Δελτίο Τύπου - η Ημέρα των Ζώων...και η Ημέρα των Βουλευτικών Εκλογών

Η 4η Οκτωβρίου ορίστηκε σαν Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων σ’ένα οικολογικό συνέδριο στη Φλωρεντία το 1931. Η ημέρα αυτή επιλέχθηκε τιμώντας παράλληλα τη μνήμη του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, προστάτη των ζώων, με σκοπό να τονίσει τη δεινή θέση των ειδών υπό εξαφάνιση. Με τον καιρό όμως, στη μέριμνα του οργανισμού της 4ης Οκτωβρίου συμπεριληφθήκαν όλα τα είδη και σήμερα πλέον γιορτάζεται παγκοσμίως σαν ημέρα όλων των ζώων.

Έτσι, τα ζώα του κόσμου μπορεί να απέκτησαν τη δική τους μέρα, όμως 78 χρόνια αργότερα, δεν κατέκτησαν ακόμα τα βασικά τους δικαιώματα στη ζωή, την ελευθερία και την ευζωία. Κι αυτό γιατί η ανθρωπότητα συνεχίζει να τα αντιμετωπίζει σα σκλάβους, καταναλωτικά αντικείμενα και παραγωγικές μηχανές, ενώ σαν ένας σύγχρονος Λεβιάθαν εξακολουθεί:

- να σφαγιάζει ετησίως πάνω από 60 δισεκατομμύρια ζώα και να αλιεύει 75 έως 145 εκατομμύρια τόνους ιχθυηρών (από τους οποίους τα 2/3 γίνονται ιχθυάλευρα και ιχθυέλαια για την εκτροφή των ζώων φάρμας) για να ικανοποιήσει τους γευστικούς της κάλυκες,
- να γδέρνει πάνω από 60 εκατομμύρια ζώα για να οικειοποιηθεί τη γούνα τους,
- να κυνηγάει άμετρα ζώα του αέρα, της στεριάς και της θάλασσας στο όνομα της ψυχαγωγίας, της άθλησης και της τόνωσης της «ανδρικής» της δύναμης (παραφράζοντας τα λόγια της Αντιπροέδρου της ΡΕΤΑ, οι κυνηγοί νιώθουν ικανοποίηση και ηδονή όταν κρατάνε στα χέρια τους αυτούς τους «τεράστιους φαλλούς»),
- να κατακρεουργεί 150 έως 180 εκατομμύρια ζώα για ερευνητικούς, στρατιωτικούς, ιατρικούς και κοσμετολογικούς σκοπούς,
- να κακοποιεί, βασανίζοντας, δηλητηριάζοντας, πολτοποιώντας και κρεμώντας καθημερινά χιλιάδες ζώα για να εκτονώνει τις χονδροειδείς και βίαιες ορμές της.

Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2007 από το «Ευρωβαρόμετρο», έδειξε ότι το 93% των Ευρωπαίων θεωρεί ηθική υποχρέωση τη διατήρηση της βιοποικιλότητας. Όμως, για να φτάσουμε από τη θεωρία στην πράξη χρειάζεται να αφυπνίσουμε τη συνείδησή μας για να απελευθερώσουμε τα αδερφά προς εμάς πλάσματα. Χρειάζεται να αντιληφθούμε την παράλογη αντιμετώπισή μας και τη σχιζοφρενική στάση μας απέναντι στα ζώα, όταν από τη μια έχουμε αγκαλιά το γουνοφόρο ζώο σαν κατοικίδιο σύντροφο και από την άλλη το φοράμε σα γιακά του μπουφάν μας ή το σερβίρουμε στιφάδο στο γεύμα μας. Όταν από τη μια διακοσμούμε με ζωάκια τα δωμάτια των παιδιών μας και τους λέμε χαριτωμένες ιστοριούλες γι’αυτά και από την άλλη τα καταβροχθίζουμε ικανοποιώντας τις γαστρονομικές μας απολαύσεις.

Ο Σύλλογος ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (ΠΟΦΥΖΩ), ζητάει τη νομική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων και την αντιμετώπισή τους «σαν άτομα που έχουν μια βιογραφία και όχι απλά μια βιογραφία», σα συναισθανόμενα πλάσματα που «είναι κάποια κι όχι κάτι», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε και ο πρωτοπόρος φιλόσοφος Τοm Regan, που ήρθε στην Αθήνα για να μιλήσει για τα δικαιώματα των ζώων στην εκδήλωση που έγινε στις 24 Ιουνίου 2009.

Επίσης, ζητάμε η 4η Οκτωβρίου να είναι ημέρα αποχής από την αγορά και κατανάλωση κρέατος και όλων των ζωικών προϊόντων, είτε αυτά προέρχονται από τις κτηνοτροφικές μονάδες και τη βιομηχανία κρέατος, είτε από τις παραδοσιακές και βιολογικές φάρμες.

Δε θέλουμε φάρμες με προδιαγραφές, αλλά ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΑΡΜΕΣ.
Δε θέλουμε μεγαλύτερα κλουβιά, αλλά ΑΔΕΙΑ ΚΛΟΥΒΙΑ.

Τέλος, ο ΠΟΦΥΖΩ εύχεται τα ζώα να αποκτήσουν τους δικούς τους εκπροσώπους στη νέα βουλή που θα προκύψει στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 που τυχαίνει φέτος να συμπίπτουν με την τιμητική τους, τιμώντας έτσι ουσιαστικά τη μέρα αυτή.

Για τον ΠΟ.ΦΥ.ΖΩ

H Πρόεδρος
Ρόζα Μηνακούλη

Προσφυγή ΖΟΕΕ στο ΣτΕ κατά της Κυνηγετικής Περιόδου 2009-2010

Στο ΣτΕ προσέφυγε η «Ζωοφιλική Οικολογική Ένωση Ελλάδος» κατά της κυνηγετικής περιόδου 2009 – 2010

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσέφυγε η «Ζωοφιλική Οικολογική Ένωση Ελλάδος» και ζητάει να ακυρωθεί, ως αντίθετη στη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης για τη διατήρηση της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος της Ευρώπης, όπως και να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική, αλλά και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία, η από 4.8.2009 απόφαση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης με την οποία καθορίζεται η κυνηγετική περίοδος 2009-2010 (που αρχίζει από την 20ή Αυγούστου 2009 και λήγει την 28η Φεβρουαρίου 2010) και καθορίζονται τα είδη και οι ποσότητες των θηραμάτων που επιτρέπεται να κυνηγούν.
Η Ένωση υποστηρίζει ότι πριν την έκδοση της επίμαχης υπουργικής απόφασης δεν υπήρξε, όπως απαιτείται, η σύνταξη επιστημονικής μελέτης που να καθορίζει τον πληθυσμό κάθε θηρεύσιμου είδους, αλλά ούτε συντάχθηκε τεκμηριωμένη έκθεση για την επίδραση της θηρευτικής δραστηριότητας επί των προστατευόμενων ειδών, έτσι ώστε να διαπιστώνεται η μη ύπαρξη αφανισμού ή μείωση του πληθυσμού των θηρεύσιμων ειδών.Ακόμη, υποστηρίζει η Ένωση ότι η κυνηγετική περίοδος είναι μεγάλης χρονικής διάρκειας και δεν έχει προηγηθεί ειδική έρευνα που να προβλέπει την επίδραση των χρονικών ορίων της κυνηγετικού περιόδου επί της αναπαραγωγής των θηραμάτων, την στιγμή μάλιστα που για όλα τα είδη η κυνηγετική περίοδος λήγει την ίδια ημερομηνία. Αναφέρει επίσης, η Ένωση ότι η πρώιμη η έναρξη και η υπερβολικά παρατεταμένη λήξη της κυνηγετικής περιόδου βλάπτει την αναπαραγωγή όλων των θηραμάτων.
Επιπρόσθετα είναι παράνομη η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση καθώς σε καμία από τις 264 προστατευόμενες περιοχές, που ορισμένες μάλιστα έχουν ενταχθεί στο δίκτυο NATURA 2000, δεν απαγορεύεται το κυνήγι. Τέλος, καταλήγει η Ένωση, ότι ακόμη και στα περιαστικά δάση των Αθηνών, όπως είναι η Πάρνηθα και ο Υμηττός η κυνηγετική δραστηριότητα είναι ανεξέλεγκτη, παρά τις πρόσφατες πυρκαγιές.

Αθηναϊκό Πρακτορείο ΕιδήσεωνΑθήνα, Greece 20/09/2009 18:21 (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Προτάσεις ΠΟΦΥΖΩ για τα Δικαιώματα των Ζώων ενόψει των Βουλευτικών Εκλογών 2009

Για να δείτε τις προτάσεις μας, πατήστε εδώ!

Εξαιρετικά Αφιερωμένο στους Κυνηγούς!!!

Στην Εφημερίδα «τα Νέα», διάβασα την παρακάτω είδηση που μου έκανε εντύπωση. Ένας Ούγγρος είχε βρει ένα νεογέννητο κότσυφα. Τον πήγε στο Ουγγρικό Κέντρο Πουλιών, έναν τοπικό οικολογικό όμιλο. Εκεί, φρόντισαν το μικρό πουλί και το ανέθρεψαν. Μετά από μερικές βδομάδες, ο κότσυφας, έτοιμος να πετάξει, απελευθερώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2004. Ένας ορνιθολόγος, λίγο πριν απελευθερώσουν το πουλί, του φόρεσε μια μεταλλική ταυτότητα με τον τόπο απελευθέρωσης του και έναν κωδικό αναγνώρισης.

Μερικούς μήνες αργότερα, στην Ελλάδα, στα Γιάννενα ένας κυνηγός, σκότωσε ένα πουλί. Του έκανε εντύπωση γιατί δεν ήταν σαν τα άλλα που είχε σκοτώσει. Είχε κάτι περίεργο. Είχε ένα μεταλλικό δακτυλίδι στο πόδι του. Ήταν ο κότσυφας. Το ίδιο πουλί που κάποιοι συνάνθρωποι του, 1400 χλμ. μακριά, βοήθησαν να ανοίξει τα μάτια του, να κάνει τα πρώτα του φτερουγίσματα και τελικά, απελευθέρωσαν, εκείνος το σκότωσε. Το πουλί που πέταγε μήνες να διανύσει τα 1400 χλμ. και έκατσε λίγο στο δέντρο να ξεκουραστεί, πήρε την τελευταία του ανάσα γιατί ο μπουρτζόβλαχος έπρεπε να κάνει το μάγκα το βράδυ στο καφενείο...
Σας ρωτώ, ποσό μ.......ς είναι οι «κυνηγοί» επιτέλους; Τι σ.....α σημαίνει «κυνηγός» εν έτη 2009; Όταν ο άνθρωπος κυνηγούσε, το έκανε γιατί ήταν αναγκασμένος! Δεν είχε άλλη επιλογή, έπρεπε να επιβιώσει! Έτρωγε βελανίδια και πέτρες με λάσπη και ζούσε σε σπηλιές! Είχε για όπλα του κάτι μίζερα ακόντια και βέλη! Φορούσε προβιές και ήταν ξυπόλητος, άναβε φωτιές τρίβοντας πέτρες πάνω σε ξέρα χόρτα και το θήραμα του ήταν ΜΑΜΟΥΘ! Μπορούσε από τη μια στιγμή στην άλλη από θύτης να γίνει θύμα. Ήταν «ο θάνατος σου, η ζωή μου».
200.000 χρόνια εξέλιξης σας προσπέρασαν; Τι κάνατε τα τελευταία 200.000 χρόνια ρε ημιάγριοι; Τι είσαστε; Homo-erectus; Μήπως είσαστε ο missing link και δεν έχουμε συστηθεί; Πάρτε χαμπάρι ότι οι μόνοι στον αιώνα μας που κυνηγούν είναι κάτι φυλές στην καρδιά της Αφρικής, που το κάνουν με φυσοκάλαμα για να φέρουν τροφή στο χωριό. Αυτοί είναι οι κυνηγοί του χωριού. Αυτή είναι η δουλειά τους. Αν γυρίσουν με άδεια χέρια, όλο το χωριό θα πεινάσει. Είναι δυνατόν εσείς ρε κομπλεξικοί να σηκώνεστε από το τραπέζι με τα κοψίδια και τα κρασιά, Κυριακή μεσημέρι και να παίρνετε την επαναληπτική Baikal MP-153, τα φισεκλίκια σας, να μου φοράτε στολές παραλλαγής, άρβυλα και τα λοιπά καραγκιοζιλίκια και να πάτε να σκοτώνετε ρε, ορτύκια, τσίχλες και μπεκάτσες; Γιατί ρε μικροτσουτσουνάκο να σκοτώσεις το ορτύκι; Για να φας μήπως; Να επιβιώσεις; Μήπως για να πάρεις το δέρμα του να ντυθείς για να μην ψοφήσεις στον παγετώνα; Ή μήπως το κάνεις για να προστατέψεις τον καταυλισμό σου από τις νυχτερινές επιδρομές των άγριων, λυσσασμένων ορτυκιών; Όχι, όχι, όχι! Η μόνη ειλικρινής απάντηση που σε ένα παράλληλο σύμπαν που δεν θα ήσασταν κομπλεξικοί θα δίνατε είναι «όχι, απλά τα έχουμε σκατώσει τόσο στη ζωή μας, έχουμε μειώσει τόσο τον εαυτό μας, που ο μόνος τρόπος να πάρουμε λίγη από την αυτοεκτίμηση μας πίσω είναι να κρυβόμαστε στις φυλλωσ(ι)ες και να παραφυλάμε τα ορτύκια...»

Έχω μιλήσει με κάνα δυο από αυτούς. Πιστεύουν ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί οικολόγοι γιατί κατά καιρούς, λέει, αφήνουν μεγάλο αριθμό ορτυκιών ελεύθερα ώστε να έχουν να κυνηγάνε μετά. Τι είδους σαδισμός είναι αυτός ρε μπουμπουκάκια; Ποσό άρρωστοι είσαστε; Τι είναι αυτο, ο πρόδρομος του Running Man; Έχετε μήπως σκεφτεί ότι θα βοηθούσε σχετικά την αύξηση του πληθυσμού των ορτυκιών αν σταματούσατε να τα πυροβολείτε σαν Βιετκόνγκ; Λένε ότι βοηθούν την ισορροπία του οικοσυστήματος. Πως ακριβώς; Σκοτώνοντας μπεκάτσες; Είναι απειλή οι μπεκάτσες; Και αν είναι, ποιοι είστε εσείς; Η φύση και επεμβαίνετε όποτε εσείς γουστάρετε; Η φύση ήταν σε πολύ καλύτερη ισορροπία πριν πατήσει το πόδι του ο άνθρωπος και το να κατεβάζουμε τρυγόνια, φωτογραφίζοντας τα και γεμίζοντας τα δάση κάλυκες, σε καμιά περίπτωση δεν βοηθάει την προστασία του περιβάλλοντος.
Άλλα ας το δούμε και σε προσωπικό επίπεδο. Τι παιδιά μεγαλώνετε; Τι τους διδάσκετε; Ότι με τον τσαμπουκά και την καφρίλα, ετσιθελικά, εισβάλετε σε ένα οικοσύστημα που υπήρχε χρόνια πριν από εσάς και εξολοθρεύετε ολόκληρους πληθυσμούς ζώων «για την πλάκα σας»; Και μετά; Την υποκρισία, με το να λέτε στους άλλους ότι είσαστε οικολόγοι; Ότι το να παίρνεις μια ζωή όχι μόνο έχει πλάκα άλλα είναι και κάτι για το οποίο καμαρώνετε; Περιμένετε μετά από αυτά να στεναχωρηθώ όταν ακούσω στις ειδήσεις «αδέρφια πυροβολήθηκαν με την κυνηγετική καραμπίνα του πατέρα τους»;
Και το πιο γελοίο όλων είναι το γεγονός ότι έχουν το θάρρος και το θράσος να αυτοαποκαλούνται και "αθλητές" !!!!!!!!!! Να δούμε τι άλλα αστροπελεκοειδή θα ακούσουν τα αυτάκια μας...!! Φυσικά σε ένα άθλημα βασική προϋπόθεση είναι η συγκατάθεση όλων των συμμετεχόντων: τον εν λόγω κότσυφα, και γενικότερα όλους τους κότσυφες και βέβαια όλα τα άτυχα πετούμενα αυτού του ντουνιά δεν τα ρώτησε κανείς αν θέλουν να συμμετέχουν στην "άθληση"(!) των ελεεινών τυφεκιοφόρων...
Το κυνήγι πέρα από το ότι είναι μια ολότελα αντι-οικολογική -από κάθε άποψη- διαδικασία, για τους κάτωθι λόγους,
- είναι υπεύθυνη για την βάρβαρη εξόντωση και συστηματική εξαφάνιση δεκάδων ειδών πουλιών και ζώων,
- έχει αποφέρει την διατάραξη της δυναμικής ισορροπίας των τροφικών αλυσίδων και ως εκ τούτου υπερπληθυσμό διαφόρων ειδών (τρωκτικών κυρίως) ..
- γιατί οι τυφεκιοφόροι είναι οι κύριοι "σκουπιδοποιοί" της Φύσης μας καθώς την μολύνουν και την γεμίζουν σκουπίδια με τους δεκάδες-εκατοντάδες τόνους μολυβιού και πλαστικού που περιέχουν τα φυσίγγια τους,
- γιατί ευθύνονται άμεσα και έμμεσα για πολλές από τις πυρκαγιές που καταστρέφουν τα μοναδικά δάση μας,
- γιατί καλλιεργεί τη βία στη φύση και στη ζωή εκπαιδεύοντας τα πιο άγρια ένστικτα που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος...

Πέρα λοιπόν από τους παραπάνω λόγους που είναι οικολογικά ανήθικοι, από κοινωνική και οικονομική - και εν τέλει στυγνή "κρεαταγορική" σκοπιά, είναι μια πράξη ΚΛΟΠΗΣ καθώς τα χρήματα που εισπράττει το κράτος από τους τυφεκιοφόρους (τους "νόμιμους" τουλάχιστον, για τα τέλη αδειών) είναι δυσανάλογα λιγότερα ως προς το κόστος του κρέατος των ζώων που θανατώνονται αναφορικά με την αγορά κρέατος... και χώρια τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται για τις εισαγωγές κυνηγετικών ειδών...
Και αν μη τι άλλο πέρα, από το ότι είναι καθαρή κλεψιά εις βάρος όλων μας, είναι μια πράξη ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ γιατί η ελληνική χλωρίδα και πανίδα ανήκει σε όλους τους Έλληνες οι οποίοι φυσικά, δεν ρωτηθήκαμε ποτέ και με κανένα τρόπο εάν εγκρίνουμε να ασελγούν οι τυφεκιοφόροι πάνω στην ελληνική Φύση, οι οποίοι συνιστούν μειοψηφία... το 4-5% του συνολικού πληθυσμού μας (400.000 περίπου)!!!
Φυσικά, ψυχιατρικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι φωτογραφίες που βγαίνουν έπειτα χαμογελαστοί και περήφανοι δίπλα στα νεκρά θηράματά τους... τα οποία σκότωσαν άσχετα με το αν επρόκειτο για το αρσενικό της αγέλης ή για ένα θηλυκό που κυοφορούσε ή μεγάλωνε τα μικρά του... δεν έχει καμία σημασία άλλωστε, θα αποτελέσει είτε ένα έδεσμα φυσικά πολυτέλειας και όχι επιβίωσης ή μπορεί να καταλήξει και στα σκουπίδια κιόλας... ενώ στην Φύση, ποτέ δεν καταλήγει τίποτε στα "σκουπίδια"...
Χρειάζεται περισσότερη τόλμη για να αφήσεις κάποιον να ζήσει, από όση "τόλμη" χρειάζεται για να τον σκοτώσεις...

(Άγνωστος)

Εμείς να διευκρινίσουμε ότι η πανίδα δεν ανήκει ούτε στους Έλληνες, ούτε σε κανένα άλλο λαό, παρά μόνο στον εαυτό της!

Αίγινα, Αύγουστος του 2009

Από τα δεκάξι μου χρόνια σχεδόν κάθε καλοκαίρι βρίσκομαι στην Αίγινα, μου αρέσει να κολυμπώ στ΄ ασημένια νερά του αυγουστιάτικου φεγγαριού, να θαυμάζω το όμορφο ηλιοβασίλεμα και το ρόδινο λυκόφως. Μένω στο σπίτι του θείου μου του Λέανδρου, γνωστού κυνηγού του τόπου κι όπως ομολογούν ακόμη οι γείτονές του,κυνηγοί κι αυτοί, ήταν γεννημένος κυνηγός.

Η Αίγινα είναι η πατρίδα του Αχιλλέα και του Αίαντα, ηρώων του Τρωικού πολέμου, αλλά και των Μυρμιδόνων. Το σπίτι μου βρίσκεται στα Βροχεία. Στις παρυφές του λόφου των Βροχείων που γειτνιάζουν με τη θάλασσα βρέθηκαν δύο σαρκοφάγοι, η μία φαίνεται από το δρόμο και η άλλη βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο. Η περιοχή χαρακτηρίστηκε αρχαιολογικός χώρος και για χρόνια προσπαθούσε να την καταβροχθίσει η οικιστική ανάπτυξη. Όμως με το μαγικό τρόπο που όλα αλλάζουν στην Ελλάδα, εν μία νυκτί, φέτος ξεφύτρωσαν τρεις πετρόχτιστες μεζονέτες, πουλημένες ήδη και έπονται κι άλλες. Σ΄αυτό το χώρο υπάρχει και το μονοπάτι από το οποίο, εδώ και χρόνια, κατέβαιναν οι κάτοικοι των Βροχείων στη θάλασσα. Ο εργολάβος, για να μάς χρυσώσει το χάπι, μας είπε ότι δεν πρόκειται να το κλείσει αλλά πως θα μας το φτιάξει και καλύτερο...

Οι ψαράδες της περιοχής μας λένε ότι στο λόφο μας οι πειρατές έθαβαν τους νεκρούς τους. Άλλα ακούσματα θέλουν το λόφο μας τόπο ταφής των Μυρμιδόνων. Κατά τη μυθολογία όταν ο Αιακός ,υιός του Δία και της Αίγινας,κόρης του Ασωπού, παραπονέθηκε στον πατέρα του ότι το νησί, που άλλοτε ονομαζόταν Οινώνη, δεν είχε κατοίκους ο Δίας μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια του νησιού σε ανθρώπους που ονομάστηκαν Μυρμιδόνες. Ο Αιακός απόκτησε 3 παιδιά,τον Πηλέα,τον Τελαμώνα και το Φώκο. Από ζηλοφθονία ο Πηλέας και ο Τελαμώνας σκότωσαν τον ετεροθαλή αδελφό τους τον Φώκο κι έφυγαν από το νησί. Ο Πηλέας είναι πατέρας του Αχιλλέα και ο Τελαμώνας του Αίαντα.

Ο πρώτος γείτονας που συνάντησα φτάνοντας στην Αίγινα ήταν ο τροχονόμος,κατά τ΄όνομα πλέον γιατί πριν πολλά χρόνια πήγε να κυνηγήσει σ΄ένα χωράφι κι ο ιδιοκτήτης του χωραφιού τον γέμισε σκάγια. Δεν έχασε τη ζωή του,έχασε όμως τη δουλειά του,γιατί ως όργανο της τάξης συνελήφθη σε λαθροκυνήγι. Σ΄ ένα συμφωνούν όλοι, η πολιτεία, οι κυνηγοί και οι οικολογικές οργανώσεις (αν και οι οικολόγοι,οι περισσότεροι τουλάχιστον, τάσσονται κατά του κυνηγιού) στην πάταξη της λαθροθηρίας και όχι στην πάταξη όπως θάπρεπε του ίδιου του κυνηγιού που διεξάγεται πλέον ,στον 21ο αιώνα, όχι ως συλλογή τροφής αλλά ως ψυχαγωγία.

Το κυνήγι είναι ένα μεγάλο πάθος, το βίωνα κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα,καθισμένη δίπλα στο θείο μου, στη βεράντα του μικρού μας σπιτιού, αγναντεύοντας τη θάλασσα,έχοντας ακουμπισμένη στα πόδια μου τη Τζένη,το κυνηγόσκυλο του θείου μου,ένα αγγλικό σέτερ, ενώ τον άκουγα να διηγείται μ΄ένα ηδονικό πάθος τις κυνηγετικές του περιπέτειες,με κορύφωση την ώρα που στόχευε και πετύχαινε το στόχο του.. «Μπαμ! πάρτο κάτω... Μπαμ! πάρτο κάτω... Μπαμ! πάρτο κάτω... Τρέχα Τζένη φέρτο... Μπράβο Τζένη!». Της Τζένης τίποτα δεν της ξέφευγε,κανένα πουλί, ήταν όπως έλεγαν οι φίλοι του οι κυνηγοί ένα καλό πουλόσκυλο. Η καληνύχτα του ήταν -ευχή και κατάρα σου δίνω ανιψιά μου,όταν πεθάνω να με θάψεις στη Μαύρη,κυνηγότοπος τότε,σήμερα νεκροταφείο και οικισμός, ν΄ακούω τις τουφεκιές των κυνηγών και ν΄αγαλιάζεται η ψυχή μου! Πέθανε το Μάιο του 1973, στην Αθήνα και τάφηκε στη Μαύρη. Οι φίλοι του,γέροι πια, ακόμα τον θυμούνται. Έχουν περάσει τα ογδόντα και δεν κυνηγούν, παραπονούνται όμως ότι δεν υπάρχουν πια πουλιά, όλα τα κυνηγοτόπια χάθηκαν!

Ο Αύγουστος είναι ένας ολέθριος μήνας. Παίρνουν φωτιά τα δάση και τα όπλα των κυνηγών και αφανίζουν τη ζωή. Έτσι και φέτος η πύρινη λαίλαπα δε μας ξέχασε,χάθηκαν γύρω στα 250.000 στρέμματα ζωής και το κυνήγι καλά κρατεί...

Ο ήλιος της Αίγινας,τις τελευταίες αυτές πύρινες μέρες έτρεχε να ξεφύγει από τα σύννεφα της φωτιάς που ολημερίς τον κυνηγούσαν. Έδυε τρομαγμένος αφήνοντας πίσω του ένα σταχτορόδινο θλιμμένο λυκόφως γεμάτο αποκαΐδια που έσβηνε γρήγορα κι αυτό και με άφηνε μόνη στα μαύρα σκοτάδια και στις σκέψεις μου. Άραγε θα γυρίσει ο ήλιος ποτέ ή θ΄ ανακράζουμε πάντα μέσα από τις στάχτες μας καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο τόπος δε θ'αλλάξει ποτέ, καληνύχτα!

Ρόζα Μηνακούλη

Αστικός Δρυμός Αττικής

Tου Μπάμπη Παπαδημητρiου

Οι αλήθειες και οι αποφάσεις που αποφεύγουμε είναι, κατά κανόνα, εκείνες που θα μπορούσαν να αλλάξουν κάπως κάποια απ’ όσα στραβά τυραννούν τον τόπο μας. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα χρειαζόμουν άλλο επιχείρημα από το γεγονός ότι αυτά ακριβώς είναι που συστηματικά αποφεύγουν οι πολιτικοί μας, για τον εξοργιστικά «απλό» λόγο: το πολιτικό κόστος. Αυτές οι γενικότερες αλήθειες επιβεβαιώνονται και μετά την πύρινη καταστροφή του μεγαλύτερου, μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, δασικού όγκου της Αττικής. Λίγοι δυστυχώς γνώριζαν -μέχρι να γίνει τόπος εγκλήματος- πως εκεί, πίσω από τον Μαραθώνα και μέχρι τον Κάλαμο, κρύβεται όσο πυκνό και άγριο δάσος είχε απομείνει εκτός των ορεινών όγκων.

Όμως, μετά τη μερική καταστροφή της Πάρνηθας το 2007, την απελπιστική συρρίκνωση του Πεντελικού δάσους (μαζί και ο Διόνυσος) από τις απανωτές πυρκαγιές και την επιθετικότατη οικοδόμηση, τον τραγικό περιορισμό της ανάσας που δίνει ο Υμηττός αλλά και την αδιαφορία για υποδομές πρόσβασης στον αγνοημένο Κιθαιρώνα, η Αττική πρέπει να ενταχθεί σε ειδικό καθεστώς διαχείρισης. Μετά και την καταστροφή της βορειοανατολικής «αρβανίτικης» (και αυτής) περιοχής, η κυβέρνηση οφείλει να ζητήσει από το Κοινοβούλιο τη θέσπιση έκτακτης και χρονικώς προσδιορισμένης προστασίας υπό νέους όρους. Είναι προφανές ότι το Χωροταξικό της Αττικής πρέπει να ανασυνταχθεί και, σε σύντομο χρονικό διάστημα, με ευθύνη της Ειδικής Επιτροπής Περιβάλλοντος να επανασχεδιασθεί ο Δασικός Χάρτης της Αττικής

Όμως, οι απλοί κανόνες είναι εκείνοι που φέρνουν αποτέλεσμα. Πρέπει να διαχωρίσουμε ταχύτατα τις περιοχές που θα αναγορευθούν σε Αστικό Δρυμό και στις οποίες δεν θα επιτραπεί καμία άλλη δραστηριότητα, πλην ελαχίστων περιπτώσεων κοινής ωφελείας υψηλής προτεραιότητας, για τις οποίες θα υπάρξει χρονικός ορίζοντας επανεξέτασης της σκοπιμότητάς τους. Οι ιδιωτικές διεκδικήσεις να αντιμετωπιστούν με ειδικό νόμο προκειμένου όλες αυτές οι εκτάσεις να επανέλθουν στο καθεστώς της δημόσιας περιουσίας. Το κράτος μπορεί να αγοράσει (οι τρέχουσες τιμές είναι χαμηλές) ή/και να ανταλλάξει. Η Εκκλησία οφείλει να πράξει το ίδιο με τα μοναστηριακά και άλλα κομμάτια γης που κατέχει.

Στην ίδια κατεύθυνση, είναι απαραίτητο να απαγορευθεί η «ελεύθερη» κτηνοτροφία σε ολόκληρη την Αττική. Οι κτηνοτρόφοι αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του δάσους. Τα ζώα χρειάζονται βοσκοτόπια και λιβάδια ό,τι δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από τη σκιά των δέντρων. Τα ζώα «λατρεύουν» το φρέσκο πράσινο που αναγγέλλει τη φυσική αναγέννηση των δασών αλλά και το φυτεμένο πράσινο δεντράκι εκεί που θα επιχειρηθεί η τεχνητή αναδάσωση. Οι δήθεν έλεγχοι και οι δήθεν περιορισμοί δεν έχουν το θετικό αποτέλεσμα που τόσο επείγει.

Είναι εξίσου αυτονόητο ότι πρέπει να απαγορευθεί πλήρως το κυνήγι για τα δέκα επόμενα χρόνια τουλάχιστον, όχι μόνον σε όλη την Αττική, όπως προσωρινά έκανε το υπουργείο Γεωργίας, αλλά και στους όμορους νομούς (Εύβοιας, Βοιωτίας, Κορινθίας και Κυκλάδων). Παραλλήλως, η πολιτεία και οι τοπικές «κοινωνίες» οφείλουν να αναλάβουν το κόστος και όσες άλλες υποχρεώσεις απαιτεί η επιστροφή της πανίδας. Όταν λέμε ότι ο νόμος επιβάλλει πως «το δάσος θα ξαναγίνει δάσος», είναι λογικό να αντιλαμβανόμαστε ότι η προστασία και η αναγέννηση δεν περιορίζονται στο «πράσινο», αλλά σε ολόκληρο τον κύκλο της ζωής που περιλαμβάνει ένας αυστηρά προστατευμένος χώρος περιβάλλοντος υψηλής ποιότητας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_181_28/08/2009_327184