Tέλος Κυνηγετικής Περιόδου 2009-2010, είθε για πάντα!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
25 Φεβρουαρίου 2010

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει,
Καλοκαίρι θα μυρίσει,
Μα σαν τύχει και θυμώσει,
Το κυνήγι θ’αφανίσει...

Ακόμα μια κυνηγετική περίοδος πλησιάζει στο τέλος της αφήνοντας πίσω της μια πανίδα λαβωμένη, διαμελισμένη, πανικοβλημένη.

Κι ενώ θα έπρεπε τουλάχιστον να προβληματιζόμαστε γιατί αφήνουμε να διαιωνίζεται κάτι τέτοιο, εξετάζοντας, για παράδειγμα, αν έχουμε κανένα λάθος στο DNA μας ή αν κάνουμε κακή χρήση των δικαιωμάτων μας και της ελευθερίας μας, εμείς ασχολούμαστε με το πως θα ελέγξουμε και θα ρυθμίσουμε το κυνήγι, βαφτίζοντας τους εαυτούς μας διαχειριστές της φύσης.

Ο ΠΟΦΥΖΩ πιστεύει ότι το κυνήγι ούτε να ελεγχθεί μπορεί, ούτε και να ρυθμιστεί, παρά μόνο να σταματήσει. Δε θεωρούμε ότι οποιαδήποτε μελέτη, όσο επιστημονική κι αν είναι, είναι αρκετή για να προστατέψει τη ζωή των ζώων που τόσο άδικα χάνονται από τα δάση, για χάρη γούστου και για το κέφι μιας μειοψηφίας ανθρώπων που ηδονίζονται να σκορπάνε το θάνατο. Διότι σύμφωνα και με τους ίδιους τους κυνηγούς, το κυνήγι είναι μια κατ’εξοχήν ψυχαγωγική και αθλητική δραστηριότητα που επιδαψιλεύει το θάνατο σε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, ενώ στις υπόλοιπες τον τρόμο και τον πανικό.

Με δεδομένο, λοιπόν, μόνο και μόνο το γεγονός ότι το κυνήγι σήμερα από τροφοσυλλεκτική δραστηριότητα του παρελθόντος, κατάντησε φονική μηχανή κι ότι με εφ’όπλου λόγχης, όχι μόνο δεν προστατεύει το περιβάλλον, αλλά και το αφανίζει συστηματικά, ζητάμε τον καθολικό τερματισμό του.

Ζητάμε από την πολιτεία που μέχρι τώρα νόμιμα και συνταγματικά έχει κατοχυρώσει αυτή την ανήθικη και ανώφελη πρακτική, να προστατέψει επιτέλους την πανίδα του τόπου μας που χρόνο με το χρόνο εξαφανίζεται από τα δάση, προς τέρψη και ευχαρίστηση μερικών χιλιάδων τουφεκιοφόρων πολιτών.

Και είναι απορρίας άξιο που επικαλείται η πολιτεία μας την επιστημοσύνη για να δώσει το πράσινο φως στους κυνηγούς να σκοτώνουν ελεύθερα! Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι ούτε οι ρυθμιστικές, ούτε και οι θηροφύλακες μπορούν να ελέγξουν, πόσω μάλλον να σταματήσουν, τους εκατοντάδες χιλιάδες κυνηγούς που κάθε χρόνο οργιάζουν λεηλατώντας στην κυριολεξία τη φύση.

Ελεγχόμενο και «επιστημονικά» τεκμηριωμένο κυνήγι, ΚΑΖ, ΙΒΑ, ΖΕΠ και ΚΥΑ, όλα σημαίνουν ότι κάποιοι αποφασίζουν ποια είδη, σε ποιες περιοχές, πότε και πόσα ζώα και πτηνά επιτρέπεται να σκοτωθούν, ώστε να μη διασαλευτεί η βιοποικιλότητα της άγριας ζωής. Με άλλα λόγια, γινόμαστε συνένοχοι σε ένα επαναλαμβανόμενο έγκλημα, και εκείνο που μας απασχολεί είναι αν θα υπάρχει αειφορία για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να εγκληματούμε εσαεί.

Ο κύριος Πρωθυπουργός μας υποσχέθηκε «πράσινη ανάπτυξη». Αν πραγματικά το εννοούσε, και δεν ήταν κι αυτό άλλη μια προεκλογική Θα-σολογία, τότε πρέπει να θεσμοθετήσει την άμεση και οριστική παύση του κυνηγιού, για να πάρει μια βαθιά ανάσα η πανίδα μας και να μπορέσει να αναπτυχθεί όπως εκείνη ξέρει σύμφωνα με τους σοφούς μηχανισμούς της.

Αντιλαμβανόμαστε τις πολιτικές και οικονομικές πιέσεις που δέχεται το αρμόδιο υπουργείο από μια μερίδα πολιτών, καθώς και το σημαντικό οικονομικό όφελος που καρπούται η πολιτεία από το κυνήγι. Όμως, αν σκεφτόμαστε αποκλειστικά βάσει οικονομικών συμφερόντων, τότε ακόμη θα είχαμε σκλάβους για εκμετάλλευση, ενώ δεν θα είχαμε κανένα ηθικό φραγμό να δικαιολογήσουμε και τα εμπόρια ναρκωτικών και λευκής σαρκός.

Αν το κενό που θα αφήσει η κατάργηση του κυνηγιού στους αμύντορές του είναι μεγάλο, εμείς προτείνουμε να τους δοθούν κίνητρα και να τους ανατεθούν συγκεκριμένοι ρόλοι, ώστε να αντικαταστήσουν το κυνήγι με άλλες δραστηριότητες φιλικές με τη φύση και τη ζωή, όπως είναι η δασοπροστασία, η πυροφύλαξη, η προστασία της ζωής (αντί η θανάτωσή της), η δενδροφύτευση, ο καθαρισμός δασικών περιοχών κλπ. Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο τα πουλιά θα αρχίσουν να κελαηδούν πάλι – γιατί αυτή τη στιγμή έχουν βουβαθεί από τον τρόμο τους – αλλά και οι κυνηγοί θα αποκτήσουν μια υγιή πλέον αγάπη και σχέση με τη φύση, από αρρωστημένη που έχουν τώρα. Οι δε υπόλοιποι επαρχιώτες επαγγελματίες (ταβερνιάρηδες, ξενοδόχοι, βενζινοπώλες, κλπ) που τώρα βιοπορίζονται και από τους κυνηγούς, δεν θα χρειαστεί να χάσουν την πελατεία τους. Με λίγα λόγια, το μόνο που θα εξαφανιστεί από το τοπίο, θα είναι τα όπλα. Οι μόνοι επαγγελματίες που θα χρειαστεί να αλλάξουν εμπόρευμα ή επάγγελμα, θα είναι οι έμποροι όπλων. Ακούγεται πολύ ηδονικό ή ουτοπικό; Ποιος όμως ορίζει τι είναι εφικτό και τι ουτοπικό, άλλος από εμάς τους ίδιους;

Λύσεις υπάρχουν πολλές, αρκεί να ξεφύγουμε λίγο από τα στενά όρια του ανθρωποκεντρισμού μας και να δούμε ότι σε μια πραγματική δημοκρατία, όλοι μπορούμε να χωρέσουμε: και οι άνθρωποι και τα ζώα. Δεν χρειάζεται να είναι ή αυτά ή εμείς. Όσο για τα περιβαλλοντικά οφέλη, αυτά θα είναι πάμπολλα.

Επί του παρόντος ευχόμαστε να υπογραφεί η νέα ΚΥΑ, ώστε αρχής γενομένης με τις ΖΕΠ, να κυρηχθεί όλη η Ελλάδα σύντομα Ζώνη Ειδικής Προστασίας (Ελεύθερης Κυνηγιού).

Αν είναι να μιλήσουμε για το κυνήγι, ας μιλήσουμε για την οριστική παύση του. Διαφορετικά να μη μιλήσουμε καθόλου. Γιατί δεν υπάρχει αειφορικό κυνήγι, παρά μόνο αειφορικός θάνατος. Δεν υπάρχει ορθολογικό κυνήγι, παρά μόνο ανορθολογικός θάνατος.

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ!

Κυνήγι στο Εθνικό Πάρκο στο Δέλτα του Έβρου

Το ΣτΕ επέτρεψε το κυνήγι στο Δέλτα του Έβρου

19/2/2010

Το «πράσινο φως» έδωσε ο πρόεδρος του Ε’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας Κ. Μενουδάκος για να ξεκινήσει το κυνήγι στο Δέλτα του Έβρου ποταμού μέχρι το τέλος της τρέχουσας κυνηγετικής περιόδου που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου 2010.

Ο κ. Μενουδάκος ανακάλεσε την απόφαση του δασάρχη Αλεξανδρούπολης με την οποία είχε απαγορευθεί η θήρα την κυνηγετική περίοδο 2009-2010 (20.8.2009 - 28.2.2010) στο Δέλτα του Έβρου.

Ανάλογη απαγορευτική απόφαση είχε εκδοθεί και κατά την προηγούμενη κυνηγετική περίοδο. Η απαγόρευση της θήρας έγινε, καθώς η χερσαία και θαλάσσια περιοχή των υγρότοπων του Δέλτα στις εκβολές του Έβρου έχουν χαρακτηριστεί ως Εθνικό Πάρκο.

Όμως, το ΣτΕ το περασμένο έτος είχε κρίνει ότι παράνομα η περιοχή των Δέλτα έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Πάρκο με υπουργική απόφαση και όχι με Προεδρικό Διάταγμα όπως απαιτεί το Σύνταγμα και η νομοθεσία.

Εν συνεχεία το δασαρχείο Αλεξανδρούπολης δεν ανακάλεσε την απαγόρευση κυνηγιού στο Δέλτα, αλλά αντίθετα ενημέρωσε ότι ισχύει η απαγόρευση θήρας. Μάλιστα το δασαρχείο στις 5.1.2010 εξέδωσε νέα απαγορευτική απόφαση με ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο με την προηγούμενη απόφασή του.

Κατόπιν αυτών το ΣτΕ ανακάλεσε για λίγες μέρες την απαγόρευση της θήρας στο Δέλτα. Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο είχαν προσφύγει ο Κυνηγετικός Σύλλογος Αλεξανδρούπολης και η ΣΤ' Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας Θράκης.

http://www.paseges.gr/portal/cl/tn/Hunting_Fishing/co/84212d46-8873-4299-9966-5835eed9cda9

Η Νέα Ηθική

Του Howard Moore

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο «The New Ethics»

το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Λονδίνο το 1907.

Οι κάτοικοι της γης δεσμεύονται ο ένας στον άλλο από τους δεσμούς και τις υποχρεώσεις μιας κοινής συγγένειας. Ο άνθρωπος είναι απλά ένα πλάσμα ανάμεσα σε μια σειρά αισθανόμενων πλασμάτων, που διαφέρουν σε βαθμό αλλά όχι σε είδος, από τα πλάσματα κάτω, πάνω και γύρω από αυτόν. Ο Μεγάλος Νόμος – ΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ – είναι ένας κανόνας εφαρμόσιμος όχι μόνο για Άριους, αλλά για όλους τους ανθρώπους· και όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά για όλα τα πλάσματα. Υπάρχει η ίδια υποχρέωση για κάποιον να ενεργήσει προς έναν Γερμανό, έναν Ιάπωνα, ή έναν Φιλιππινέζο, όπως ενεργεί προς τον εαυτό του, όπως πρέπει να ενεργεί με τον ίδιο τρόπο προς Αμερικανούς ή Άγγλους· και, επιπλέον, υπάρχει ο ίδιος λόγος για κάποιον να λειτουργήσει κατ’ αυτό τον τρόπο προς τα άλογα, τις γάτες, τα σκυλιά, τα πουλιά, τα ψάρια, όπως πρέπει να ενεργήσει προς τους ανθρώπους. Ο περιορισμός της εφαρμογής αυτής της συμπεριλαμβάνουσας-τα-πάντα εντολής στα ανθρώπινα είδη είναι μια πρακτική που υπαγορεύεται απλώς από τον ανθρώπινο εγωισμό και τοπικισμό. Ο περιορισμός γίνεται, όχι επειδή είμαστε λογικοί, αλλά επειδή είμαστε μικροπρεπείς.

Πώς θα ήταν για κάποια άλλη ευδιάκριτη ομάδα κατοίκων ενός κόσμου, να αποκοπεί ηθικά από τους υπόλοιπους, παρατηρώντας στη συμπεριφορά τους του ενός προς τον άλλο το ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΜΟ της κοινωνικής ευπρέπειας, αλλά αγνοώντας αυτό τον νόμο στη συμπεριφορά τους προς άλλους, και ενεργώντας προς όλους τους άλλους, αν και αυτοί οι άλλοι ήταν όπως και εκείνοι από κάθε ουσιαστική άποψη, σαν να μην έχουν κανένα από τα συνηθισμένα δικαιώματα και ευαισθησίες μιας κοινής συνείδησης; Είναι πιθανό ότι οι άνθρωποι θα αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες στο να δουν σαφώς την αβασιμότητα μιας τέτοιας τοποθέτησης; Κι όμως θα ήταν εξίσου λογικό για οποιαδήποτε άλλη ομάδα ζώων να το κάνει αυτό, όπως είναι και για τους ανθρώπους. Οι φιλοσοφίες αυτού του κόσμου έχουν όλες πλαισιωθεί από, και προέλθει από τη σκοπιά του, ενός ενιαίου είδους, και ακόμα ρυθμίζονται και διατηρούνται προς όφελος αυτού του είδους. Ποια έντομα! Το εύρος της ανθρώπινης συμπόνοιας και κατανόησης είναι η καθολικότητα των τριζονιών που δεν βλέπουν ποτέ πέρα από τους διαχωριστικούς φράχτες που δέσμευσαν το μικρό λιβάδι στο οποίο τραγουδούν για όλη τους τη ζωή.

Η ηθική πρακτική και η κατανόηση είναι παντού φυλετικές και ανταγωνιστικές. Έχουν κληρονομηθεί, δεν ήταν αποτέλεσμα λόγου. Μας έχουν μεταβιβαστεί, δεν έχουν δημιουργηθεί από εμάς. Έχουν έρθει σχεδόν ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής συνθήκης των πραγμάτων στη μέση της οποίας και σύμφωνα με την οποία η ζωή έχει αναπτυχθεί στη γη.

Η ιδανική σύλληψη της κοινωνικής υποχρέωσης είναι μεγαλύτερη από την οικογένεια και τους φίλους, μεγαλύτερη από την πόλη και το κράτος στα οποία τυγχάνει να γεννιέται και να μεγαλώνει κάποιος, μεγαλύτερη από τα είδη, μεγαλύτερη ακόμα και από τον ιδιαίτερο κόσμο του οποίου κάποιος είναι ένοικος. Δεν υπάρχουν ξένοι πουθενά, ούτε καν στην κόλαση, για το πλάσμα που είναι ηθικά τόσο μεγάλος όσο οφείλει να είναι – μόνο αδέλφια. Η καθολική καρδιά βγαίνει στην τρυφερότητα πέρα από όλα τα όρια σχήματος και χρώματος και αρχιτεκτονικής και ατυχήματος της γέννησης – και βρίσκεται σε κάθε μέρος όπου ριγεί μια ζωντανή ψυχή. Ο Μεγάλος Νόμος αφορά την ίαση και την παρηγοριά όλων. Η ηθική υποχρέωση είναι τόσο εκτενής όσο η δύναμη της αίσθησης. […]

Ο άνθρωπος έχει καθορίσει τον εαυτό του ως το «πρότυπο της δημιουργίας».

Αυτό είναι μια υπερεκτίμηση. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα πρότυπο ζώο περισσότερο από όσο είναι το σύμπαν ένα πρότυπο σύμπαν. Και οι δύο είναι εξίσου μη πρότυπα, όπως θα έπρεπε να γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει δυνατότητες κατανόησης που υπερβαίνουν τις αντίστοιχες ενός βρέφους.

Ο άνθρωπος είναι φανατικός, και στο πως αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και στην εκτίμησή του για την ανάλογη σπουδαιότητα του εαυτού του και των άλλων, είναι αληθινός στις αδυναμίες του είδους του. Αλλά, παραλείποντας συνολικά το ζήτημα του εάν ο άνθρωπος είναι το αριστούργημα του σύμπαντος ή όχι, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε με τέλεια εμπιστοσύνη, και χωρίς φόβο αντίφασης, ότι εάν ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του σύμπαντος, το σύμπαν είναι για κλάματα.

Η μεταχείριση του ανθρώπου προς τους συνανθρώπους του, και ειδικά η συμπεριφορά του προς τις μορφές ζωής που διαφέρουν ανατομικά από αυτόν, είναι τέτοια ώστε να τον χαρακτηρίζει ως οτιδήποτε εκτός από ιδανικό ζώο – σε οποιαδήποτε περίπτωση εκτός από την ψυχολογία των καπηλευτών, κάθε βαθμού.

Τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν υπάρξει αρκετά τολμηρά και πολύ αφοσιωμένα το ένα στο άλλο για να εξελιχθούν στον κυρίαρχο της γης· αλλά αντί να αναγνωρίσουν τις ευθύνες τους και να μετατρέψουν τους εαυτούς τους σε διδάσκαλους για τις κατατροπωμένες φυλές, όπως θα έκανε μια ιδανική φυλή, έχουν γίνει οι χασάπηδες της οικουμένης. Αντί να γίνουν τα μοντέλα και οι διδάσκαλοι του κόσμου τον οποίο έχουν προσπεράσει, και να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τις ελαττωματικές φύσεις, και να καθοδηγήσουν τα δύστροπα πόδια αυτών με τη βοήθεια των οποίων έχουν ανυψωθεί προς τη διάκριση, έχουν γίνει κολοσσιαίοι σχολαστικιστές, ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως τους χαϊδεμένους και τους ξεχωριστούς της δημιουργίας, και διδάσκουν μεταξύ τους ότι οι άλλες φυλές είναι απλώς πράγματα για να γεμίζουν τα λιβάδια και τα χόμπι τους. Κηρύσσουν ότι αυτή είναι η ιδανική σχέση για τα κοντινά τους πλάσματα για να δρουν το ένα απέναντι στο άλλο, με τον τρόπο που ο ίδιος ο άνθρωπος θα επιθυμούσε να ενεργούν οι άλλοι προς αυτόν. Αυτό το ιδανικό της κοινωνικής ορθότητας ανακαλύφθηκε δύο ή τρεις χιλιάδες χρόνια πριν, και διδάσκεται από τους σοφούς του είδους από τότε. Αλλά στην εφαρμογή αυτού του κανόνα τα ανθρώπινα πλάσματα τον περιορίζουν υποκριτικά στα μέλη του είδους τους. Κανένας μη άνθρωπος δεν είναι αρκετά αθώος, ή αρκετά ευαίσθητος, ευφυής, ή όμορφος, για να απαλλαχτεί από τα πιο τρομακτικά λάθη, εάν με αυτά τα λάθη η ανθρώπινη άνεση, περιέργεια, ή ο ελεύθερος χρόνος εξυπηρετούνται με κάποιο τρόπο. Η ευτυχία μας, και αυτή του είδους μας, υποτίθεται πως είναι τόσο προεξέχουσα που θυσιάζουμε χωρίς διστακτικότητα τα πιο ιερά ενδιαφέροντα των άλλων, με σκοπό να μπορούν τα δικά μας να μας παρέχονται άνετα. Ακόμη και για ένα δόντι ή ένα φτερό που θα φορεθεί για την ανθρώπινη ματαιοδοξία, δάση σβήνουν και κοινότητες ρυπαίνονται από τα πτώματα. Τα πανέμορφα πλάσματα που γεμίζουν τα άλση με το τραγούδι και τη νεανικότητα τους εξαναγκάζονται να ξαπλώσουν άψυχα και ατημέλητα μπροστά στην πρωτοκαθεδρία των ασυνείδητων ανόητων. […]

Κοιτάξτε τις σκηνές που συναντούμε στις μεγάλες πόλεις μας! Είναι επαρκείς για να τρομάξουν οποιαδήποτε ύπαρξη αρκετά ευαίσθητη στα βάσανα άλλων που θεωρείται εκπολιτισμένη κατά το ένα της πέμπτο. Ένας στρατός χασάπηδων που στέκονται στο αίμα βαθιά μέχρι τον αστράγαλο και βυθίζουν μεγάλα μαχαίρια, σε ζωντανά πλάσματα που σπαρταράνε και ουρλιάζουν· αβοήθητοι χοίροι που αιωρούνται από αυτούς που παύουν την ανάπτυξη τους με το αίμα τους να αναβλύζει από τις κομμένες τους καρωτίδες· ανυποψίαστα βόδια με τα έμπιστα μάτια τους να κοιτάζουν το τσεκούρι και μια στιγμή αργότερα είναι χτυπιούνται ξαπλωμένα κάτω από τον ανηλεή του ήχο· μια ατμόσφαιρα στο αέναο δουρβάνι με τα βογγητά και τις κραυγές αυτών που πεθαίνουν· οι δρόμοι γεμίζουν με απόμπευτες κηδείες· νεκρά σώματα κρέμονται από τους γάντζους της πώλησης ή βρίσκονται τεμαχισμένα στα αντίστοιχα σημεία· άνδρες και γυναίκες που πηγαίνουν για προσευχή και κήρυγμα, και κάθονται δύο ή τρεις φορές τη μέρα και εφορμούν στα πεταμένα υπολείμματα κάποιου φτωχού πλάσματος που σφαγιάστηκε για αυτούς από τα αναίσθητα χέρια κάποιου πληρωμένου μαχαιροβγάλτη – τέτοια είναι τα θεάματα σε όλους τους δρόμους μας και στους χώρους συγκέντρωσης ζώων, και τέτοια είναι τα εγκλήματα που διαπράττονται μέρα με τη μέρα από τους χριστιανούς κανιβάλους στον ανυπεράσπιστους άλαλους αυτού του κόσμου.

Ω, αυτοί οι σκοτωμοί, σκοτωμοί, σκοτωμοί – αυτή η απαίσια, ασταμάτητη, παγκόσμια σφαγή! Τι κόσμος! «Ιδανικός»; – και «τέλειος»; – και «πάνσοφος»; Σίγουρα – στις τίγρεις, στους κλέφτες και στους κοιμισμένους ανθρώπους· αλλά για όλους τους άλλους είναι απλά τερατώδης.

Δεν είμαστε τίποτα αλλά παρά άγριοι απατεώνες – αυτή είναι η ουσία εν ολίγοις – που στις ζωές που διάγουμε, η ανθρωπιά προς τους συνανθρώπους μας μπορεί να κυμαίνεται από το ένα δέκατο έως τα δύο τρίτα κόσμια, αλλά σχεδόν απολύτως άγριοι στη μεταχείρισή μας απέναντι στους μη ανθρώπους. Ένα πλάσμα που μπορεί να κοιτάζει τα σπαρακτικά γεγονότα που γεμίζουν τις πόλεις του αποκαλούμενου πολιτισμού μας χωρίς να κλαίει έχει μια ψυχολογία αρκετά γρανιτική ώστε να κοιτάει ασυγκίνητος μια κόλαση ψημένων ψυχών.

Μόνο οι χώροι συγκέντρωσης και σφαγής ζώων του Σικάγο τεμαχίζουν κάθε χρόνο 4.500.000 αρνιά, 5.500.000 βοοειδή, 450.000 μοσχαράκια και 10.000.000 γουρούνια – 20.500.000 ζωντανά πλάσματα το χρόνο, με ένα μέσο όρο πάνω από 100 το λεπτό κάθε μέρα δεκάωρης εργασίας!

Τι άλεσμα! Απλά σκέψου το! Εσύ που δυσκολεύεσαι να αντιληφθείς τη ζωτικότητα, και που μένεις κενός και ήρεμος στην παρουσία των φρικτών γεγονότων που κανονικά θα έπρεπε να σου ανακατεύουν τα σωθικά και να κάνουν τις πέτρες δίπλα στα πόδια σου να σηκωθούν, απλά θυμήσου, καθώς πηγαίνεις στα καθημερινά σου καθήκοντα, οπουδήποτε κι αν είσαι και οτιδήποτε κι αν κάνεις, κάθε φορά που χτυπάει το ρολόι, από ένα τσεκούρι συνθλίβονται τα κεφάλια 6.500 αθώων, ευφυών και ιδιαίτερα ευαίσθητων πλασμάτων, και οι λαιμοί τους κόβονται, και παλεύουν, και ανατριχιάζουν, και βλέπουν τον κόσμο να εξαφανίζεται από τα μάτια τους, εδώ σε αυτά τα άθεα οστεοφυλάκια. Και θυμήσου, επίσης, ότι αυτή η τρομερή σφαγή συνεχίζεται ξανά, και ξανά, και ξανά, μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο.

«Για ποιο λόγο;» Γιατί, μη μου πεις! Έτσι ώστε οι άνδρες και οι γυναίκες να μπορούν να προσευχηθούν για έλεος, και να κηρύξουν το Χρυσό Κανόνα, και να θρηνήσουν την αδικία, με τις κοιλιές τους γεμάτες αίμα!

Θα ήθελα να διατηρήσω σεβασμό για τη θρησκεία της παιδικής μου ηλικίας, αλλά όταν βλέπω αυτή τη θρησκεία να κοιτάζει με αδιαφορία, ακόμα και με ελαφρότητα, μια αιμορραγία τόσο μεγάλη όσο οι ήπειροι, και φρικτή ακόμα και για τους «ειδωλολάτρες» – και όχι μόνο να κλείνει της κλείνει το μάτι, αλλά να απολογείται γι’ αυτό, και επίσης υποβιβάζει αυτές τις λίγες χειραφετημένες ψυχές που προσπαθούν να τη σταματήσουν – δεν μπορώ παρά να νιώσω πως μια τέτοια πίστη δεν έχει καμία δίκαιη αξίωση όταν ζητάει την αφοσίωση σκεπτόμενων ανθρώπων. «Δεν σε ντροπιάζει» φώναζε ο «ειδωλολάτρης» Πλούταρχος το ξημέρωμα, «να ανακατεύεις αίμα και δολοφονία με τα ευεργετικά φρούτα της Φύσης; Άλλα σαρκοφάγα καλείτε άγρια και αιμοσταγή – λιοντάρια, τίγρεις και φίδια – κι όμως εσείς οι ίδιοι έρχεστε πίσω από αυτά στη βαρβαρότητα ανεξαρτήτου είδους». Οι άνδρες και οι γυναίκες που είναι συμμέτοχοι στην ευθύνη για τα κοινά εγκλήματα του πολιτισμού μας, θα ήταν καλύτερα να σταματήσουν να δίνουν χρήματα για τους ιεραποστόλους και να αρχίσουν με τους εαυτούς τους· γιατί διαπράττουν κάθε μέρα της ζωής τους μεγαλύτερα εγκλήματα από ότι οι λεγόμενοι ειδωλολάτρες τους οποίους προσπαθούν να «βάλουν στο σωστό δρόμο» ονειρεύτηκαν ποτέ. Οι θεοί ας δείξουν έλεος σε αυτό τον κόσμο αν πρέπει να συνεχίσουμε ες αεί όπως πορευόμασταν στο παρελθόν – μια παγκοσμιότητα υπερφίαλων εγκληματιών!

Λέγεται πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ένας συνεπής ανθρωπιστής, επειδή είναι απαραίτητο για αυτόν να εκμεταλλεύεται άλλους με διάφορους τρόπους προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του.

Αυτή είναι η πιο κοινή ένσταση. … Είναι η πιο κοινή επειδή είναι η πιο εγωιστική. Τόσο προεξέχων είναι ο εγωισμός στην ανθρώπινη ψυχολογία και στις φιλοσοφίες που έχουν αναπηδήσει από αυτή τη ψυχολογία, που οι πιο φυσικές και πειστικές ενστάσεις σε οποιαδήποτε πρόταση είναι αυτές που παρακινούνται από, και είναι ελκυστικές στα, εγωιστικά ένστικτα. Η ερώτηση που προκύπτει στο μυαλό του συνηθισμένου ανθρώπου όταν του προτείνεται μια αλλαγή στις ρυθμίσεις του κόσμου δεν είναι ποια θα είναι η επίδραση της αλλαγής στον κόσμο, αλλά ποια θα είναι η επίδρασή της σε αυτόν – σε αυτή την αξιοπρόσεκτη μονάδα του σύμπαντος που με τόση ζήλια απομονώθηκε από το υπόλοιπο δέρμα του. Ο άνθρωπος είναι τόσο καιρό εξοικειωμένος με το αδιαφιλονίκητο προνόμιο της λεηλασίας, και έχει τόσο πολύ και τόσο έξοχα φανταστεί τον εαυτό του να είναι ό,τι υπάρχει στον κόσμο, που μια πρόταση που αρνείται αυτό το προνόμιο, όσο δίκαιη κι αν μπορεί να είναι αυτή η πρόταση από μια αμερόληπτη οπτική, αμέσως ταξινομείται ως ισχυρισμός κάποιου αλλόκοτου, και υποτίθεται πως είναι αδιάψευστα προδιατεθειμένο όταν φαίνεται πως ανακατεύεται με την ανθρώπινη άνεση ή ευχαρίστηση.

Προστατέψτε τα Ζώα στον Έβρο από τις Πλημμύρες

Δελτίο Τύπου

Την έντονη ανησυχία τους εκφράζουν οι ζωοφιλικές οργανώσεις της χώρας, μετά τις καταστροφικές πλημμύρες και τη συνέχιση της κακοκαιρίας στην περιοχή του Έβρου, όπου η στάθμη του ποταμού στην περιοχή του Πυθίου έχει ξεπεράσει το σημείο συναγερμού με ορατό τον κίνδυνο να πνιγούν πολλά ζώα σε κτηνοτροφικές μονάδες. Σε περιοχές της Βουλγαρίας υπήρξαν έντονες χιονοπτώσεις, με αποτέλεσμα τα χιόνια που λιώνουν, να συγκεντρώνουν μεγάλες ποσότητες νερού στα φράγματα. Μέχρι στιγμής το νερό έχει συγκρατηθεί, αλλά, στις επόμενες μέρες, ίσως χρειαστεί να ανοιχτούν τα φράγματα για εκτόνωση.

Οι αρχές της περιοχής του Έβρου βρίσκονται σε ετοιμότητα και με ανακοινώσεις τους καλούν τον κόσμο να απομακρύνει από την περιοχή την περιουσία του, δηλαδή, μηχανήματα και ζώα.

Η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή Ζωοφιλικών Σωματείων καλεί το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και όλους τους τοπικούς αρμόδιους φορείς, να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα. Ιδιαίτερα, οι κτηνοτρόφοι της περιοχής οφείλουν να μεριμνήσουν, ώστε να απομακρυνθούν εγκαίρως όλα τα ζώα, για να μην επαναληφθούν τα τραγικά γεγονότα των πλημμυρών του 2006, όπου πολλά ζώα πνίγηκαν κλεισμένα στα μαντριά τους ή δεμένα στο παχνί τους αφού ούτε καν είχαν ελευθερωθεί ώστε να μπορέσουν να σωθούν από μόνα τους.

Επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, καλούμε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων καθώς και τους κτηνοτρόφους να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες για να μη ξαναδούμε τις ίδιες τραγικές εικόνες απεγνωσμένων ζώων, κλεισμένων στις κτηνοτροφικές μονάδες χωρίς ελπίδα φυγής. Οι διάφορες επιδοτήσεις από την πολιτεία πρέπει να βασίζονται και στη μέριμνα για την ευζωία των παραγωγικών ζώων. Η πολιτεία οφείλει να αποτρέψει τα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν στις πλημμύρες περασμένων ετών αλλά και στις πυρκαγιές που μαστίζουν τη χώρα κάθε χρόνο, όπου τα ζώα παραμένουν κλεισμένα στις εγκαταστάσεις και βρίσκουν τραγικό θάνατο, έτσι ώστε να δοθούν αποζημιώσεις για την απώλεια του ζωικού κεφαλαίου.

Η χώρα μας, έχοντας συνυπογράψει τη Συνθήκη του Άμστερνταμ που αναγνωρίζει τα ζώα ως συναισθανόμενα όντα, οφείλει να σεβαστεί το γεγονός ότι τα ζώα νιώθουν την αγωνία, τον πόνο και φοβούνται το θάνατο και να λάβει μέτρα που θα αποτρέπουν αυτούς που εκμεταλλεύονται τις φυσικές καταστροφές για να κερδοσκοπήσουν σε βάρος ανυπεράσπιστων ζώων.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΖΩΟΦΙΛΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

Ψαροκυνήγι και Αλιεία

Ήρθε πλέον η ώρα να εξοβελίσουμε το κυνήγι από τη ζωή μας, κι όχι μόνο αυτό αλλά και το ψαροκυνήγι που διεξάγεται για ψυχαγωγικούς λόγους, ή όπως αναγράφεται στα κοινοτικά νομοθετήματα, «αλιευτική δραστηριότητα για την εκμετάλλευση των έμβιων υδρόβιων πόρων για ψυχαγωγία ή άθληση». Δηλαδή η πολιτεία επιτρέπει την αφαίρεση της ζωής των ψαριών της θάλασσας για τη διασκέδαση και την άθληση του δίποδου της ξηράς ανθρώπου.

Το ψαροκυνήγι είναι άλλη μία ακόμη αρρωστημένη ψυχαγωγία του είδους μας, πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η ηδονή που αισθάνεται κανείς όταν καμακώνει ένα ψάρι ή γεμίζει με σκάγια ένα πουλί. Ποια η διαφορά μιας μπεκάτσας που σπαρταράει, από μία αγκιστρωμένη πέστροφα που πεθαίνει από ασφυξία; Μετατρέψαμε τις θάλασσες του πλανήτη μας σε απύθμενους οχετούς. Καταστρέψαμε και καταστρέφουμε το θαλάσσιο περιβάλλον και κατ’ επέκταση την ιχθυοπανίδα. Τα ψάρια τα θεωρήσαμε κατώτερα ζώα, κι ότι δεν πονούν και δεν υποφέρουν, επομένως τα κάνουμε ότι θέλουμε. Στην πραγματικότητα όμως, ανατομικά, φυσιολογικά και βιολογικά, το σύστημα πόνου στα ψάρια είναι το ίδιο με των θηλαστικών και των πτηνών και μάλιστα ορισμένοι υποστηρίζουν ότι είναι ακόμη πιο ευαίσθητο στον πόνο. Οι επιστήμονες μας λένε πως οι εγκέφαλοι των ψαριών και το νευρικό τους σύστημα μοιάζει με του ανθρώπου. Για παράδειγμα τα ψάρια έχουν νευρομεταδότες, όπως οι ενδορφίνες, που βοηθούν στην αντιμετώπιση του πόνου. Κι όπως δηλώνει ο Δρ. Ντόναλντ Μπρουμ, επιστημονικός σύμβουλος της Βρετανικής κυβέρνησης, «οι ισχυρισμοί ότι τα ψάρια δεν υποφέρουν είναι τόσο επιστημονικά άτοπο, όπως το να ισχυρίζεται κάποιος ότι η γη είναι επίπεδη». Η Δρ. Σύλβια Ερλ, μία από τις κορυφαίες βιολόγους της θαλάσσιας ζωής μας λέει: «Τα ψάρια είναι έξυπνα, περίεργα, έχουν προσωπικότητες και πονούν όταν πληγώνονται». Υπάρχουν πάνω από 500 μελέτες που καταγράφουν πως τα ψάρια είναι έξυπνα, χρησιμοποιούν εργαλεία, κι ότι έχουν εντυπωσιακά καλή μνήμη και περίπλοκες κοινωνικές δομές. Εν κατακλείδι τα ψάρια είναι και αυτά όντα με συναίσθηση όπως ακριβώς και εμείς, γι’αυτό εμείς οι άνθρωποι έχουμε την ηθική υποχρέωση να τα σεβόμαστε και μην τους προκαλούμε πόνο.

Ρόζα Μηνακούλη

Αν και όταν βλέπουμε ένα γουρούνι στα εκτροφεία μπορούμε να καταλάβουμε ότι υποφέρει και έχει πιο άμεση επίδραση στους ανθρώπους, δεν ισχύει το ίδιο και για τα ψάρια. Τα επιστημονικά στοιχεία, όμως δείχνουν ότι τα ψάρια νιώθουν πόνο και φόβο και το νευρικό τους σύστημα είναι πιο πολύπλοκο απ’ ότι νομίζουμε.

Τον Ιούλιο του 2004 η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας των Τροφίμων εξέδωσε μια έκθεση στην οποία εξετάζεται η θανάτωση των εκτρεφόμενων ψαριών. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «πολλές από τις υφιστάμενες εμπορικές μεθόδους θανάτωσης των ψαριών προκαλούν σημαντική ταλαιπωρία στα ψάρια για μεγάλο χρονικό διάστημα». Ανέφεραν επίσης ότι η «ασφυξία και η αιμορραγία είναι βάναυσες μέθοδοι θανάτωσης των ψαριών. «Η ασφυξία, η μέθοδος με την οποία θανατώνονται τα ψάρια στα αλιευτικά πλοία είναι ένας φρικτός θάνατος - πολύ χειρότερος ίσως από εκείνον που αντιμετωπίζουν πολλά ζώα της ξηράς.

Ο Joseph Garner του πανεπιστημίου Purdue και οι συνάδελφοί του στη Νορβηγία αναφέρουν ότι ο τρόπος που το χρυσόψαρο ανταποκρίνεται στον πόνο δείχνει ότι αυτό το ζώο βιώνει τον πόνο συνειδητά, και όχι απλά αντιδρά ανακλαστικά-όπως όταν κάποιος οπισθοχωρεί όταν πατήσει ένα καρφί. Στη μελέτη, οι βιολόγοι διαπίστωσαν ότι χρυσόψαρο έπειτα από έγχυση με αλατούχο διάλυμα και έκθεση σε ένα επίπονο επίπεδο θερμότητας σε μια δεξαμενή δοκιμής, όταν τοποθετήθηκε πίσω στην παλαιά δεξαμενή, παρέμεινε να αιωρείται σε ένα σημείο. Ο Garner το ονομάζει αυτό «έντρομη, συμπεριφορά αποφυγής.» Τέτοια συμπεριφορά, λέει, δεν είναι ανακλαστική. Άλλα ψάρια, μετά από έγχυση μορφίνης που εμπόδισε τον πόνο, δεν παρουσίασαν καμία τέτοια έντρομη συμπεριφορά.

Η εμπορική αλιεία έχει αποδεκατίσει τα αποθέματα ψαριών όσο και το υδάτινο περιβάλλον. Πολλά είδη ψαριών βρίσκονται πολύ κοντά στην εξαφάνιση από την υπεραλίευση.

Τα ψάρια θεωρούνται ως υγιεινή τροφή, αλλά συχνά αποθηκεύουν επικίνδυνες ουσίες όπως PCB, διοξίνες, βαρέα μέταλλα και ραδιενεργά υλικά ακόμη. Τα PCB και οι διοξίνες υπάρχουν υποψίες ότι προκαλούν καρκίνο, διαταραχές του νευρικού συστήματος και ζημιές στα έμβρυα. Τοξικά μέταλλα στα ψάρια, όπως το κάδμιο, ο υδράργυρος, ο μόλυβδος και το αρσενικό μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα υγείας που κυμαίνονται από νεφρική βλάβη και νοητική καθυστέρηση, έως καρκίνο και μπορούν να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα για αγέννητα παιδιά. Οι θρεπτικές ουσίες που βρίσκονται στα ψάρια μπορούν να λαμβάνονται από φυτικές πηγές χωρίς τους παραπάνω κινδύνους.

Πηγές:

http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=underwater-suffering-do-fish-feel-pain&sc=WR_20090922

http://www.efsa.europa.eu/en/ahawtopics/topic/fishwelfare.htm

Σκότωσε γεράκι και το έδεσε στο αυτοκίνητο ως τρόπαιο

Ανθρωπόμορφο κάθαρμα σκότωσε γεράκι και το κρέμασε με σύρμα στη μάσκα του αυτοκινήτου του ως τρόπαιο. Το περιστατικό συνέβη στην Κατερίνη, ενώ έγινε αμέσως σχετική καταγγελία από την πρόεδρο του τοπικού Ζωοφιλικού Σωματείου, κα Μαρία Χαρλάν. Σύμφωνα με κατοίκους τη πόλης, ο δράστης έκανε τον γύρο της πόλης για να θαυμάσουν όλοι το "κατόρθωμά" του.

"Το αυτοκίνητο το εντόπισα σταθμευμένο στην γωνία Βακάλη και Παλαιών Πατρών Γερμανού. Το πουλί αν και νεκρό ήταν ακόμα ζεστό και ένιωσα πάρα πολύ άσχημα την ώρα που τραβούσα τις φωτογραφίες αυτές" δηλώνει η κα Χαρλάν.

Το Δασαρχείο Κατερίνης και οι τοπικές αρχές καλούνται να κινήσουν ΑΜΕΣΑ τις διαδικασίες ώστε να τιμωρηθεί παραδειγματικά ο δράστης.

Να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που γεράκια σκοτώνονται ως τρόπαιο από ασυνείδητα καθάρματα. (Κλικ ΕΔΩ)

(πηγή:AnimalNewsGR)

Χωρίς Κυνηγετικά Σχόλια

Καλησπέρα,

θα ήθελα να ανφερθώ στο ανεξέλεγκτο κυνήγι αγριόχοιρων που γίνεται κάθε Σαββατοκύριακο στο Καλλίδρομο. Φαντάζομαι ότι συμβαίνει και και στα υπόλοιπα βουνά της περιφέρειάς μας, αλλά στο Καλλίδρομο έχω τη δυστυχία να το ζω κάθε βδομάδα.

Επισκέπτομαι το βουνό για πεζοπορία, φωτογράφηση και συλλογή μανιταριών πολύ συχνά και το θέαμα δεκάδων κυνηγών σε κάθε στροφή του δρόμου προς τη λίμνη είναι πραγματικά εφιαλτικό. Οι πυροβολισμοί πέφτουν ασταμάτητα από κάθε πλευρά, από νωρίς το πρωί μέχρι το μεσημέρι με αποτέλεσμα τα ζώα να είναι συνεχώς σε κατάσταση πανικού.

Έχω δεί δύο φορές μικρά αγριογούρουνα να τρέχουν αλαφιασμένα από το ανεξέλεγκτο κυνήγι (τη μία φορά μάλιστα πέρασαν επικίνδυνα δίπλα μου), έχω συναντήσει ζαρκάδι στις παρυφές του Ελευθεροχωρίου (προφανώς εξωθημένο εκεί από κυνηγούς και σκυλιά που ακούγονταν στο δάσος) και νιώθω τη βουβαμάρα και τον φόβο του δάσους και των κατοίκων του για τους "λεβέντες πιστολέρο" των χωριών μας.

Αναρωτιέμαι ώς πότε θα συνεχίσει να υπάρχει ζωή σε αυτό το βουνό με αυτούς τους εξαντλητικούς ρυθμούς που κυνηγιέται...

Επίσης αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχει ένας στοιχειώδης αυτοέλεγχος από τον κυνηγετικό σύλλογο Λαμίας...

Πρίν τρείς εβδομάδες, κυνηγοί (λαθροκυνηγοί μάλλον) τους οποίους γνωρίζω εξ όψεως, έμαθα ότι σκότωσαν λύκο στο Καλλίδρομο. Γνωρίζω επίσης ότι σκοτώνουν αδιακρίτως μωρά αγριογούρουνα και ζαρκάδια. Αρκεί να τα συναντήσουν...

Δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε για να περιφρουρήσουμε τη ζωή στα βουνά μας. Αν έχετε κάποια ιδέα, παρακαλώ μοιραστείτε την μαζί μου.

Φιλικά

Α.Α.

ΛΑΜΙΑ

Συσκευή Αντικαθιστά τα Πειραματόζωα

Αμερικάνικη εταιρεία ερευνών επιδιώκει να βάλει τέλος στα πειράματα που γίνονται πάνω στα ζώα, με την εφεύρεση συσκευής, της οποίας μπορούν να πραγματοποιούνται τεστ αλλεργικών δερματικών αντιδράσεων στη χρήση καλλυντικών ή φαρμακευτικών.

Η εν λόγω συσκευή αναμένεται να κυκλοφορήσει στο εμπόριο το 2011, μετά από μια σειρά συστηματικότερων και ασφαλέστερων δοκιμών και θα συμβάλει στην αντικατάσταση των ποντικών και των ινδικών χοιριδίων στα εργαστήρια. Συγκεκριμένα θα χρησιμοποιούνται εργαστηριακά παραγόμενα κύτταρα ανθρώπινου δέρματος, τα οποία θα τοποθετούνται σε αποστειρωμένο γυαλί και με την πρόσθεση χημικών ουσιών προσομοιώνει τις φυσικές δερματικές αντιδράσεις σε αυτές.

Πρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010, 11:29