Στο βωμό δε της κατανάλωσης και του τερψιλαρύγγιού μας στήνονται ολόκληρα ρεπορτάζ ενημερώνοντάς μας για την αγοραστική αξία των «κρεάτων», ενώ εκπομπές μαγειρικής οργιάζουν σε φαντασία προτείνοντας συνταγές που κάνουν τα σάλια μας να τρέχουν: Ελάφι με καρύδια, αγριογούρουνο με κυδώνια, πάπια πορτοκάλι, γαλοπούλα γεμιστή, χοιρινό μπούτι με γαρίφαλα και χυμό ανανά.
Εμείς καλούμε το καταναλωτικό κοινό να αρνηθεί να συμμετάσχει σε ένα σύστημα διεφθαρμένο που δεν τιμά τη ζωή και που σχεδόν ψυχαναγκαστικά «καταναλώνει θάνατο», αφού το επιβάλλουν απολιθωμένα και αναχρονιστικά ήθη και έθιμα. Καλούμε τους πολίτες να σταματήσουν να μεταχειρίζονται τη ζωή ως αντικείμενο προς κατανάλωση και να σκεφτούν ότι αυτά τα «κρέατα» που βλέπουν κρεμασμένα στο τσιγκέλι ήταν ζωντανά πλάσματα που αισθανόντουσαν τον πόνο όπως και εμείς, είχαν το ίδιο ένστικτο επιβίωσης όπως και εμείς, και το δικό τους προορισμό και ρόλο σ’αυτό τον κόσμο όπως και εμείς.
Αν δεν αλλάξουμε τη θέασή μας προς τη ζωή σε όποια μορφή κι αν αυτή εκδηλώνεται, επιβεβαιώνουμε ότι δεν ξεχωρίζουμε σε τίποτε από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, παρά είμαστε ωμοί εκμεταλλευτές, βιαστές και δολοφόνοι όλων των αδύναμων όντων που έχουν την ατυχία να πέφτουν στο δρόμο μας. Όμως η «ανωτερότητα» μας απέναντι στα ζώα έγκειται ακριβώς στη δυνατότητα που αποκτήσαμε χάρη στην ανάπτυξη των ανώτερων λειτουργιών του νεοφλοιού μας, να σεβόμαστε και να συναισθανόμαστε την αγωνία και τον πόνο όλων των ζωντανών πλασμάτων και να τους αναγνωρίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμά τους στη ζωή ή, αν μη τι άλλο, έναν πιο αξιοπρεπή θάνατο. Μέχρι να γίνει αυτό, εμείς θα συνεχίζουμε να τρώμε τις σάρκες όχι μόνο των άλλων όντων, αλλά και τις δικές μας, αφού μια κοινωνία που δεν εκδηλώνει ευαισθησία και σεβασμό απέναντι στα ζώα, δεν μπορεί με τίποτε να αναπτύξει μια βαθύτερη ευαισθησία και ένα σεβασμό για τη ζωή γενικότερα.









