημισμόν καλείται εκπαιδευτής, και τέλος,
- Καλούν τους φιλόζωους να συμμετάσχουν μαζί τους στον γύρο της Αθήνας, στις 11 Μαΐου, για να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στο τσίρκο Medrano και να διαμαρτυρηθούν για την κατάφωρη παράβαση των δικαιωμάτων των ζώων από τα τσίρκα.

«Σιχαίνομαι την έκθεση εκπαιδευμένων ζώων στο τσίρκο. Πόσο πόνο και πόσες άσπλαχνες τιμωρίες πρέπει να αντέξουν εκείνες οι δυστυχισμένες υπάρξεις, για να δώσουν λίγες στιγμές ευχαρίστησης σε ανθρώπους χωρίς ευαισθησία». Άλμπερτ Σβάϊτσερ

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΜΑΪΟΥ, ΣΤΙΣ 9.30,
ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΒΟΛΟΥ
ΣΤΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΑΔΙΟ

Για την ΠΟ.ΦΥ.ΖΩ
Μηνακούλη Ρόζα

Όχι στα τσίρκα με τα ζώα

Θα αναρωτιούνται κάποιοι δήθεν «πολιτικοποιημένοι», «μα είναι δυνατόν να ασχολούνται με τα τσίρκα με ζώα, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, όταν υπάρχουν τόσα άλλα σοβαρά ζητήματα;». Και μόνο η έκφραση τέτοιων απόψεων είναι δείγμα της πολιτικής σκέψης και πρακτικής που μας οδήγησε στις καταστροφικές πυρκαγιές με τους 64 νεκρούς πριν λίγες μέρες, που μας οδηγεί σε 20.000 Έλληνες νεκρούς κάθε χρόνο από θανάτους που έχουν σχέση με το περιβάλλον.
Η ύβρις και η αλαζονεία απέναντι στη φύση είναι που οδηγεί ολόκληρο τον πλανήτη στην κλιματική αλλαγή, σε εκατομμύρια περιβαλλοντικούς πρόσφυγες, ανθρώπους που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους εξαιτίας της καταστροφής της φύσης. Τα τεράστια συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου και η διαπλοκή τους με πολιτικές δυνάμεις σε πολλές χώρες του κόσμου είναι που δεν αφήνουν να στραφούμε στις ήπιες μορφές ενέργειας και μας κρατάνε δέσμιους του πετρελαίου, της ρύπανσης, της καταστροφής και των πολέμων που προκαλεί η προσπάθεια ελέγχου του και αποκόμισης κερδών για λίγους.
Πλάι σε αυτά τα οικονομικά συμφέροντα βαδίζει και κυριαρχεί η λογική ενός ανθρώπου κυρίαρχου πάνω στη φύση που μπορεί να βάζει φωτιές για να οκοπεδοποιεί τη γη στη συνέχεια, ενός ανθρώπου που εκμεταλλεύεται άγρια τους φυσικούς πόρους και ανάμεσά τους και τα ζώα, με μοναδικό σκοπό το ατομικό του κέρδος, το προσωρινό οικονομικό όφελος από την καταστροφή.
Όποιος συνειδητοποιεί όλη αυτή την αδιέξοδη κατάσταση, δεν μπορεί παρά να είναι αντίθετος στην εκμετάλλευση άγριων ζώων στα τσίρκα.
Όποιος έχει ακούσει ή δει πώς εκπαιδεύονται τα ζώα για να κάνουν τα διάφορα ακροβατικά που θα χειροκροτούμε με τα παιδιά μας, δεν μπορεί να συνεχίσει να θαυμάζει τα τσίρκα. Τι να θαυμάσεις στο βασανισμό ενός ζώου με το μαστίγιο, με τη στέρηση τροφής, με τις αλυσίδες στα πόδια; Τι μήνυμα δίνεις στα παιδιά που πηγαίνεις στο τσίρκο; Ότι τα ζώα, η φύση είναι υποτελής μας ή υποτελής ενός δυνατού ανθρώπου που μπορεί να τη βασανίζει, να τη φυλακίζει, να την αναγκάζει να κάνει ό,τι θέλει εκείνος που κρατάει μαστίγιο, αυτός που έχει τη δύναμη;
Ας αναρωτηθούμε όλοι μας, τι μήνυμα είναι αυτό που περνάει στα παιδιά κατ’ αναλογία για την κοινωνία μας. Μήπως ότι όποιος έχει δύναμη, χρήμα, όπλα, μπορεί να αναγκάζει τους άλλους να κάνουν ό,τι αυτός θέλει; Τέτοιες ιδέες θέλουμε να περάσουμε στα παιδιά μας;
Ένα άλλο, όχι λιγότερο σπουδαίο ζήτημα, είναι το πώς κατέληξαν τα διάφορα άγρια ζώα στα τσίρκα. Υπάρχει ένα ολόκληρο κύκλωμα κυνηγιού, αιχμαλωσίας και εμπορίας άγριων ζώων τα οποία καταλήγουν στα τσίρκα αλλά και σε ζωολογικούς κήπους κατά παράβαση συχνά ακόμη και κανόνων διεθνούς δικαίου όπως είναι η Σύμβαση Ενάντια στο Εμπόριο Απειλούμενων Ειδών (CITES, Σύμβαση της Βέρνης). Περιττό να πούμε ότι στη διάρκεια του κυνηγιού αυτών των άγριων ζώων που θα καταλήξουν στα τσίρκα πολλά σκοτώνονται από τους κυνηγούς.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να δείξουμε στα παιδιά μας την άγρια φύση και να τη θαυμάσουμε μαζί, χωρίς βασανιστήρια, πόνο, αιχμαλωσία ζώων, κυνήγι και φόνους, χωρίς βία.
Υπάρχουν εξαιρετικά ντοκυμαντέρ που προβάλλονται στα κρατικά αλλά και σε ορισμένα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Κάποιες εφημερίδες τα μοιράζουν και δωρεάν. Υπάρχουν κι οι εκδρομές στη φύση με τα κυάλια μας, ή με εξειδικευμένους οδηγούς. Υπάρχουν τα προγράμματα προστασίας σπάνιων ειδών ζώων στα οποία μπορούμε να συμμετέχουμε και να έχουμε την τύχη και τη χαρά να τα δούμε από κοντά. Χωρίς μαστίγιο, χωρίς κυνήγι και αίμα.

http://www.oikologos.gr/News2007/0414.html

Φώτης Ποντικάκης
Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων

Οι ζωολογικοί κήποι, ή ζωολογικά πάρκα σήμερα, είναι συνέχεια των θηριοτροφείων των αρχαίων λαών, μια παλιά πονεμένη ιστορία δίχως τέλος, όπου τα κορ­μιά των εξαθλιωμένων ζώων καταβροχθίζονται από τα μάτια ενός αδηφάγου και πε­ρίεργου κοινού.

Το πρώτο θηριοτροφείο θεμελιώθηκε την εποχή των φαραώ, από γυναίκα φαραώ. Αλλού αναφέρεται ότι πρώτος ο Μέγας Αλέξανδρος δημιούργησε θηριοτροφείο στη Βαβυλώνα, κι αλλού ότι ο πρώτος ζωολογικός κήπος ανήκε στην αρχαία Κίνα. Στους νε­ότερους χρόνους, στις περισσότερες πρωτεύουσες και μεγαλουπόλεις υπήρχαν ζωο­λογικοί κήποι με μεγάλους αριθμούς άγριων ζώων.
Το 1860, ο Ζωολογικός Κήπος του Παρισιού περιελάμβανε και αιχμαλωτισμένους Ζουλού, Σενεγαλέζους και μαύρους από την Γκαμπόν. Το 1878 στο Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου βρίσκονταν Λάπωνες και Πυγμαίοι. Το ίδιο έτος, ένας περιοδεύων ζωο­λογικός κήπος περιέφερε στη Γερμανία Νούβιους, Λάπωνες Εσκιμώους, Καλμούχους, βουδιστές μοναχούς, Σουδανούς και Ινδιάνους, τους οποίους μάλιστα παρουσίαζε ως εξωτικά είδη. Ευτυχώς το αίσχος αυτό σταμάτησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι όμως και για τα ζώα. Σήμερα τα ζωολογικά πάρκα δεν έχουν καμιά σχέση με τα κολαστήρια των ζωολογικών κήπων τού χθες. Ομως για τα ζώα δεν αλλάζει τίποτε, αφού γεννιού­νται και πεθαίνουν ως ζωντανά μουσειακά εκθέματα, αιχμάλωτα στα χέρια των αν­θρώπων. Στη νέα ηθική που εδραιώνεται στις μέρες μας, τα ζωολογικά πάρκα δεν έ­χουν καμιά θέση.
«Ποτέ δεν πάω σε ζωολογικό κήπο, γιατί δεν αντέχω τη λυπηρή εικόνα των ζώων σε αιχμαλωσία». Αλμπερτ Σβάιτσερ.

Ρόζα Μηνακούλη

Γεωτρόπιο τεύχος 418, Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας, 19.4.08

Άρθρο "Ο Κήπος των Ζώων" σελ. 18-24