Oι κ.κ. ΘΑΝΑΤΟΣ εξοντώνουν μαζικά χιλιάδες Μεταναστευτικά Πουλιά

Τη μαζική εξόντωση χιλιάδων μεταναστευτικών πουλιών που κουρασμένα από το ταξίδι τους βρίσκουν καταφύγιο στις ακτές της Πελοποννήσου και στα νησιά του Ιονίου, καταγγέλλουν η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και ο Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής «ΑΝΙΜΑ».

Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στη Ζάκυνθο και στους Αντίπαξους, όπου οι λαθροκυνηγοί θερίζουν καθημερινά χιλιάδες πουλιά. Πρόκειται για μια πολύχρονη πρακτική εκατοντάδων λαθροκυνηγών κάθε ηλικίας, οι οποίοι, από τα μέσα έως τα τέλη Απριλίου, θερίζουν δεκάδες χιλιάδες πουλιά, κυρίως τρυγόνια, αλλά και όποιο άλλο είδος χρησιμοποιεί αυτή τη διαδρομή στο μεταναστευτικό ταξίδι του. Όπως καταγγέλλεται, η εγκληματική αυτή πρακτική έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, καθώς οι λαθροκυνηγοί έχουν επιβάλει τον δικό τους τρομοκρατικό «νόμο» στην περιοχή, ενώ το κράτος είναι, άλλη μία φορά, απόν.

Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία επισημαίνει ότι το ανοιξιάτικο κυνήγι παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Οδηγία για τα Πουλιά και την ελληνική νομοθεσία, που ορίζουν ότι απαγορεύεται το κυνήγι οποιουδήποτε είδους κατά τη διάρκεια της εαρινής αποδημίας.

(Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία - 22/4/08)

Σκαθάρι και Βιγκανισμός

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου προβληματίζει τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ

Έκκληση για στροφή στη χορτοφαγία, σε μία προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου του θερμοκηπίου, απηύθυνε το πρώην «σκαθάρι», Πολ ΜακΚάρτνεϊ, εκφράζοντας επίσης την έκπληξή του γιατί οι περισσότερες περιβαλλοντικές ομάδες δεν υποστηρίζουν αυτή την τάση. Σε συνέντευξη που έδωσε στην οργάνωση ΡΕΤΑ, που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ζώων, ο Μακ Κάρτνεϊ επισήμανε ότι οι εκτάσεις και το νερό που χρησιμοποιούνται για την εκτροφή ζώων καθιστά τη βιομηχανία παραγωγής κρέατος ως έναν από τους μεγαλύτερους παράγοντες για την κλιματική αλλαγή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
«Η μεγαλύτερη αλλαγή που ο καθένας μπορεί να κάνει στον τρόπο ζωής είναι να γίνει χορτοφάγος. Απευθύνω έκκληση σε όλους να σκεφτούν να κάνουν αυτό το απλό βήμα για να βοηθήσουν το πολύτιμο περιβάλλον και να το σώσουν για τα παιδιά του αύριο» δήλωσε ο διάσημος μουσικός.
«Προκαλεί μεγάλη έκπληξη που οι περισσότερες μεγάλες περιβαλλοντικές οργανώσεις αφήνουν έξω από τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη την παρότρυνση για τη χορτοφαγία» ανέφερε ο Μακάρτνεϊ στη συνέντευξή του. Σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, η βιομηχανία εκτροφής βοοειδών προκαλεί μεγαλύτερη έκλυση αερίων από ό,τι οι μεταφορές, συμβάλλοντας έτσι στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters

Διαφανείς Βάτραχοι

What if God was one of us....But who?

Επιστήμονες του Ινστιτούτου Αμφίβιας Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Χιροσίμα δημιούργησαν διαφανείς βατράχους (όπως ο εικονιζόμενος), τα όργανα των οποίων φαίνονται καθαρά μέσα από το δέρμα τους. Οι διάφανοι βάτραχοι επιτρέπουν στους ερευνητές να διαπιστώσουν τι συμβαίνει στην ανάπτυξη και στη λειτουργία των οργάνων (κα­θώς και των αιμοφόρων αγγείων) όταν προσβληθούν από καρκίνο ή άλλες ασθέ­νειες. Οι διαφανείς βάτραχοι αποτελούν προϊόν της διασταύρωσης δύο ειδών κα­φέ βατράχων που ζουν στην Ιαπωνία και της γενετικής παρέμβασης (με γονιδιακή μετάλλαξη) στους διασταυρωμένους βατράχους ώστε οι απόγονοι τους να διαθέ­τουν αυτό το διάφανο δέρμα.

ΒΗΜΑ Science, Kυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2007

Oι Τραγικοί Γάμοι της Βαλλισνέριας

ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΤΗΣ ΥΔΡΟΧΑΡΗΣ ΒΑΛΛΙΣΝΕΡΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟΤΕΡΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ

Η Βαλλισνέρια είναι μια πόα αρκετά ασή­μαντη, που δεν έχει τίποτα από την εξωτική χάρη του νούφαρου ή μερικών υπο­βρυχίων πολυτριχιών. Αλλά θα λέγαμε πως η φύση θέλησε να διασκεδάσει φορτώνοντάς την με μια ωραία ιδέα.
Όλη του τη ζωή την περνάει το μικρό φυτό στο βυθό του νερού, μέσα σ' ένα μισο-ύπνο, ως την ώρα του γάμου, όταν πο­θήσει μια καινούργια ζωή. Τότε το θηλυ­κό άνθος ξεδιπλώνει αργά τη μακριά σπεί­ρα του μίσχου του, ανεβαίνει, αναδύεται, και απλώνεται στην επιφάνεια του τέλματος.
Από μια γειτονική κοίτη, τ’αρσενικά λουλούδια, που κοιτάζουν το θηλυκό δια­μέσου του ηλιοφώτιστου νερού, ορθώνο­νται κι αυτά, γεμάτα ελπίδα, προς εκείνο που σαλεύει, τους περιμένει, τους προσκα­λεί σ' ένα κόσμο μαγικό. Αλλά, φτάνοντας στα μισά του δρόμου, νιώθουν να τους σταματούν βάσανα: ο μίσχος τους, που εί­ναι η ζωή τους, είναι πολύ κοντός. Δεν θα φτάσουν ποτέ στο βασίλειο του φωτός, όπου μονάχα εκεί μπορεί να συντελεστεί η ένωση των στημόνων και του ύπερου.
Αυτό μέσα στη φύση είναι απροσεξία ή σκληρότατη δοκιμασία; Φανταστείτε το δράμα αυτού του πόθου, το ακατανόητο που τον προσβάλλει, τη διαφανή αναγκαιότητα, το ακατόρθωτο χωρίς ορατό εμπόδιο!..
Θα ήταν άλυτο και το δικό μας δράμα πάνω σ' αυτή τη γη, αλλά να που ανακατεύεται ένα απρόσμενο στοιχείο. Τ'αρσενικά είχαν την προαίσθηση, μήπως, της αποτυχίας τους; Πάντοτε κουβαλούν μέσα στην καρδιά τους μια αμπούλα αέρα, όπως κλείνει κανείς στην καρδιά του μια σκέψη απέλπιδας απολύτρωσης. Θα λέγαμε, διστάζουν μια στιγμή. Έπει­τα, με μια μεγαλόπρεπη προσπάθεια –την πιο υπερφυσική απ' όσες γνωρίζω στα πε­πρωμένα των εντόμων και των ανθέων- για να φτάσουν μέχρι την ευτυχία, κόβουν απο­φασιστικά το μέσο που τους κρατά στη ζωή. Αποσπάζονται από το μίσχο τους, και με απαράμιλλη ορμή, ανάμεσα στις μαργαριταρένιες φουσκαλίδες, τα πέταλα τους έρχο­νται να ξανοίξουν στην υδάτινη επιφάνεια. Λαβωμένα θανάσιμα, μα στραφταλιστά και λεύτερα, πλένε μια στιγμή δίπλα στις ξένοιαστες αρραβωνιαστικιές τους· το σμίξιμο τελείωσε, και μετά οι θυσιασμένοι πη­γαίνουν να σβήσουν στην όχθη, ενώ η σύζυγος, μητέρα πια, κλείνει τον κάλυκα της, όπου ζει η τελευταία πνοή του πατέρα, τυ­λίγει το μίσχο της και ξανά κατεβαίνει στα βάθη για να κυοφορήσει τον καρπό του ηρωικού φιλήματος.

Μακράκη Σοφία (Από το βιβλίο "Η Νοημοσύνη των φυτών" του Μωρίς Μαίτερλινγκ, Εκδόσεις Χατζηνικολή)

«Αχ τα Σκαλοπατόπληκτα τα Γαϊδουράκια τα Καημένα! Πως στανιάρουνε στην Ανηφοριά»!

Προς: Νομάρχη Κέρκυρας & Δήμο Παλαιοκαστριτών

Αθήνα, 26 Ιουλίου 2008

Κύριοι,

Αν υπάρχει κάποιο ανθρωπιστικό, οικολογικό ή φιλοζωικό έργο που γίνεται σ’αυτή τη χώρα, αυτό γίνεται με την πρωτοβουλία κάποιων εθελοντικών φορέων που αγωνίζονται με τους πενιχρούς πόρους που διαθέτουν, να το ζωντανέψουν και να το διατηρήσουν στη ζωή.

Και αντί η πολιτεία να ενισχύει, νομοθετικά, οικονομικά αλλά και ηθικά, τέτοιες φιλότιμες και αξιέπαινες προσπάθειες, όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά και προσπαθεί να τις ακυρώσει ή, πολλές φορές, και να τις καταστείλει.

Ο Σύλλογός μας λοιπόν εκφράζει τη διαμαρτυρία του για την από 7/7/08 απόφαση του Δήμου της Παλαιοκαστρίτσας στην Κέρκυρα να «σφραγίσει» το Corfu Donkey Rescue για τους εξής λόγους:

Πρώτα απ’όλα γιατί εκφράζει την αδιάφορη και αρνητική θέση και στάση της πολιτείας μας προς τα ζώα, και στην περίπτωση αυτή τα γαϊδουράκια, που αφού τα καταπόνησαν και τα εξουθένωσαν κάποιοι για να κάνουν τη δουλειά τους, ύστερα τα εγκατέλειψαν αφήνοντάς τα στη μοίρα τους, αφού δεν είχαν τίποτε άλλο πια να τους προσφέρουν.

Γιατί δεν ενίσχυσε καθόλου το καταφύγιο όλα αυτά τα 5 χρόνια της δύσκολης και κοπιαστικής λειτουργίας του και εξακολουθεί να μην το κάνει.

Γιατί τόσο αβασάνιστα όχι μόνο υποτιμάει, αλλά και προσπαθεί να ακυρώσει το τόσο αξιόλογο έργο των εθελοντών του CDR, αφού παίρνει την απόφαση να κλειστεί το καταφύγιο πριν καλά-καλά βρεθεί κάποιος άλλος χώρος όπου θα μπορέσει να στεγάσει αυτά τα δύστυχα πλάσματα.

Τέλος, γιατί παίρνει την απόφαση να κλειστεί το καταφύγιο χωρίς να έχει μια λειτουργική λύση να προτείνει συμμετέχοντας ενεργά (ο ίδιος ο Δήμος) στην υλοποίησή της, όπως θα όφειλε να έκανε.

Προτείνουμε λοιπόν οι αρχές του νησιού να βοηθήσουν το CDR στην προσπάθεια που κάνει για επανεγκατάστασή του σε άλλο χώρο, ενισχύοντάς το τόσο οικονομικά όσο και ηθικά. Τέτοιες προσπάθειες πρέπει να αμείβονται και να ανταμείβονται με το παραπάνω, γιατί αποτελούν φωτεινά παραδείγματα προς ακολούθηση κι όχι προς αποφυγή, όπως αποτελούν κάποιες άλλες!

"Το μεγαλείο ενός έθνους και η ηθική του πρόοδος κρίνεται απο το πως φέρεται στα ζώα. Στο μυαλό μου, η ζωή ενός προβάτου δεν είναι λιγότερη πολύτιμη από αυτή ενός ανθρώπου." - Μαχάτμα Γκάντι

Για την ΠΟΦΥΖΩ
Μάριζα Χριστοδούλου

Κυνήγι στο Φαράγγι της Γκούρας

Προς: Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Α. Κοντό, Αχαρνών 2, Αθήνα
Κοιν. Διεύθυνση Δασών Ν. Αρκαδίας, Πλ. Κολοκοτρώνη 22, 22100, Τρίπολη
Δασαρχείο Βυτίνας, 22010 Βυτίνα
Δήμο Ηραίας, 22028 Παλούμπα

Αθήνα, 11 Ιουλίου 2008

Θέμα: Εισήγηση του Δασαρχείου Βυτίνας ενάντια στη απόφαση του Δήμου Ηραίας, Ν. Αρκαδίας για απαγόρευση του κυνηγιού στο φαράγγι της Γκούρας

Αξιότιμε κε Υπουργέ,

Οι Οικολόγοι Πράσινοι θεωρούν απολύτως απαράδεκτη την αρνητική τοποθέτηση του Δασαρχείου Βυτίνας στο αίτημα του Δήμου Ηραίας, Νομού Αρκαδίας, να απαγορευτεί το κυνήγι στο Φαράγγι της Γκούρας όπου έχουν βρει καταφύγιο άγρια ζώα μιας και αυτό δεν έχει καεί. Κρίνουμε ότι το δασαρχείο έχει παρεκκλίνει από την αποστολή του που είναι η προστασία των δασών και της πανίδας και έχει μετατραπεί σε κέντρο εξυπηρέτησης συμφερόντων κάποιων ισχυρών κυνηγετικών οργανώσεων που πιέζουν για συνέχιση του κυνηγιού, παρά την αντίθετη γνώμη ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας. Επιπλέον αποτελεί καταστρατήγηση του δικαιώματος για αυτοδιοίκηση και επιλογή του τρόπου ανάπτυξης μιας τοπικής κοινωνίας που πολύ σωστά επιθυμεί ήπια, οικολογική ανάπτυξη και οικοτουρισμό και όχι εξόντωση της πανίδας που έχει καταφύγει στην περιοχή της.

Είναι αναγκαίο να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην Πελοπόννησο για την επανάκαμψη της πανίδας μετά τις φωτιές. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς προστασία των περιοχών που δεν έχουν καεί και που αποτελούν καταφύγιο άγριων ζώων παγιδευμένων πλέον σε νησίδες άκαυτων βιοτόπων. Ουσιαστικά το κυνήγι σε αυτές τις περιοχές αποτελεί γενοκτονία, περισσότερο απ' ότι στα καμένα. Αν δεν επιζήσει ικανός αριθμός άγριων ζώων εκεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει ποτέ αναπληθυσμός των καμένων περιοχών. Υπενθυμίζουμε ότι στην Ελλάδα οι περισσότερες εξαφανίσεις ειδών έχουν γίνει στην Πελοπόννησο (λύκος, αρκούδα, μεγάλα αρπακτικά, υδρόβια, πελαργοί) επειδή ουσιαστικά είναι αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα και παράλληλα η κυνηγετική πίεση νόμιμη και παράνομη είναι η μεγαλύτερη μετά την Αττική.

Κύριε Υπουργέ,

Σε μια δημοκρατική κοινωνία όπως η δική μας αποφασίζει η ίδια τι είναι προς το συμφέρον της και όχι οι κυνηγετικοί σύλλογοι άλλων περιοχών. Ο ρόλος της πολιτείας στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι να υπερασπίσει τα δικαιώματα των κατοίκων της περιοχής και όχι των ισχυρών κυνηγετικών συλλόγων άλλων περιοχών. Σας καλούμε να λάβετε υπόψη σας την ομόφωνη απόφαση του Δήμου Ηραίας και της τοπικής κοινωνίας για τον χαρακτηρισμό του φαραγγιού της Γκούρας ως προστατευόμενης περιοχής. Σας καλούμε να επιδείξετε από τη θέση σας τον απαιτούμενο σεβασμό προς τις αποφάσεις της τοπικής κοινωνίας του Δήμου Ηραίας. Σας καλούμε να αποδείξετε ότι το Υπουργείο και η πολιτεία δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των κυνηγετικών οργανώσεων και μόνο αυτά. Τέλος, καλούμε το αρμόδιο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να ασχοληθεί αποτελεσματικά με την προστασία της πανίδας της χώρας μας η οποία πλήγεται καθημερινά από τις καταστροφικές ανθρώπινες δραστηριότητες.

Για τους Οικολόγους Πράσινους
Όλγα Κήκου

Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Α. Κοντό
fax: 210-5237904
Διεύθυνση Δασών Ν. Αρκαδίας
fax: 2710-243800
Δασαρχείο Βυτίνας
fax: 27950-22213
Δήμο Ηραίας, Ν. Αρκαδίας
fax: 27950-32433

Μετά τις φωτιές η επέλαση των κυνηγών...«Υπερτοπικά» συμφέροντα απειλούν την πανίδα

Τι σημαίνει άραγε «τοπική αυτοδιοίκηση», εάν όχι η δυνατότητα μιας περιοχής να επιλέγει η ίδια πώς θα αναπτυχθεί, να έχει τη δυνατότητα να απαγορεύει οχλούσες δραστηριότητες, να επενδύει σε άλλες, ηπιότερες, να διαφοροποιείται εντέλει από την «πεπατημένη», έστω και με ρίσκο; Φαίνεται όμως ότι στην Ελλάδα ούτε ακόμα και ένας πυρόπληκτος δήμος δεν μπορεί να πάρει την τύχη στα χέρια του, ιδίως όταν προσκρούει σε «υπερτοπικά» συμφέροντα. Για τον Δήμο Ηραίας, του νομού Αρκαδίας, αυτά ονομάζονται «κυνηγοί». Εύλογο ήταν το αίτημα του δημοτικού συμβουλίου προς το δασαρχείο Βυτίνας: να απαγορευθεί το κυνήγι στο φαράγγι Γκούρας, καθώς μετά τις περσινές πυρκαγιές και τη συρρίκνωση των «άκαυτων» βιοτόπων, εκεί έχει βρει καταφύγιο τεράστιος αριθμός θηραμάτων. Πίσω από την πρόταση, ήταν εμφανής η διάθεση της τοπικής αρχής να αξιοποιηθεί το φαράγγι για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού - τα περιθώρια άλλωστε στενεύουν για τους ορεινούς δήμους της Πελοποννήσου, η προσέλκυση τουριστών γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Επειτα από προσπάθειες χρόνων, επίσης, έχει δημιουργηθεί από τον δήμο και Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, με στόχο στο μέλλον να φθάνουν εκεί παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα, να παρατηρούν και να μαθαίνουν για την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής.
Οποία έκπληξις, λοιπόν, όταν στις 19 Ιουνίου έφθασε η απάντηση του δασαρχείου και ήταν... αρνητική. Το αιτιολογικό; Συνοψίζεται στο ότι λόγω των πυρκαγιών έχουν ήδη εκδοθεί απαγορευτικές διατάξεις για την άσκηση της θήρας σε αρκετές περιοχές, με αποτέλεσμα οι κυνηγοί να μην έχουν πού να ασκήσουν το χόμπι τους! Οπως αναφέρεται, μάλιστα, για τη λήψη της απόφασης ζητήθηκαν οι απόψεις «αρμόδιων Κυνηγετικών Οργανώσεων».
Τι κι αν, όπως λέει στην «Κ» ο αντιδήμαρχος Ηραίας κ. Αθ. Μπόρας, «εξαιτίας του περιορισμού των περιοχών προς άσκηση του κυνηγιού, έρχονται στην Γκούρα κυνηγοί απ’ όλη την Ελλάδα, κανείς δεν μπορεί να ξεμυτίσει, οι κτηνοτρόφοι φοβούνται να βγουν να βοσκήσουν τα ζώα τους, πόσω μάλλον παιδιά να κάνουν βόλτα». Τι κι αν ακόμα και οι ίδιοι οι κυνηγοί του Δήμου Ηραίας, όπως ο κ. Βασίλης Αναστασόπουλος, έχουν ταχθεί υπέρ της απαγόρευσης του κυνηγιού. «Εμείς δεν έχουμε καμία αντίρρηση να “κλείσει” το φαράγγι», σημειώνει στην «Κ». «Οι περιοχές για κυνήγι είναι υπεραρκετές. Είναι αδιανόητο ένα παιδί να μην μπορεί να πάει στο δάσος επειδή είμαι εγώ εκεί». Φαίνεται όμως ότι οι φωτιές δεν είναι οι μόνες που «καίνε» τις ελπίδες μιας περιοχής να ορθοποδήσει.

Λίνα Γιάνναρου

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_01/07/2008_276033

Ξέφυγαν από τις φλόγες αλλά όχι και από το βόλι - Ελεύθερο για τους κυνηγούς παραμένει ένα από τα ελάχιστα καταφύγια ζώων στην καμένη Αρκαδία

Είναι γνωστό ότι ζούμε σε μια «φιλοκυνηγετική» χώρα, αυτό αποτυπώνεται και στην «ανάποδη» πολιτική μας για τη θήρα: Ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το κυνήγι απαγορεύεται παντού και με αποφάσεις ορίζεται που επιτρέπεται, στην Ελλάδα το κυνήγι επιτρέπεται παντού και με αποφάσεις ορίζεται πού απαγορεύεται. Δεν παύει να εκπλήσσει όμως όταν η Πολιτεία γίνεται τόσο απροκάλυπτα υπέρμαχη της εν λόγω δραστηριότητας (στην πραγματικότητα τόσο αδύναμη να αντιπαρατεθεί με το ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους τους οποίους φθάνουν οι κυνηγοί και οι οικογένειές τους) που δεν... καταθέτει τα όπλα ούτε κι όταν η «κατάπαυση πυρός» αποτελεί αίτημα μιας ολόκληρης τοπικής κοινωνίας.
«Οχι, δεν θα απαγορευτεί η θήρα», ήταν η απάντηση του αρμόδιου δασαρχείου Βυτίνας στο αίτημα του Δήμου Ηραίας Αρκαδίας να κηρυχθεί το φαράγγι της Γκούρας (που βρίσκεται στα όριά του) «ελεύθερο από κυνηγούς», ούτως ώστε να λειτουργήσει απρόσκοπτα το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που έχει ιδρυθεί στην περιοχή. Δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος. Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού και τον καθορισμό κάποιων (ελαχίστων έστω) ζωνών προστασίας περιφερειακά των καμένων εκτάσεων, στις περιοχές όπου το κυνήγι επιτρεπόταν επικράτησε το «αδιαχώρητο». Ειδικά στο φαράγγι της Γκούρας, που βρίσκεται εν μέσω καμένων εκτάσεων και στο οποίο είχε βρει καταφύγιο μεγάλος αριθμός θηραμάτων, συνέρρευσαν κατά την προηγούμενη κυνηγετική περίοδο κυνηγοί από όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να γίνεται «ο κακός χαμός» όπως το περιγράφουν οι ντόπιοι. «Κανείς δεν μπορεί να ξεμυτίσει την περίοδο του κυνηγιού, γίνεται σωστός πόλεμος στο φαράγγι», λέει στην «Κ» ο αντιδήμαρχος Ηραίας κ. Αθανάσιος Μπόρας. «Είναι αδύνατον όχι μόνο να λειτουργήσει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, αλλά ακόμα και να βγουν τα παιδιά μας μια βόλτα στο δάσος».

Με υπηρεσιακό... τυπικό
Οι πρώτοι που το επιβεβαιώνουν είναι οι υπάλληλοι του δασαρχείου. «Πράγματι, υπάρχει αύξηση της κυνηγετικής δραστηριότητας στην περιοχή», λέει στην «Κ» η δασάρχης Βυτίνας κ. Μαρία-Λουίζα Μακαροπούλου. «Είναι πολλές οι περιοχές στην Αρκαδία και την Ηλεία που έχουν καεί και απαγορευτεί για τους κυνηγούς, με αποτέλεσμα οι κυνηγοί να συνωστίζονται εδώ». Σύμφωνα με την ίδια όμως, δεν έχει γίνει κάποια... μελέτη που να καταλήγει στο ότι πράγματι γίνεται «σφαγή θηραμάτων» στο φαράγγι της Γκούρας και ότι κινδυνεύει η βιοποικιλότητα. Ετσι, λειτουργώντας «υπηρεσιακά», το δασαρχείο ρώτησε τους... αρμόδιους φορείς, δηλαδή τις τοπικές κυνηγετικές οργανώσεις, έλαβε τις αρνητικές τους εισηγήσεις και έβγαλε την απόφασή του. «Κάπου θα πρέπει κι αυτοί να κυνηγούν», ήταν η επεξήγηση στην «Κ».
Είναι κοινό μυστικό ότι μια από τις πιο καταστροφικές για την άγρια ζωή διατάξεις στην εθνική νομοθεσία είναι αυτή που ορίζει ότι αρμόδια για την απαγόρευση της θήρας είναι τα κατά τόπους δασαρχεία. Οι υπάλληλοι δηλαδή που βρίσκονται σε καθημερινή επαφή με τις τοπικές κοινωνίες και μοιραία δέχονται τις μεγαλύτερες πιέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι υπήρξε τόσο μεγάλη καθυστέρηση πέρυσι στον καθορισμό από τα δασαρχεία των ζωνών περιμετρικά των καμένων περιοχών στις οποίες δεν θα ασκούνταν το κυνήγι. Ενώ η μεγάλη καταστροφή είχε συντελεστεί στο τέλος Αυγούστου, το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου η θήρα ασκήθηκε κανονικά στις ζώνες διάβασης, ακόμα κι αν ήταν εφαπτόμενες των καμένων. Και όταν εν τέλει καθορίστηκαν οι ζώνες απαγόρευσης, στις περισσότερες περιπτώσεις κρίθηκαν από τους ειδικούς ως εξαιρετικά ανεπαρκείς.
Κανείς όμως δεν διαμαρτυρήθηκε -ούτε καν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. «Και πολύ ήταν. Δυστυχώς πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες που θα δίνουμε», ομολογούν εκπρόσωποί τους στην «Κ», σημειώνοντας ότι όταν πας κόντρα στην Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος «είσαι από χέρι χαμένος».

Οι «οικολόγοι» με τον υπάλληλο, οι κυνηγοί με τον υπουργό
Με βαριά καρδιά οι εκπρόσωποι των περιβαλλοντικών οργανώσεων πήγαν την προηγούμενη εβδομάδα και στο ετήσιο ραντεβού στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για τις διαπραγματεύσεις, ενόψει της έκδοσης της νέας ρυθμιστικής απόφασης για το κυνήγι περιόδου 2008-2009, που θα ορίζει την ημερομηνία έναρξης και λήξης της θήρας για τα διάφορα είδη. Μια καθ’όλα τυπική διαδικασία, αφού «παραδοσιακά» οι προτάσεις των οργανώσεων κατατίθενται για να... μην εισακουσθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι γίνονται δύο χωριστές συναντήσεις – το υπουργείο με τους «οικολόγους» και το υπουργείο με τους κυνηγούς. Τους πρώτους υποδέχεται κάθε χρόνο κάποιος «ανθυποϋπάλληλος», ενώ τους δεύτερους ο ίδιος ο υπουργός.
Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η πρόταση των οργανώσεων για ορισμό της 31ης Ιανουαρίου ως καταληκτικής ημερομηνίας για το κυνήγι θα πέσει στο κενό (κατά πάσα πιθανότητα θα οριστεί η 28η Φεβρουαρίου, όταν θα έχει ξεκινήσει η περίοδος της εαρινής μετανάστευσης των πουλιών), ενώ και πάλι θα εφαρμοστούν κλιμακωτές ημερομηνίες για τα διάφορα είδη, ακόμα και για τα συγγενή – κι ας απαγορεύεται αυτό από την Ε.Ε. «Για ένα είδος πάπιας λήγει σήμερα το κυνήγι και για το άλλο σε δέκα μέρες. Μα πώς είναι δυνατόν να τις ξεχωρίσει ένας κυνηγός; Το υπουργείο δεν ευνοεί μόνο το κυνήγι. Ευνοεί και τη λαθροθηρία», λέει χαρακτηριστικά στέλεχος περιβαλλοντικής οργάνωσης.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_06/07/2008_276717

H Κακοποίηση Ζώων ένα Σύμπτωμα του Σύγχρονου Κόσμου

Εντείνονται τα περιστατικά μαχαιρωμένων ή πυροβολημένων κητοειδών στις ελληνικές θάλασσες.

Παράλληλα οι άνθρωποι της πόλης φαίνεται να μη νοιάζονται για τα ανυπεράσπιστα ζώα, που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβιώσουν στα αστικά κέντρα, που όλο και περισσότερα χάνουν κάθε ίχνος φυσικής αναφοράς.

Στη σύγχρονη κοινωνία ζητούμενο γίνεται η υλικά υπερ-καλυπτόμενη ανάγκη, κάτι που συχνά μεταφράζεται και ως πρόοδος και ανάπτυξη ανθρώπων και κοινωνιών. Ωστόσο, η αδιαφορία και πολύ περισσότερο η βίαιη στάση απέναντι στα ζώα απασχολεί κάποιους πολίτες, που αντιδρούν και συνδέουν την κοινωνική πρόοδο με την καθημερινή πρακτική του καθενός απέναντι στη φύση, σε κάθε μορφή και έκφανση της.

Ο πανεπιστημιακός Π.Κ. Ιωακειμίδης, σε σχετικό δημοσίευμα επισημαίνει: «Σε επτά μήνες φυλάκιση (χωρίς αναστολή) καταδικάστηκε πρόσφατα κάτοικος του Βερολίνου, γιατί σκότωσε μια γάτα.

Δείγμα πολιτισμού; Οπωσδήποτε.
Δείγμα σεβασμού και ευαισθησίας; Ασφαλώς.

Και η ευαισθησία αυτή δεν είναι απλώς προς τα ζώα. Είναι προς κάθε ζωντανό πλάσμα, άνθρωπο ή ζώο. Γιατί μόνο μία κοινωνία, η οποία έχει αναπτύξει την ευαισθησία απέναντι στα ανυπεράσπιστα πλάσματα, όπως είναι τα ζώα, μπορεί να διεκδικεί την ταξινόμησή της ως αναπτυγμένης πολιτισμικά κοινωνίας.

Γιατί η κοινωνία που έχει αναπτύξει την ευαισθησία απέναντι στα ζώα έχει επίσης αναπτύξει και τη βαθύτερη ευαισθησία και σεβασμό για τον άνθρωπο, την ανθρώπινη ζωή χωρίς διακρίσεις φυλής, χρώματος, ηλικίας, εμφάνισης και πεποιθήσεων.

Η ευαισθησία, ο σεβασμός, η αγάπη, το ενδιαφέρον προς τα ζώα δεν υποδηλώνει καθόλου έλλειψη ανάλογων αισθημάτων προς τον άνθρωπο, όπως φαίνεται να θεωρούν ορισμένοι. Ακριβώς το αντίθετο. Μελέτες δείχνουν ότι αυτές οι δύο στάσεις ζωής συνυπάρχουν. Κοινωνίες που επιδεικνύουν υψηλή ευαισθησία προς τα ζώα επιδεικνύουν επίσης την υπέρτατη ευαισθησία και προς την ανθρώπινη ύπαρξη (και το αντίθετο).

Οι πολύ-πολιτισμικές κοινωνίες για παράδειγμα, οι κοινωνίες δηλαδή που σέβονται τις διαφορετικές πολιτιστικές ταυτότητες, τη διαφορετικότητα, είναι ταυτόχρονα και οι κοινωνίες με τον υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας προς τα ζώα. Και βεβαίως είναι οι κοινωνίες με την υψηλότερη ευαισθησία για το περιβάλλον και την προστασία των οικολογικών συστημάτων. Ακόμη, είναι οι κοινωνίες με υψηλή αισθητική, με αγάπη στην ομορφιά - όπως και όπου κι αν εκφράζεται - στη φύση, στην τέχνη, στην καθημερινότητα.

Φαίνεται δε ότι άτομα που συνυπάρχουν, συγκατοικούν, συμβιώνουν με ζώα έχουν προϋποθέσεις αποφυγής ορισμένων παθήσεων (καρδιακά επεισόδια), αλλά και ψυχικών διαταραχών. Η παρουσία των ζώων λειτουργεί κατευναστικά, ηρεμιστικά, χαλαρωτικά.

Άτομα που εκδηλώνουν βίαια στάση απέναντι στα ζώα συγκροτούν συνήθως την «αυταρχική προσωπικότητα», που εκδηλώνει τη βιαιότητα και στην κοινωνική τους συμπεριφορά και δραστηριότητα.

Πού βρίσκεται η Ελλάδα από την άποψη αυτή;

Η πληθώρα των σκοτωμένων ζώων στους δρόμους αποκαλύπτει δυστυχώς πολλά και δυσάρεστα για τις ευαισθησίες μας, την αισθητική μας και άλλα πολλά». Στο ίδιο κλίμα προβληματισμού, θυμού, αλλά και προτροπής να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, το Ινστιτούτο Θαλάσσιας και Περιβαλλοντικής Έρευνας Αιγαίου «Αρχιπέλαγος» ανακοινώνει ότι το 2008 έχουν ενταθεί σημαντικά οι καταγραφές θανατώσεων και εκβρασμών προστατευόμενων θαλάσσιων ειδών στις ελληνικές θάλασσες.
Τα στοιχεία παραπέμπουν σε εκτεταμένη σφαγή, μια και μιλάμε για νεκρά ζωνοδέλφινα, ρινοδέλφινα, σταχτοδέλφινα, φυσητήρες, ζιφιούς, φώκαινες (θαλάσσιο θηλαστικό που μοιάζει με δελφίνι), φώκιες και θαλάσσιες χελώνες, σε ευρεία έκταση της ελληνικής ακτογραμμής.
«Εντοπίσαμε στη Σύρο δελφίνι που το είχαν πυροβολήσει με πυροβόλο όπλο. Στην Αστυπάλαια βρήκαμε ένα σταχτοδέλφινο μαχαιρωμένο στο λαιμό και την κοιλιά. Και η απορία μας είναι γιατί σκότωσαν το σταχτοδέλφινο, αφού δεν προσεγγίζει τα αλιευτικά εργαλεία, ούτε κινείται στις ακτές», καταγγέλλει ο διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλάσσιας και Περιβαλλοντικής Έρευνας Αιγαίου «Αρχιπέλαγος» Θοδωρής Τσιμπίδης.

Από το Φεβρουάριο του 2008 η περιβαλλοντική οργάνωση «Αρχιπέλαγος» με τη βοήθεια των Λιμεναρχείων, αλλά και κινήσεων πολιτών, άρχισε την καταγραφή όλων των θαλάσσιων θηλαστικών που εκβράστηκαν νεκρά στις ακτές. «Μέχρι στιγμής έχουμε ενημερωθεί επισήμως για 45 θανάτους, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος», επισημαίνει ο κ. Τσιμπίδης.

«Επτά στα δέκα θαλάσσια θηλαστικά έχουν βρεθεί μαχαιρωμένα», τονίζει ο ίδιος. Και συνεχίζει : «Πλέον μπορούμε να μιλάμε για γενοκτονία, αφού τα περισσότερα από τα θαλάσσια θηλαστικά και τις χελώνες δεν πεθαίνουν από ασθένεια, αλλά θανατώνονται από τον άνθρωπο. Και εδώ έρχεται ο ρόλος των κρατικών φορέων. Πρέπει να γίνουν άμεσα έλεγχοι και προ-ανακρίσεις. Όταν εντοπίζεται ένα πυροβολημένο ζώο υπάρχουν τρόποι εύρεσης του δράστη».

«Το Φεβρουάριο του 2008 βρήκαμε στη Σύρο μια αποκεφαλισμένη φώκια. Την ίδια περίοδο εντοπίσαμε μια νεκρή φώκια και στην Ικαρία, αλλά η εκτίμηση είναι ότι αυτή πέθανε από παθολογικά αίτια», αναφέρουν οι εκπρόσωποι των περιβαλλοντικών οργανώσεων που ασχολούνται με τη μελέτη, την προστασία και τη διάσωση των θαλάσσιων θηλαστικών και υπογραμμίζουν πως αν κάποιος δεν έχει τις απαιτούμενες γνώσεις για να προσφέρει βοήθεια, είναι προτιμότερο να ειδοποιήσει το Λιμεναρχείο, προκειμένου να ενημερωθούν οι ειδικοί για το περιστατικό.

«Τον Απρίλιο του 2008 ξεβράστηκε στην Κρήτη, σε παραλία του Ρέθυμνου, ένα δελφίνι. Δυστυχώς από το Λιμεναρχείο με τη βοήθεια δύο κατοίκων της περιοχής το φόρτωσαν σε καρότσα φορτηγού και το πήγαν στα Χανιά, με συνέπεια το δελφίνι να πεθάνει από αιμορραγία», επισημαίνει ο κ. Τσιμπίδης.

«Και τον Ιανουάριο του 2008 στο Καβούρι της Αττικής ένα δελφίνι με πρόβλημα “κάθισε” στα ρηχά πάνω σε μια φυκιάδα. Το είδαν οι θαμώνες από τις κοντινές καντίνες και το έσυραν προς τα βαθιά με αποτέλεσμα να πεθάνει, ενώ πρόθεσή τους ήταν να το σώσουν», τονίζει ο ίδιος,

Σύμφωνα με τους ειδικούς, άλλες αιτίες θανάτου για τα θαλάσσια θηλαστικά και τις θαλάσσιες χελώνες αποτελούν οι εκρήξεις, η χρήση σόναρ υψηλών συχνοτήτων κατά τη διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων και η αυξανόμενη ρύπανση των θαλασσών.

«Οι περισσότερες από τις θαλάσσιες χελώνες που εντοπίσαμε είχαν καταπιεί πλαστικές σακούλες», λένε από το «Αρχιπέλαγος».

Ωστόσο υπάρχει και μια ακόμα όψη του θέματος. Καθώς τα θαλάσσια οικοσυστήματα καταστρέφονται και τα ιχθυαποθέματα μειώνονται, οι παράκτιοι αλιείς και τα θαλάσσια θηλαστικά ανταγωνίζονται για τα ίδια λιγοστά ψάρια, ώστε να επιβιώσουν. Ως συνέπεια κάποια είδη δελφινιών και οι φώκιες προκαλούν όλο και συχνότερα καταστροφές στα δίχτυα των παράκτιων αλιέων, ενώ οι τελευταίοι δε λαμβάνουν καμίας μορφής υποστήριξη για τις ζημιές που τους προκαλούν αυτά τα προστατευόμενα είδη.

Οι ελληνικές θάλασσες, έχουν την τύχη να αποτελούν στις μέρες μας την κιβωτό της Ευρώπης, στηρίζοντας μία σπάνια βιοποικιλότητα θαλάσσιας ζωής, που όμως έπειτα από χιλιάδες χρόνια παρουσίας, κινδυνεύουν πλέον να αφανιστούν από τις θάλασσες μας.

Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης & Επικοινωνίας, Δελτίο Οικολογικών Θεμάτων, 4 Ιουνίου 2008, Αριθμός Δελτίου: 42
http://www.minpress.gr/minpress/index/information/info-oikologika_news_links-2.htm

Ο Γυριστρούλης και η Ζαχαρούλα

Μια φορά και έναν καιρό, στην πλαγιά ενός μικρού βουνού ήταν ένα όμορφο χωριό, γεμάτο μπαξέδες, κήπους δηλαδή που φυτεύονταν ντομάτες, πιπεριές, κολοκυθάκια και άλλα πολλά κηπευτικά.

Σ’αυτό το χωριό, ζούσε ένα αγοράκι, που το λέγανε Γυριστρούλη. Ο Γυριστρούλης λοιπόν, κάθε μέρα περίμενε να ανέβει καλά ο ήλιος στον ουρανό, και τότε άρχιζε να γυρίζει από μπαξέ σε μπαξέ. Οι μπαξεβάνηδες, οι κηπουροί δηλαδή, τον αγαπούσαν και τον καλοδεχόντουσαν, γιατί έλεγαν ότι ο Γυριστρούλης έπιανε κουβέντα με τα κηπευτικά τους, κι αυτά μεγάλωναν γρήγορα γρήγορα. Καμιά ντοματούλα, κολοκυθούλα ή πιπερίτσα, που ήταν φίλη του Γυριστρούλη, δεν είχε αρρωστήσει ποτέ. Ο Γυριστρούλης αγαπούσε πολύ τους μπαξέδες, πιο πολύ όμως αγαπούσε το μπαξέ που για μπαξεβάνη είχε τον παππού Γιαννούλη. Ο μπαξές του παππού Γιαννούλη μοσχοβολούσε πιο πολύ από όλους τους άλλους μπαξέδες, γιατί ο παππούς Γιαννούλης ήταν ο μόνος απ’όλο το χωριό που είχε φυλάξει τους παλιούς σπόρους των παππούδων. Οι άλλοι μπαξεβάνηδες φύτευαν τους σπόρους που έφτιαχναν στα εργαστήρια και που τους έλεγαν υβρίδια. Ο Γιαννούλης ο παππούς δεν ήθελε ν’ακούσει καθόλου γι’αυτά τα υβρίδια, ούτε για τα φυτοφάρμακα και τα χημικά λιπάσματα. Εκείνος έριχνε κοπριές και οργανικά που έφτιαχνε μόνος του. Δηλαδή, χώμα ανακατεμένο με φύλλα, κοτσάνια, ρίζες, φλούδες, τσόφλια αυγών, κατακάθια καφέ και άλλα. Καυχιότανε δε ότι οι ντοματούλες του κοκκίνιζαν τα μάγουλα των παιδιών και ότι δε γέμιζαν την κοιλίτσα τους με δηλητήρια.
Σ’αυτόν τον κήπο, στην άκρη του φράχτη, ζούσε και μια αιωνόβια ευλογημένη ελιά. Κάτω από τον ίσκιο της φύτρωνε πάντα μια ντοματιά, η αγαπημένη φίλη του Γυριστρούλη, η Ζαχαρούλα, που έκανε τις πιο όμορφες μυρωδάτες και γλυκές ντομάτες σ’όλο το χωριό. Κάθε μέρα λοιπόν, όταν ο ήλιος είχε ζεστάνει για τα καλά τη μέρα, ο Γυριστρούλης δροσιζόταν κάτω από τον ίσκιο της ελιάς και έπιανε κουβέντα με τη Ζαχαρούλα.
- Καλημέρα Ζαχαρούλα.
- Καλημέρα Γυριστρούλη.
- Ακόμα πράσινες είναι οι ντομάτες σου Ζαχαρούλα.
- Μη βιάζεσαι Γυριστρούλη, όλα στον καιρό τους! Θα κοκκινίσουν σιγά σιγά και μόνες τους θα πέσουν στα χέρια σου. Έπειτα εσύ θα χώσεις τους σπόρους στη γη κι αυτό να μην το ξεχνάς ποτέ!
- Όχι Ζαχαρούλα μου, με ξέρεις για ξεχασιάρη;
- Και βέβαια όχι!
Μετά άρχιζε η Ζαχαρούλα, να του διηγείται για το γένος της, τους ένδοξους προγόνους της που ζούσαν σε χώρα μακρινή πέρα από τη μεγάλη θάλασσα, στη χώρα του Ατζλάν και των Αζτέκων, που το όνομά τους σήμαινε «αυτοί που ζουν κοντά στους γερανούς». Οι γερανοί είναι όμορφα ταξιδιάρικα πουλιά με μεγάλα πόδια και ράμφη. Οι πρόγονοί της τάιζαν τους γερανούς με τις μικρές κόκκινες ντοματούλες τους κι αυτοί μετέφεραν τους σπόρους τους σε μέρη μακρινά. Έτσι οι πρόγονοί της ήταν μεγάλοι ταξιδευτάδες. Κάποτε στη χώρα του Ατζλάν, φτάσανε, με τα μεγάλα ξύλινα θαλασσοπούλια, οι λευκόξανθοι θεοί, που κατοικούσαν από την άλλη μεριά της μεγάλης θάλασσας και κατέστρεψαν τη χώρα του Ατζλάν. Μ’αυτά τα ξύλινα θαλασσοπούλια, ταξίδεψαν οι πρόγονοί της κι ήρθαν και ρίζωσαν στις χώρες των λευκόξανθων θεών.
Ο Γυριστρούλης τρελαινόταν ν’ακούει τις ιστορίες της Ζαχαρούλας. Πιο πολύ από όλα, τον είχε εντυπωσιάσει η ιστορία μιας μακρινής ξαδέρφης της, της Σολάνας της Λυκοπερσικής, που το όνομά της σήμαινε το «ροδάκινο του λύκου». Η Σολάνα ζούσε σε μια εποχή που ακόμα το φεγγάρι δεν είχε φανεί στον ουρανό κι οι νύχτες φωτίζονταν από τ’άστρα και το φως που εκπέμπουν τα μάτια του λύκου. Μικρά αστέρια ανεβοκατέβαιναν από τον ουρανό και οι άνθρωποι τα καβαλούσαν και ταξίδευαν χαρούμενοι σ’όλο τον κόσμο. Ήταν μια γαλήνια εποχή που οι άνθρωποι δεν σκοτώνονταν αναμεταξύ τους. Άνθρωποι και ζώα τρεφόντουσαν μόνο με τους καρπούς της γης. Η Σολάνα με τους καρπούς της είχε θρέψει γενιές και γενιές λύκων.
Οι μέρες του καλοκαιριού στριφογύριζαν κι έφτασε πια η μέρα που ο Γυριστρούλης θα γευόταν τις ντοματούλες της Ζαχαρούλας. Με μεγάλη χαρά και με φτερωμένα πόδια, έφτασε στον μπαξέ του παππού Γιαννούλη. Εκεί όμως βρήκε τη Ζαχαρούλα να κλαίει.
- Τι έχεις Ζαχαρούλα; Γιατί κλαις; τη ρώτησε λυπημένος.
- Αχ, Γυριστρούλη μου, πάει το σόι μου, σβήνει η γενιά μου. Σβήνει το ένδοξο γένος των καρπών του ήλιου. Οι άνθρωποι δεν μας θέλουν πια γιατί προτιμούν τα υβρίδια και συνεχώς θα μας μεταλλάζουν.
- Δεν καταλαβαίνω Ζαχαρούλα μου.
- Δεν πειράζει Γυριστρούλη μου, κάποτε θα καταλάβεις.
- Μα όχι, πες μου.
- Να, με διάφορους τρόπους θα μας αλλάξουν. Δεν θα είμαστε πια όμως μας έφτιαξε η μάνα Γη, αλλά όπως θα μας φτιάξετε εσείς στα εργαστήριά σας.
- Πάλι δεν καταλαβαίνω.
- Θα καταλάβεις, μόνο κάνε γρήγορα, θάψε τους σπόρους μου στο χώμα. Ο Γυριστρούλης έθαψε γρήγορα γρήγορα τους σπόρους και η Ζαχαρούλα τους πότισε με τα δάκρυά της και σταμάτησε να μιλά.
Ο Γυριστρούλης με βαριά βήματα χάθηκε στις στράτες της ζωής. Μεγάλωσε κι έφτασε στα χρόνια του παππού Γιαννούλη. Τα πάντα πια είχαν αλλάξει. Ό,τι κι αν έτρωγε δεν είχε γεύση. Οι ντομάτες ήταν μεγάλες, τετράγωνες, άγευστες και χωρίς καμιά μυρωδιά. Μια μέρα, ο παππούς Γυριστρούλης έφτασε στο χωριό του. Όταν η μέρα ζεστάθηκε για τα καλά, πήγε στο μπαξέ του παππού Γιαννούλη. Κι εκεί τι να δει; Στη θέση του μπαξέ υπήρχε μια μεγάλη ταμπέλα, απ’αυτές που ξέρουν οι άνθρωποι να κάνουν καλά, που έγραφε «Αγρόκτημα Νο 3 Μεταλλαγμένων Οπωρολαχανικών».
Η καρδιά του παππού Γυριστρούλη σφίχτηκε δυνατά στο στήθος του. Το θολωμένο του βλέμμα έπεσε πάνω στην ευλογημένη ελιά που ήταν ακόμα εκεί. Με αργόσυρτα βήματά σύρθηκε με δυσκολία κάτω από τον ίσκιο της κι εκεί γονάτισε κι άρχισε να κλαίει για ώρα πολλή.
- Μην κλαις Γυριστρούλη.
Άκουσε ξαφνικά την παλιά του φίλη Ζαχαρούλα να του φωνάζει με ασθενική φωνή. Τα δάκρυά σου αντάμωσαν τα δικά μου δάκρυα κι έδωσαν και πάλι ζωή στους σπόρους μου. Μην κλαις Γυριστρούλη, η Σολάνα απόψε θα σου στείλει ένα αστέρι. Ανέβα πάνω του και σκόρπισε τους σπόρους μου σ’όλη τη γη. Πρόλαβε και σώσε το γένος μου και το γένος σας.
Κανείς ποτέ δεν ξέχασε στο όμορφο χωριό τη νύχτα εκείνη που ένα μικρό αστεράκι κοντοστάθηκε για λίγο πάνω από τις καμινάδες των σπιτιών του, χαμήλωσε και πήρε στη ράχη του τον παππού Γυριστρούλη. Τότε σαν από θαύμα χιλιάδες μικροί σπόροι έπεσαν στη γη φέρνοντας ξανά την ελπίδα και τη χαρά σ’ολόκληρο τον κόσμο.

Ρόζα Μηνακούλη

H Ανταρσία του Ελεφ-άουντι

Αλιεύσαμε την είδηση για την επανάσταση των ελεφάντων. Το ατμόπλοιο «Σβάρμορ Βίκτορυ» ευρέθη μια νύχτα, εις απόσταση 1.500 μιλίων από το Γκόλντεν Γκέητ, εις δύσκολη θέση, όχι εξαιτίας μηχανικής βλάβης ή κακοκαιρίας.

Αλλά αναγκάσθηκε να ζητήσει βοήθεια, διότι οι επιβάτες του, οι προοριζόμενοι για τους ζωολογικούς κήπους της Αμερικής, δυσαρεστημένοι από την ποσότητα της τροφής που τους έδιναν, την θεωρούσαν λίγη και απειλούσαν με επανάσταση. Το τηλεγράφημα του πλοίου, το οποίο ήταν αληθινή κιβωτός του Νώε, κατάφορτο από ζώα, ανέφερε ότι έξι νεαροί ελέφαντες, διαμαρτυρόμενοι για τη μικρή ποσότητα του άχυρου που τους έδιναν, άρχισαν να λακτίζουν το πλοίο για να το συντρίψουν, αλλά δε συνέβαινε μόνο αυτό. Εκατοντάδες εξωτικών πτηνών, των οποίων είχαν περικόψει τις μερίδες, άρχισαν να κραυγάζουν μανιωδώς. Στη συνέχεια, άρχισαν να θορυβούν οι πίθηκοι, οι αρκούδες και οι γάτες.

Ο αεροναυτικός σταθμός της Αλαμέντα της Καλιφόρνια, φόρτωσε 2.500 σκουλήκια και έξι μπάλες από άχυρο και άλλα τρόφιμα για να τα ρίξει στο πλοίο, ώστε να κατευνάσουν τους επαναστάτες.

"Η Επανάστασις των Ελεφάντων", από την Εβδομαδιαία Εγκυκλοπαιδική Επιθεώρηση του «Ηλίου», Σάββατο 4 Δεκεμβρίου του 1948.

Σχόλια
1. Μετά τους ανθρώπους ήρθε και η σειρά των ζώων να εποικήσουν την Αμερική. Ποιος μπορούσε άλλωστε να αντισταθεί στον ετσιθελισμό και την υπεροχή της λευκής φυλής;
2. Άραγε οι ελέφαντες και τα υπόλοιπα ζώα μόνο για το φαγητό διαμαρτύρονταν; Ή μήπως είχαν καταλάβει ότι θα άφηναν για πάντα την πατρίδα τους για να πάνε να κλειστούν για το υπόλοιπο της ζωής τους πίσω από κάγκελα και για να διασκεδάζουν τα δίποδα ζώα;

Ο Vegan Τρόπος των Shaolin Moναχών

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η σειρά «Kung Fu» ήταν η καλύτερη τηλεοπτική σειρά vegan που γυρίστηκε ποτέ, όπως φαίνεται από το σεβασμό του Caine (ο πρωταγωνιστής) για τη ζωή (ahimsa) και από την άρνησή του να τρώει κρέας. Εκείνο όμως που διαλαλούσε η σειρά αυτή, ήταν το ειρηνιστικό της μήνυμα. Το να βλέπεις έναν ήρωα να αρνείται τη χρήση της βίας ως πρώτη του επιλογή, προκειμένου να επιλύσει μια διαφωνία, ήταν σαν μια ανάσα δροσερού και φρέσκου αέρα για τα δεδομένα της τηλεόρασης. Εάν ο Caine μπορούσε να τρέξει αντί να παλέψει, το έκανε. Και ας ήταν άριστος στο kung fu.

Αλλά ο σεβασμός για τη ζωή είναι μόνο μια πλευρά της βουδιστικής και ταοϊστικής φιλοσοφίας που ακολουθούν οι Shaolin. Για να κρατούν το σώμα και το νου δυνατά και εστιασμένα, οι Shaolin ενσωμάτωσαν και υιοθέτησαν πολλές συμπεριφορές ζώων στην άσκηση του kung fu παράλληλα με τις διαλογιστικές πρακτικές τους.

«Όλα τα πλάσματα – μικρά και μεγάλα - είναι ένα με τη φύση. Καμία ζωή δεν είναι ασήμαντη. Εάν έχουμε τη σοφία να μάθουμε, όλα τα ζώα μπορούν να μας διδάξουν τις αρετές τους. Από το γερανό μαθαίνουμε τη χάρη και τον αυτοέλεγχο. Από το φίδι την ευλυγισία, τη σβελτάδα και τη ρυθμική αντοχή. Τα αλογάκια της Παναγίας μας διδάσκουν την ταχύτητα και την υπομονή. Από την τίγρη μαθαίνουμε την αντοχή και τη δύναμη. Και από το δράκο μαθαίνουμε να καβαλάμε τον άνεμο. Η ζωή στηρίζει τη ζωή και όλα τα ζωντανά πλάσματα χρειάζονται κατάλληλη θρέψη. Ωστόσο, με τη σοφία το σώμα μαθαίνει να συντηρείται με τρόπους που επιτρέπουν σε όλα τα πλάσματα να ζήσουν».

- Μaster Kan

Όχι άλλους Κιλ-τιδονόμους!

Αντισκυλικός δικομματισμός

Μπορεί να μην το γνωρίζατε αλλά τα αδέσποτα ελληνοπρεπή σκυλιά προστατεύονται από το κράτος με αξιοθαύμαστη προσοχή, όταν αποφεύγουν τις φόλες και τις ρόδες, φυσικά. Το διαπίστωσα διαβάζοντας πρόσφατη εγκύκλιο του κ. Κιλτίδη, υφυπουργού αγροτικής ανάπτυξης. Μπορεί η εγκύκλιος αυτή να είναι συνταγμένη σε κουτσά ελληνικά, αυτό όμως που θέλει να μας πει το λέει. Με αναφορά σε έναν Νόμο 3170/2003 μάς πληροφορεί ότι κάθε έλληνας πολίτης δικαιούται να έχει ως δύο το πολύ κατοικίδια ζώα. Συνεπώς, σε περίπτωση κατά την οποία η γάτα σας ή η σκύλα σας γεννήσει, προσοχή: είστε παράνομοι. Εκτός αν συσκευάσετε τα παραπανίσια ζωντανά και τα στείλετε στον μπόγια υφυπουργό. Ευτυχώς ο κ. Κιλτίδης δεν προχώρησε και στον αριθμό των παιδιών που δικαιούμαστε να έχουμε. Αν αντέγραφε την Κίνα, που είναι και της μόδας, θα μας επέτρεπε μόνο ένα. Αλλά εμείς είμαστε δημοκράτες και ανθρωπιστές. Ετσι γατοσκυλάκια μπορούμε να έχουμε δύο. Φυσικά, ο σχετικός νόμος, που διαστρεβλώθηκε από τον κ. υφυπουργό, συντάχθηκε για να επιτρέψει στους φιλόζωους να έχουν ως δύο ζωντανά στα διαμερίσματα πολυκατοικιών όπου μένουν ενώ παλαιότερα η κατοχή τους απαγορευόταν από τους κανονισμούς. Αλλά ο κ. Κιλτίδης κατάλαβε το πράγμα αλλιώς. Και φέουδο να έχεις, δύο γατόσκυλα δικαιούσαι. Συνεπώς, μόνο με δύο μπορείς να ταξιδεύεις. Το μπορείς είναι φυσικά μια κουβέντα (πανάκριβη, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Ευρώπη δεν υπάρχει για τα κατοικίδια. Ο κάτοχός τους οφείλει (σωστό) να διαθέτει τα σχετικά έγγραφα που πιστοποιούν την κυριότητά του (αλλά απαγορεύεται η συλλογική κατοχή και αποστολή) ενώ οφείλει ταυτόχρονα να υπογράφει στο λιμάνι ή στο αεροδρόμιο υπεύθυνη δήλωση ότι θα τα φέρει πίσω, όπως έκαναν οι Κουβανέζοι για τους αθλητές τους. Και αν θέλει να τα εμπιστευτεί σε δικό του άνθρωπο στο εξωτερικό; Τότε μπλέκει. Διότι στόχος του κ. Κιλτίδη είναι να προστατεύσει τα ελληνικά αδέσποτα από τους μισερούς ξένους οι οποίοι με τη βοήθεια σκοτεινών ανθρώπων, δήθεν φιλοζώων, καταλήγουν στη φαρμακοβιομηχανία ή σε ερευνητικά κέντρα... Με άλλα λόγια, Μακεδονία και εδώ. Και ελληνοσκυλισμός. Διαβάζοντας την Κιλτίδειο εγκύκλιο κατάλαβα ότι οι διωκτικές αρχές, που τα κάνουν γενικώς θάλασσα, έχουν εντοπίσει στα χαρτιά μια τεραστίων διαστάσεων οργανωμένη αλλά από αγνώστους εξαγωγή αδέσποτων δήθεν για υιοθεσία, και στην πραγματικότητα για εμπόριο θανάτου. Τέτοιο εμπόριο ίσως υπάρχει, αλλά καμία σύλληψη λαθρέμπορου σκυλιών και γατιών δεν είναι γνωστή. Το μόνο γνωστό είναι ότι κάποιοι ισχυρίζονται αναπόδεικτα διάφορα. Και ότι συνήθως καταγγέλλουν συλλόγους φιλοζώων που προσπαθούν να σώσουν αδέσποτα με υιοθεσίες στο εξωτερικό και ας προσφέρουν αποδείξεις για αυτό, και ας ανήκουν πολλά μέλη τους σε πασίγνωστες, πολύ πλούσιες οικογένειες οι οποίες μπορεί- υπόθεση εργασίας- να πίνουν το αίμα του λαού αλλά όχι και των τετράποδων φίλων μας. Παλαιότερα ένας άλλος «φιλόζωος» του ίδιου υπουργείου, πασόκος εκείνος, είχε ετοιμάσει προεδρικό διάταγμα το οποίο προέβλεπε ένοπλα σαφάρι στους δρόμους της πρωτεύουσας αν ο μπόγιας συναντούσε στο έργο του αντίσταση από τα θύματά του. Να υποθέσω ότι ο αντισκυλικός δικομματισμός καλά κρατεί;

Ριχάρδος Σωμερίτης
http://www.tovimadaily.gr/Article.aspx?d=20080703&nid=9083266&sn=&spid

Αντιδράσεις για νέους περιορισμούς σε ιδιοκτήτες κατοικιδίων

Προσοχή, μη γεννήσει η γάτα σας! Σε περίπτωση που αυτό συμβεί και. ο μη γένοιτο, αποκτήσει πάνω από ένα γατάκι, αυτομάτως βγαίνετε στην παρανομία!
Αυτό τουλάχιστον συνάγεται από έγγραφο που το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων απέστειλε στις κτηνιατρικές υπηρεσίες της χώρας, έχοντας ήδη προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων από φιλόζωους και πυροδοτήσει μπαράζ καταγγελιών στον Συνήγορο του Πολίτη. Το εν λόγω έγγραφο, που υπογράφεται από τον υφυπουργό Κων/νο Κιλτίδη, απεστάλη στις αρμόδιες υπηρεσίες των αεροδρομίων, των λιμένων και των χερσαίων εξόδων της χώρας, ώστε να ενημερωθούν για την κείμενη νομοθεσία και να είναι σε επιφυλακή για τυχόν παράνομες αποστολές αδεσπότων ζώων στο εξωτερικό.
Δίνοντας ωστόσο τη δική του ερμηνεία στον νόμο 3170/2003, ο οποίος δίνει το δικαίωμα διατήρησης έως και δύο ζώων σε διαμερίσματα (με προφανή στόχο να προστατεύσει τους ιδιοκτήτες κατοικιδίων από μη φιλικούς προς τα ζώα κανονισμούς πολυκατοικιών), το υπουργείο αναφέρει ότι «κάθε Έλληνας πολίτης μπορεί να διατηρεί μέχρι δύο οικόσιτα ζώα συντροφιάς (σκύλους ή γάτες)». Αυτομάτως, δηλαδή, θέτει εκτός νόμου όσους διατηρούν άνω των δύο σκύλων ή γατιών σε μονοκατοικίες, κήπους ή κτήματα.
Επιπλέον, θέτει περιορισμούς και στις μετακινήσεις των ζώων. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο έγγραφο, δεν αρκεί τα ζώα να διαθέτουν διαβατήρια για να ταξιδέψουν στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως προβλέπει ο νόμος, αλλά «εάν Έλληνας ταξιδεύει προς το εξωτερικό θα πρέπει να υπογράφει υπεύθυνη δήλωση ότι θα επιστρέψει με τα ζώα του». Σε κάθε περίπτωση, κάποιος μπορεί να ταξιδέψει μόνο με τα δικά του (το πολύ δύο) ζώα και το ταξίδι αυτό «δεν μπορεί να έχει στόχο την αλλαγή ιδιοκτησίας των ζώων, είτε για δωρεά είτε για πώληση». Για να επιτραπεί η συνοδεία ζώων που ανήκουν σε άλλο ιδιοκτήτη χρειάζεται γραπτή εξουσιοδότηση από τον ιδιοκτήτη. «Τέτοιοι περιορισμοί δεν ισχύουν ούτε για τη μετακίνηση των. παιδιών», αναφέρει χαρακτηριστικά στην «Κ» η κ. Ειρήνη Μολφέση, πρόεδρος της Πανελλήνιας Φιλοζωικής Ομοσπονδίας, η οποία τάσσεται υπέρ των αποστολών αδέσποτων ζώων στο εξωτερικό σε περίπτωση που δεν μπορούν να βρεθούν οικογένειες να τα υιοθετήσουν στη χώρα μας.
Ήδη, πάντως, στον Συνήγορο του Πολίτη έχουν φθάσει οι πρώτες καταγγελίες φιλόζωων, οι οποίοι όπως λένε υφίστανται κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων τους.

Λίνα Γιαννάρου
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_...06/2008_275402

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Υπουργικό έγγραφο προκαλεί σύγχυση μεταξύ πολιτών και Αρχών
Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ & Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (CIDAG)

Ενημερώνουν τους πολίτες ότι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης εξέδωσε έγγραφο (24/06/08 με Αρ. Πρωτ. 258864) που παρερμηνεύει τον Νόμο 3170/2003, τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις και την ευρωπαϊκή νομοθεσία για τα ζώα συντροφιάς.
Το έγγραφο αυτό παρουσιάζει ως παρανομούντες όλους τους πολίτες που έχουν περισυλλέξει το σκύλο ή τη γάτα τους από το δρόμο ή είναι ιδιοκτήτες περισσότερων από δύο συνολικά κατοικίδιων ζώων προκαλώντας σύγχυση στους πολίτες και στις Υπηρεσίες στις οποίες απευθύνεται. Το συγκεκριμένο έγγραφο παρασύρει τα αρμόδια ελεγκτικά όργανα στην απαξίωση και προσβολή κάθε φιλόζωου. Γι’αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να ενημερώσουμε τους Έλληνες πολίτες ότι:
• Ο νόμος 3170/2003 δεν ορίζει πόσα ζώα μπορεί ο καθένας μας να έχει στην κατοχή του. Ορίζει ότι έχει το δικαίωμα να διατηρεί δύο ζώα σε αστική κατοικία.
•Δεν χρειάζεστε άδεια του Δήμου για να υιοθετήσετε ένα ζώο από το δρόμο. Αν το συγκεκριμένο ζώο φέρει σήμανση κάποιου Δήμου απλώς ενημερώστε τον.
• Όταν ταξιδεύετε με τα ζώα σας στο εξωτερικό, δεν έχετε καμία υποχρέωση να υπογράφετε υπεύθυνη δήλωση, ότι θα τα φέρετε πίσω στην Ελλάδα, όπως δεν χρειάζεται να υπογράφετε δήλωση ότι θα επιστρέψετε και εσείς.
• Καμία Αρχή δεν έχει το δικαίωμα να κρατήσει το ζώο σας επειδή κάτι δεν τους αρέσει στα χαρτιά ή στην εμφάνισή σας.
• Όταν το ζώο σας ταξιδεύει ασυνόδευτο (CARGO) εντός Ε.Ε. δεν αποτελεί εμπορική αποστολή αν δεν συνδέεται με οικονομική συναλλαγή.
• Η χώρα μας δεν έχει λάβει «πρωτοποριακά μέτρα προστασίας των αδέσποτων ζώων». «Πρωτοπορεί» όμως πολεμώντας αυτούς που διασώζουν τα απροστάτευτα, άρρωστα και τραυματισμένα αδέσποτα. Η Πολιτεία, αντί να στηρίζει αυτό το έργο, που ουσιαστικά καλύπτει τα νομοθετικά κενά, τις ελλείψεις υποδομής και την ανυπαρξία φιλοζωικής συνείδησης από την πλευρά της, το υπονομεύει.
Ήρθε η ώρα η Πολιτεία να αναθεωρήσει τη στάση της απέναντι στις φιλοζωικές οργανώσεις και τους φιλόζωους πολίτες. Να αναγνωρίσει επιτέλους την κοινωνική μας προσφορά και να ανοίξει μαζί μας ένα γόνιμο διάλογο, ώστε από κοινού να επιλύσουμε ένα πρόβλημα που καθημερινά ντροπιάζει τη χώρα μας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ MONO ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΥΠΟ:
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ, τηλ: 6946502096, φαξ:210-7291310, email: info@pfo.gr
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (CIDAG),
τηλ. 6932091666, info@argosgr.org

Είναι πραγματικά περίεργο ο υφυπουργός, ο υπεύθυνος για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα να εμφανίζεται δημόσια, όχι για να μιλήσει για την τραγική κατάσταση των αδέσποτων ζώων στην ελληνική επικράτεια, αλλά ξανά και πάλι για τις υιοθεσίες του εξωτερικού. Το ωραίο είναι ότι έμμεσα πλην σαφώς, κατηγορεί τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης ότι τα πράγματα είναι τόσο ανεξέλεγκτα εκεί, ώστε να μπορούν να συμβαίνουν οι δήθεν φρικαλεότητες, που γι' αυτές δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία αλλά καταγγελίες περίεργων «φιλόζωων κυριών», συνοδευμένες από φωτογραφίες «αποδείξεις» που κυκλοφορούν στο ίντερνετ, κυρίως κινεζικής προέλευσης. Έτσι λοιπόν, ο Έλληνας πολίτης ακούει ότι στο εξωτερικό, σε χώρες όπως Γερμανία, Ολλανδία, Δανία γίνονται πειράματα και φρικαλεότητες σχετικά με τα αδέσποτα σκυλιά, κάτι που βέβαια δεν συμβαίνει εδώ στην Ελλάδα, όπου μπορεί κανείς να υποθέσει πως ότι αφορά τα αδέσποτα είναι όλα καλά.
Ειλικρινά αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα υπάρξει λίγη σοβαρότητα και λίγος σεβασμός γι' αυτά τα ζώα που έτυχε να είναι αδέσποτα στην χώρα μας. Πότε θα καταλάβει ο κάθε υπουργός ότι πρέπει να ασχοληθεί με το μεγάλο πρόβλημα και πως δεν μπορεί πια να χαρακτηριστεί ζωόφιλος κάνοντας μια εντυπωσιακή επίθεση σ' έναν εύκολο στόχο, όπως είναι οι μικρές προσπάθειες κάποιων ανθρώπων να σωθούν έστω και λίγα ζωάκια βρίσκοντας οικογένεια στο εξωτερικό. Πότε θα σταματήσει το παραμύθι για εμπόριο και πειράματα, αφού άλλωστε αυτά είναι εύκολο να ελεγχτούν, όχι με φαναφάρες και φιέστες, αλλά με συγκεκριμένα στοιχεία.
Κύριε υφυπουργέ, γιατί δεν βγαίνετε να πείτε σε ποια κατάσταση βρίσκεται το όλο θέμα με τα αδέσποτα; Ποιοι είναι οι δήμοι που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ανθρωπιστικής διαχείρισης των ζώων, γιατί ξέρουμε μόνο για 28 δήμους σε σύνολο περίπου 400; Γιατί οι διαδικασίες ένταξης στο πρόγραμμα είναι τόσο πολύπλοκες και μοιάζουν με γρίφους, μήπως υπάρχει πρόθεση αποτροπής από τη μεριά του υπουργείου; Πόσα είναι τα χρήματα που διαθέτει το υπουργείο για τα σχετικά προγράμματα και γιατί το 2007 δεν υπήρξε έγκριση κονδυλίου επειδή τα έγγραφα δεν υπεγράφησαν εγκαίρως από τους αρμόδιους υπουργούς; Τόσο πια ενδιαφέρον υπάρχει από τη μεριά σας; Πόσα είναι τα αδέσποτα στη χώρα μας και πόσο έχει μειωθεί ο αριθμός τους με την εφαρμογή από μέρους σας του νόμου 3170\2003 ή μήπως δεν έχει μειωθεί και αντίθετα έχει αυξηθεί, γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά εφαρμογή του νόμου; Πόσο έχει μελετήσει τις υποβληθείσες από ζωοφιλικά σωματεία προτάσεις για τα κενά του νόμου ή τις απαραίτητες αλλαγές; Υποδείξτε μας δήμους που λειτουργούν με βάση τις διατάξεις του νόμου, δηλαδή, επιτροπές, εξειδικευμένο προσωπικό για την περισυλλογή των ζώων, και πείτε μας αν με βάση το νόμο μπορούν οι δήμοι να επιβάλλουν πρόστιμα, τα οποία να έχον τη δυνατότητα να τα εισπράττουν, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει ο νόμος, ή μήπως κι εκεί υπάρχει κενό ή καλύτερα αδιαφορία. Δείξτε μας σας παρακαλούμε κάτι από τις προσπάθειες ενημέρωσης των πολιτών σχετικά με τα αδέσποτα, ώστε να γνωρίζουν κάπως τις υποχρεώσεις τους, να γνωρίζουν για τη στείρωση των ζώων, γιατί οι περισσότεροι έχουν τη περίεργη συνήθεια να πετάνε τα κουτάβια στους δρόμους, στους σκουπιδοτενεκέδες αφού γίνουν 50 ημερών, ώστε να μπορούν να βρουν την τύχη τους, μια περίεργη βέβαια αντίληψη φιλευσπλαχνίας. Αλλά που καιρός για ενημέρωση των πολιτών! Έχετε πετύχει όμως κάτι σημαντικό: έχετε πετύχει αυτοί που πετάνε τα κουτάβια στους δρόμους (ή ακόμα και τα δικά τους σκυλιά, τα εγκαταλείπουν όταν τα βαρεθούν) να έχουν ακούσει για το θέμα τι γίνονται τα σκυλιά που πάνε στο εξωτερικό. Και να ήταν αλήθεια αυτά τα παραμύθια πάλι καλά... Έλα όμως που είναι απλώς εύκολοι εντυπωσιασμοί και αλλόκοτη άποψη εθνικής περηφάνιας! Τα ελληνικά σκυλιά είναι δικά μας και τους παρέχουμε με απλοχεριά κάθε είδους θάνατο στους ελληνικούς δρόμους!
Απορούμε για τη μονομερή ευαισθητοποίησή σας και απορούμε γιατί δεν ελέγχετε καλύτερα τις πηγές αυτών των πληροφοριών, μήπως διέρχονται μέσα από περίεργες διαδρομές φιλικών σχέσεων, μήπως παίζει κι εκεί η επιθυμία, πέντε λεπτά διασημότητας από τον καναπέ του σαλονιού μας κι άσε τους άλλους να τρέχουν στους πυρωμένους δρόμους τώρα το καλοκαίρι, άσε τους να αγωνιών για τα σκυλιά των δρόμων και, κυρίως, άσε τα σκυλιά στη μαύρη μοίρα τους. Το θέμα είναι να βγούμε και να πούμε ξανά τι γίνονται τα σκυλιά στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης! Σκέφτεστε άραγε πως είναι πολύ πιθανόν αυτές οι χώρες να αντιδράσουν και να σας ζητήσουν το λόγο; Πάντως εμείς ως Έλληνες πολίτες σας ζητάμε το λόγο. Πείτε μας τι γίνονται τα σκυλιά εδώ στους δρόμους της Ελλάδας.

Άγνωστος

Για διαμαρτυρίες μπορείτε να απευθυνθείτε στον Συνήγορο του Πολίτη, Χατζηγιάννη Μέξη 5, 115 28 Αθήνα (περιοχή Χίλτον), 8.30 π.μ-2μ.μ, 3ος όροφος και με fax στον αριθμό 210 7292129

ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ
ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ
ΥΠ' ΟΨΙΝ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ κ.ΚΟΝΤΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ κ.ΚΙΛΤΙΔΗ

Περιοδικό «Αληθινά Έντομα»

Προς
DeAgostini
Λ. Βουλιαγμένης 44-46
Βούλα 16673

Αθήνα, 2 Ioυλίου 2008

Δια της παρούσης, ο Σύλλογός μας εκφράζει τη διαμαρτυρία του για την έκδοση και κυκλοφορία του περιοδικού «Αληθινά Έντομα» και, συγκεκριμένα, για το ένθετο που περιέχει βαλσαμωμένα αρθρόποδα! Σε προηγούμενη διαμαρτυρία μας, η υπάλληλός σας, κα Αμανατίδη, από το Τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών, έσπευσε να μας ενημερώσει και να μας διαβεβαιώσει για όλα τα «επιστημονικά» και «νομικά» μέτρα που λάβατε για την κυκλοφορία του, τονίζοντάς μας ότι:

«Η κυκλοφορία στην Ελλάδα των αρθρόποδων που έχουν επιλεγεί για αυτή την συλλογή γίνεται με την έγκριση της Περιφερειακής Διαχειριστικής Αρχής CITES (Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο των Απειλούμενων με Εξαφάνιση Ειδών της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας) και τηρείται το νομοθετικό πλαίσιο εισαγωγής τους...τα έντομα της σειράς εκτρέφονται στην Κίνα, σε ειδικές φάρμες, με αποκλειστικό σκοπό την εμπορία τους και την κατανάλωσή τους ως τρόφιμα. Η προκαταρκτική έρευνα, βάσει της οποίας επιλέγουμε τα έντομα που θα συμπεριληφθούν στη σειρά, γίνεται πάντα με τη βοήθεια και συμβολή ενός εντομολόγου του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, καθώς και από έναν ειδικό του Πανεπιστημίου της Κίνας. Μετά την παραγωγή τους, τα έντομα βαλσαμώνονται, με ειδικές μεθόδους, και τοποθετούνται προσεκτικά σε ρητίνη, με σκοπό την καλύτερη δυνατή διατήρησή τους και υγιεινή»

και τέλος ότι:

«...Κατόπιν όλων αυτών των διαδικασιών, έρχεται στα χέρια σας ένα καθαρά εκπαιδευτικό προϊόν, απόλυτα ασφαλές και εγκεκριμένο από όλους τους αρμόδιους φορείς. Επίσης, πρέπει κανείς να σκεφτεί ότι τα παιδάκια που ζουν στην Ελλάδα δεν έχουν καμία επαφή με τη φύση και δεν έχουν ξαναδεί ποτέ τέτοια έντομα. Αυτό είναι ένα εκπαιδευτικό προϊόν που τους φέρνει πιο κοντά στη φύση και σε ζωντανούς οργανισμούς που δεν θα είχαν ποτέ την δυνατότητα να δουν»(!!!).

Παρόλα αυτά τα ωραία και καθησυχαστικά λόγια της κας Αμανατίδη, εμείς συνεχίζουμε να έχουμε κάποιες απορίες και αντιρρήσεις, που συνοψίζονται στα εξής:

1) Μπορούμε να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι σκοτώνουμε ζωντανά όντα για να τα βαλσαμώσουμε, τώρα που ξέρουμε ότι αυτά δεν είναι ελεύθερα στη φύση, αλλά ότι εκτρέφονται σε ειδικές φάρμες; Ή ότι το είδος τους δεν απειλείται από εξαφάνιση; Διερωτόμαστε μήπως θα ήταν καλύτερα γι’αυτά να απειλούνταν από εξαφάνιση ως είδος, αντί να εκτρέφονται για να καταλήξουν να γίνουν μεζές ή, ακόμα χειρότερα, διακοσμητικά αντικείμενα σε παιδικές βιβλιοθήκες.

2) Πόσο καθησυχαστικό μπορεί να είναι το γεγονός ότι βιάζουμε τη φύση και τη ζωή και μάλιστα με τη βοήθεια ειδικών επιστημόνων και εντομολόγων, χρησιμοποιώντας πάντα μεθόδους που εξασφαλίζουν την καλύτερη δυνατή διατήρησή τους και υγιεινή; Για μας όχι μόνο καθησυχαστικό δεν είναι, αλλά είναι και αρρωστημένο!

3) Πόσο εκπαιδευτικό μπορεί να είναι ένα προϊόν που «σκοτώνει» ζωντανά όντα για να τα πουλήσει ΝΕΚΡΑ ΣΕ ΚΟΥΤΑΚΙΑ; Όπως είχαμε πει και τότε στην κυρία Αμανατίδη, αν θέλουν τα παιδάκια να μελετήσουν τη ζωή των αρθρόποδων, ας παρακολουθήσουν καλύτερα τα σχετικά ντοκιμαντέρ, που τους δίνουν πραγματικά την ευκαιρία να τα παρατηρήσουν ΖΩΝΤΑΝΑ κι όχι ΒΑΛΣΑΜΩΜΕΝΑ! Μόνο τότε μπορούμε ΚΑΠΩΣ να καταλάβουμε ή να νιώσουμε το μυστήριο της ζωής και της συμπεριφοράς του θαυμαστού αυτού βασίλειου των ζωών που τόσο βάναυσα και άλογα βιάζουμε και καταστρέφουμε. Μόνο όταν παρατηρούμε το κάθε πλάσμα ΖΩΝΤΑΝΟ μέσα στο φυσικό του βασίλειο, μπορούμε ΚΑΠΩΣ να αποκτήσουμε μια εικόνα για το τι εστί φύση. Είναι δυνατόν να εκλογικεύετε την παράλογη κυκλοφορία του περιοδικού σας με το ότι δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τη φύση; Ποια φύση; Τη νεκρή; Αυτό θέλουν και χρειάζονται τα παιδιά; Γιατί με αυτή τη «λογική» να βαλσαμώναμε τότε και ελέφαντες, να τους τεμαχίζαμε, να τους βάζαμε κι αυτούς σε κουτάκια και να τους δίναμε στο κάθε παιδάκι για να τους συναρμολογήσει και να τους μελετήσει. Υπάρχει εκπαιδευτικός που συναινεί με κάτι τέτοιο; Και αν ναι, μπορείτε παρακαλώ να μας υποδείξετε ποιος είναι;

Ο Σύλλογός μας πιστεύει ακράδαντα ότι το μήνυμα που εισπράττουν τα παιδιά όταν έχουν να «μελετήσουν» κάτω από αυτές τις συνθήκες μια νεκρή φύση, κάθε άλλο παρά εκπαιδευτικό είναι. Αντίθετα μπορεί να σκέφτονται ότι: «Η φύση μπορεί να είναι αντικείμενο στα χέρια μου και μου ανήκει», ή «Η φύση μπορεί και νεκρή να μελετηθεί» ή, ακόμα χειρότερα, ότι: «Τα αρθρόποδα δεν έχουν άλλη αποστολή στον κόσμο από το να βαλσαμώνονται και να μπαίνουν σε κουτάκια για να τα μελετούμε και για να στολίζουν τις βιβλιοθήκες μας».

Δυστυχώς όμως τέτοιες αντιλήψεις, όταν ριζώσουν, έχουν την τάση να γενικεύονται. Η στάση του παιδιού απέναντι στο αρθρόποδο που εκτρέφεται σε κινέζικες φάρμες, θα μεταφερθεί όχι μόνο στα μυρμήγκια και στα άλλα αρθρόποδα, που θα συναντάει στην ελληνική φύση, αλλά και στη στάση του απέναντι στο σκύλο, το άλογο, την αρκούδα και πάει λέγοντας.

Ας μάθουμε επιτέλους ότι πρέπει να αφήσουμε όλα τα όντα να ζήσουν, όπως ήρθαν στη ζωή γι’αυτό το σκοπό, και ας διδάξουμε στα παιδιά να τους φέρονται με τον απαιτούμενο σεβασμό και θαυμασμό. Γιατί ΕΝΑ και μόνο ΕΝΑ θα έπρεπε να είναι το περιεχόμενο της εκπαίδευσης: Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ! Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΣ ΤΗ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ! Μόνο η σωστή και με σεβασμό παρατήρηση της φύσης και της ζωής μπορεί κάπως να μας βοηθήσει να αποκωδικοποιήσουμε το μυστήριο και την πολυπλοκότητά τους. Αν δεν είμαστε ικανοί για κάτι τέτοιο, τουλάχιστον ας μην τα καταστρέφουμε...

Για την ΠΟΦΥΖΩ
Μάριζα Χριστοδούλου

Η Ισπανία αναγνωρίζει τα Δικαιώματα των Πιθήκων

Το ισπανικό κοινοβούλιο αποφάσισε να δηλώσει τη συμπαράστασή του προς το κίνημα για τα δικαιώματα των πιθήκων, αναγνωρίζοντάς τους το δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία.

Η Περιβαλλοντική Επιτροπή του κοινοβουλίου ενέκρινε αποφάσεις που παρότρυναν την Ισπανία να συμβαδίσει με τις αρχές του Great Apes Project, το οποίο έχει ιδρυθεί από επιστήμονες και φιλοσόφους που λένε ότι οι κοντινότεροι γενετικοί συγγενείς μας δικαιούνται να έχουν δικαιώματα που μέχρι τώρα περιορίζονται στους ανθρώπους. Αυτή είναι μία ιστορική μέρα για τον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων και για την υπεράσπιση των συντρόφων μας στη σκάλα της εξέλιξης, η οποία αδιαμφισβήτητα θα περάσει στην ιστορία της ανθρωπότητας," δήλωσε ο Πέντρο Πόζας, ο Ισπανός διευθυντής του Great Apes Project.

Οι νέες αποφάσεις έχουν υποστήριξη από πάνω από ένα κόμμα και από την πλειοψηφία, και αναμένεται να γίνουν νόμοι. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να ανανεώσει τη νομοθεσία εντός ενός έτους, ώστε να απαγορευτούν επιβλαβή πειράματα σε πιθήκους στην Ισπανία. Η χρήση πιθήκων για τσίρκο, τηλεοπτικές διαφημίσεις ή ταινίες θα απαγορευτεί επίσης, και παράβαση των νέων νόμων θα γίνει αδίκημα σύμφωνα με τον ισπανικό ποινικό κώδικα.

Οι φιλόσοφοι Πήτερ Σίνγκερ και Πάολα Καβαλιέρι ίδρυσαν το Great Ape Project το 1993, προτείνοντας ότι "μη ανθρώπινα ανθρωποειδή" όπως οι χιμπατζίδες, γορίλλες, ουρακοτάγκοι και μπονόμπος θα έπρεπε να απολαμβάνουν δικαιώματα στη ζωή, ελευθερία και μη βασανισμό.

http://www.reuters.com/article/scienceNews/idUSL256586320080625?feedType=RSS&feedName=scienceNews&rpc=22&sp=true

(Από το "χορτοφαγία-στάση ζωής-φόρουμ")

Σχόλια

Eύγε στην Ισπανία! Της ευχόμαστε ολόψυχα να αναγνωρίσει το δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία και στους εκατοντάδες ταύρους που τόσο βάναυσα δολοφονούνται κάθε χρόνο, εδώ και πολλά χρόνια, στις αρένες για χάρη ενός αιμοσταγούς και αδηφάγου κοινού που δεν διαφέρει και πολύ από εκείνο του Κολοσσαίου... Και καλά τότε υπήρχε μια καλή δικαιολογία να αφανιστούν οι εχθροί του κράτους, που ήταν οι Χριστιανοί (!), με σκληρό και απάνθρωπο παραδειγματισμό. Στις ταυρομαχίες τι δικαιολογία υπάρχει; Εκτός αν έχουν ανακυρηχθεί επισήμως οι ταύροι εχθροί του κράτους της Ισπανίας!...